seasons of mist

Emptiness – Not for music

Emptiness, die mannen gaan al een eeuwigheid mee. En het was blijkbaar ook al een eeuwigheid geleden (sorry) dat ik ons Brussels geweld had gehoord. De eigenzinnige death metal ten tijde van “Oblivion” is alles behalve representatief voor wat Emptiness heden ten dage brengt. Het kantje eraf is meer dan ooit vertegenwoordigd en extreme metal wordt quasi achterwege gelaten. “Not for music” is langspeler nummer 5 en al snel wordt ons duidelijk gemaakt dat Emptiness de verzadigde scène nieuw leven kan inblazen. Beangstigend en onheilspellend zijn de kernwoorden die als een rode draad doorheen de plaat lopen. Vreemde gitaarpartijen domineren een synth ondersteund donker sfeertje, als ware de perfecte soundtrack voor een creepy griezelfilm. Een beetje zoals ook Terra Tenebrosa dat kan. Het metalelement verdwijnt soms volledig. “Your skin won’t hide you” en “Ever” klinken erg soft en laatste neigt zelfs naar eighties pop. And I fucking love it! Het geheel wordt aan mekaar gezongen, eerder gefluisterd, door Jeremies sfeervolle (ja, hoe noem je dat) fluistergrunts. Enerzijds geeft dit alles een originele touch, maar anderzijds mist het variatie. “Not for music” is een erg duister en innovatief album. Eentje waarnaar je echt kunt luisteren. Maar hem oneindig keren per dag laten draaien, lukt me niet, daarvoor ligt hij te zwaar op de maag. Seaons of Mist heeft dit alles ook gemerkt en Emptiness onderdak geboden. Sterk bezig!

Flp: 83/100

Emptiness – Not for music (Season of mist 2017)
1. Meat heart
2. It might be
3. Circle girl
4. Your skin won’t hide you
5. Digging the sky
6. Ever
7. Let it fall

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy

Ik heb het al meerdere maken geschreven hier, maar ook steeds opnieuw wordt bevestigd dat Frankrijk het epicentrum is van kwalitatieve extreme muziek. The Great Old Ones heb ik leren kennen toen we enkele jaren geleden samen eens een show speelden ter promotie van hun tweede plaat “Tekeli-Li” (mijn nummer 1 op de jaarlijst van 2014). Anno 2017 slaat het vijftal uit Bordeaux wederom knalhard op ons bakkes met, een hele mond vol, “Esoteric order of Dagon – A tale of dark legacy“. Ook langspeler nummer 3 is gebaseerd op Lovecrafts fantasiewereld. Mits wat inbeeldingskracht zie je Cthulhu al verschijnen in het cover artwork. En daar stopt mijn kennis over dit onderwerp dat me voor geen meter kan boeien. Daar tegenover staat wel dat The Great Old Ones het toch maar weer voor mekaar heeft gekregen om de lat weer wat hoger te leggen. Hun eigenzinnige sound van kille black metal, post-rockachtige reverbs en sludgy gitaarwerk wordt nog verder uitgewerkt in tracks als “When the stars align” of “Mare infinitum“. Misschien klinkt deze plaat net iets feller en net iets meer black metal dan zijn voorgangers. En dat is al een stukje van het antwoord op de vraag: “hoe is het album vergeleken met de vorige releases?” Alvorens een stukje op Addergebroed verschijnt, heeft het betreffende kleinood al een tiental luisterbeurten gehad. Je hebt vele toegankelijke hapklare brokken en ook enkele zwaar verteerbare werkjes. The Great Old Ones bevindt zich met “Esoteric order of Dagon” daar ergens tussenin. Nog meer dan tevoren ontluiken meerdere lagen gitaarwerk uit een ijzig mistige sound. Keer op keer valt er wat nieuws te ontdekken. Zelfs na een veelvoud van replays treedt er absoluut geen gewenning op. En dat is een goed teken. Dat wil zeggen dat The Great Old Ones het klaargespeeld heeft om een tijdloos album uit te brengen. Of dat daadwerkelijk ook zo zal zijn, zal de toekomst uitwijzen. Hun overstap van Les Acteurs de l’Ombre naar het grote Seasons of Mist geeft alvast aan dat ook anderen in de band geloven. Maar ik hoef niet meer overtuigd te worden. Voor kwalitatieve, originele en intelligente black metal moet je dit luisteren. Er wacht deze heren nog een grote toekomst. Mark my words!

Flp: 95/100

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy (Seasons of Mist 2017)
1. Searching for R. Olmstead
2. The shadow over Innsmouth
3. When the stars align
4. The ritual
5. Wanderings
6. In screams and flames
7. Mare infinitum

Drudkh – Eternal turn of the wheel

Langbenige blondines, prachtige natuur en sloten vol wodka! Meer heeft men niet nodig om weg te dromen als er over Oekraïne gesproken wordt. Je kan er nog een schepje bovenop doen door naar de nieuwste van Drudkh te luisteren. De gifwolken van Tsjernobyl hebben de productiviteit van de band alvast niet aangetast. “Eternal turn of the wheel” is alweer het negende (!) album in evenveel jaren tijd. Restecp! Sinds het grote Seasons of Mist “Microcosmos” aankondigde, en tevens ook het daarop volgende “Handful of stars”, bewandelde de band rondom Roman Saenko een meer en meer progressieve weg in black metalland met alle gevolgen van dien. De alom vertegenwoordigde melancholie dat de eerste Drudkh releases zo typeerde, had ruimte gemaakt voor een zeer cleane sound en haast Enslaved-achtige songs. Op “Eternal turn of the wheel” is haast niks van dat terug te vinden. Oef! Het is een zeer sterk album geworden, met terug een volle sound en bakken droevigheid. Naar hun oude roots zijn ze echter niet helemaal terug gekeerd, want het goedje klinkt erg vol en mooi geproduceerd – Maar toch erg passend. Af en toe wordt het gaspedaal ingedrukt en komen er nog progressieve (post-rock klinkende cleane stukken en subtiele baslijntjes) aan te pas, maar met “Eternal turn of the wheel” keert Drudkh terug naar hun gekende stijl, waarmee ze naam maakten. En daar kan een mens alleen maar gelukkig om zijn. Sieg Heil! Uh, ik bedoel sterk!

fLP: 84/100

Drudkh – Eternal Turn of the Wheel (Seasons of Mist 2012)
1. Eternal Circle
2. Breath of Cold Black Soil (March)
3. When Gods Leave Their Emerald Halls (August)
4. Farewell to Autumn’s Sorrowful Birds (October)
5. Night Woven of Snow, Winds and Grey-haired Stars (December)

Dodecahedron – Een Gesammtkunstwerk

Het Nederlandse Dodecahedron overviel de extreme metal scene met een Blitzkrieg. Het hoogtechnische muzikale vakmanschap drong onmiddellijk door tot het grote Seasons of Mist. Hun debuut lokt heel wat reacties uit op discussie fora – Goed of slecht, Dodecahedron mag gehoord worden! (fLP)

Proficiat met jullie debuut! Muzikaal klinkt Dodecahedron als een tiet. Heel wat jaloerse blikken gaan jullie richting uit. Onmiddellijk een deal bij het grote Seasons of Mist die tevens naast die digipack versie ook een dubbele LP uitbrengt. Hadden jullie dit allemaal voor ogen en behoort dit tot het grote plan wat Dodecahedron in uitvoering stelt?
M. Nienhuis (gitarist): Hartelijk dank voor je complimenten. Nee, we hebben nooit een dergelijk concreet zakelijk doel voor ogen gehad. We hebben ons compleet gefocust op het artistieke product en zijn daar jaren lang mee bezig geweest. Dat we iets goeds in handen hadden was duidelijk, maar dat een Season Of Mist daar ook in gelooft en dat het zo goed ontvangen zou worden hadden we niet verwacht. Er was zeker een duidelijke visie, een concept en een groter plan met betrekking tot de creatie van dit album, maar die reek dus tot het album als eindproduct. We hebben heel intensief gewerkt aan de muziek en de sound en waren er van overtuigd dat er meer mogelijk was dan bijvoorbeeld een eigen beheer release. Maar zoals gezegd, dat het zo storm zou lopen (album van de maand in de Italiaanse Rock Hard bijvoorbeeld) hadden we niet verwacht.

Ik merk dat de band zelf verantwoordelijk is voor quasi alles wat met het uiteindelijke product te maken heeft. Zit er een diepere betekenis achter het cover artwork en de abstracte tekens in het boekje?
M. Eikenaar (zanger): Niet voor quasi alles maar gewoon alles op het drukken en distribueren van het product na. De illustraties die ik voor deze Dodecahedron release heb gemaakt staan onder directe invloed van de muziek. Het zijn tekeningen zonder een vooropgezet plan en ze ontstaan spontaan tijdens het tekenen. Het zoeken naar balans en contrast in de compositie is daarbij de leidraad. De illustraties hebben iets architecturaals en hebben te maken verschillende ‘levels’ en duistere ruimtes. Net zoals de muziek vele contrasten en ruimtes herbergt is die afspiegeling ook in de tekeningen te zien. De kaft spreekt voor zich: het is een aangetaste dodecahedron, een superieure geometrische vorm als bouwsteen die verkankerd is geraakt.

Ook het opnameproces was volledig in handen van de band. Kan je dat wat toelichten?
M. Nienhuis: Het productieproces is behoorlijk intensief geweest. Als je naar de tijdspanne kijkt valt het nog mee; tussen februari en en augustus 2011 heeft het hele opname-, mixing- en masteringproces plaatsgevonden. Qua intensiteit echter was het heel heftig. De mixage en mastering gebeurde in juli en augustus, maar er is die twee maanden elke dag aan gewerkt. J. Bonis en ik hebben dat proces zelf in handen gehad omdat het voor ons van groot belang is dat we alles wat met het artistieke eindproduct te maken heeft zelf in handen houden. In het lijstje met credits op de achterkant van het cd boekje kun je zien welke persoon verantwoordelijk is geweest voor welk aandeel.

Met promotionele foto’s genomen in een kerk, muzikale verwijzingen naar Deathspell Omega, Mayhem en Blut aus Nord is de link naar orthodoxe black metal snel gemaakt. Tekstueel is de link wat vager. Hoe belangrijk zijn de teksten voor Dodecahedron?
M. Eikenaar: De promofoto’s zijn genomen in een verlaten kapel. De bleke hoge lege ruimte sprak ons aan. We wilden onszelf portretteren als 5 elementen in architecturale achtergrond. De teksten zijn uiteraard erg belangrijk voor de band. Als je schreeuwt over iets waar je geen feeling mee hebt moet je dat simpelweg niet doen. Dodecahedron vormt een gesammtkunstwerk waar alle facetten met elkaar dienen te rijmen: van geluid, compositie tot artwork en tekst. Dodecahedron heeft niet een specifieke boodschap in zijn teksten. De teksten zijn in het algemeen erg beeldend, net als de muziek. We schilderen meerdere duistere transparante vlakken waarvan je de diepte op het eerste gezicht niet kan bevatten. De thematiek en metaforen zijn vooral ontleend aan christelijke en occulte esthetiek. Het album beschrijft de mens in al zijn facetten. De mens als alleskunner: van de maker van de mooiste Renaissance kunst tot de bedenker van Auschwitz. De mens met een honger naar religieuze en mystieke ervaringen. Er is geen exact algemeen concept voor de gehele plaat, behalve voor het drieluik “View From Hverfell“. De trilogie is gebaseerd op de ervaring van het beklimmen van de vulkaan Hverfell. Dit hebben we als een metafoor gezien voor het staan aan de zijlijn en het bekijken van het vallen en opstaan en wederom vallen van de mens; al zijn ontwikkelingen en zijn falen in een spanningsveld van goed en kwaad.

De heren van Dodecahedron komen uit de metalcore en jazz scene – Net als uiteenlopende reacties op fora, stelt ook Addergebroed de bands integriteit in vraag. Is het wel terecht om Dodescahedron in de black metalhoek te plaatsen, aangezien het hele sfeertje als een gimmick overkomt?
M. Nienhuis: Ten eerste: Zanger M. Eikenaar timmert al jaren aan de weg met black metal project Nihill, dus wat je zegt is niet geheel juist. Ten tweede: niemand van ons komt uit de jazz scene (ADDERGEBROED: M. Nienhuis zijn andere band Exivious klinkt thans zeer jazzy), iedereen heeft een duidelijke achtergrond in de metal en hardcore scene. Ten derde: op welke wijze zou de integriteit van een band ter discussie komen te staan als blijkt dat bandleden ook in andere metal of hardcore genres opereren? Als ik nu parttime volkszanger zou zijn die met Jan Smit mee tourt zou ik het ergens nog kunnen begrijpen, maar ik vind in deze situatie de vraagstelling totaal misplaatst. Als het voor jou als een gimmick overkomt, dan kan ik daar niets aan veranderen. In je recensie suggereer je dat we fake zouden zijn; dat lijkt me een interpretatie van iemand die zichzelf true vindt. Moet ik eerst in een bos in Noorwegen gaan wonen om geloofwaardig te zijn? Ik heb tot nu toe 5 jaar van mijn leven aan dit project gewijd; als het een grap zou zijn had ik dat wel duidelijker laten merken. Geloofwaardigheid heeft mijns inziens helemaal niets te maken met leren pakjes en corpsepaint – of wat het is ook maar moge zijn dat het voor iemand true maakt – maar daar denk jij wellicht anders over. Blijkbaar willen bepaalde mensen graag suggereren dat er een elite of een hiërarchie is in de black metal scene waarbij de een geloofwaardiger zou zijn dan de ander. Dat interesseert ons gelukkig helemaal niets, want wij zijn alleen gefocust op de muziek die we willen maken. Wij doen precies wat we willen en blijven dicht bij onszelf; dat is voor mij de definitie van geloofwaardigheid. Ik had gehoopt me niet op deze wijze te hoeven verdedigen, maar helaas. Dit soort kinderachtige discussies horen op fora thuis, niet in een interview.

De band blijft erg karig met informatie. De bezetting is erg lang niet bekend gemaakt en ook de site is geen openbaring van gegevens. De hamvraag luidt dan ook: gaat Dodecahedron podia onveilig maken?
M. Nienhuis: De band is niet karig in de informatieverstrekking; er zijn al talloze interviews gegeven en er je kunt een press-kit downloaden op onze website. In de presentatie van ons concept echter zou elke extra letter op de website of in het artwork van de cd of vinyl er een teveel zijn. We voorzien in het noodzakelijke, de muziek verdient alle aandacht. Omdat we zo gefocust zijn geweest op de productie van het album zelf, is het live aspect onderbelicht gebleven. Een live productie is iets totaal anders dan een cd-productie en zullen we dus ook totaal anders moeten benaderen. Omdat we vrij fundamenteel naar onze muziek kijken was er voor het overwegen van een live situatie geen plaats binnen het cd-productieproces. Een live show is iets waar we nu over gaan discussiëren. Op dit moment is het nog niet duidelijk of dat wel of niet gaat gebeuren.

* foto door Reinier Bonis

http://www.ddchdrn.com

Dodecahedron – Dodecahedron

Dodecahedron’s debuut is niet mis. Een onbekende band strijkt neer op het grote Seasons of Mist en met luide toeters worden ze aangekondigd als een mix tussen Deathspell Omega, Mayhem en Blut Aus Nord – Aldus de sticker op de digipack. Nederlanders weten als geen ander hun eigen te verkopen en ook bij Dodecahedron is dat het geval. Muzikaal klinkt het inderdaad in het verlengde zoals het label het omschrijft, alhoewel de nummers in het algemeen nog technischer en muzikaler durven te klinken dan bovengenoemden. Her en der is de term math metal van toepassing en in “View from hverfell II” hoor je zelfs een uitzonderlijk-niet-onaardig-klinkende Meshuggah toets. Het geheel wordt opgesmukt door heel wat ambient en industrial tussendoortjes. Alles is perfect uitgevoerd en de muziek is weliswaar vernieuwend en boeiend keer op keer. Aan de andere kant blijven het –core gasten die black metal willen spelen. De loepzuivere productie is uitermate klinisch en steriel. Het kwaadaardige niveau van een Deathspell Omega wordt dan ook nooit behaald. Hoe groot de hype ook wordt, het blijft vooral voer voor mensen die zich niet hoofdzakelijk aangetrokken voelen tot black metal. Hiervoor is Dodecahedron te fake – Wat de band hoogstwaarschijnlijk geen reet uitmaakt, aangezien hun muziek staat als een huis en menig extreme metal fan er veelvoudig hun aftrek zal vinden.

fLP: 78/100

Dodecahedron – Dodecahedron (Seasons of Mist 2012)
1. Allfather
2. I, chronocrator
3. Vanitas
4. Descending Jacob’s ladder
5. View from hverfell I: Head above the heavens
6. View from hverfell II: Inside omnipotent chaos
7. View from hverfell III: A traveler of the seed of the earth