spread evil

Odiosior – Odiosior

Finse black metal muzikanten zijn blijkbaar niet vies van het presteren van overuren want de hoeveelheid releases van – veelal nieuwe – bands is nog amper bij te houden. Odiosior en diens self-titled debuut vormen het onderwerp van deze review. Het betreft hier een éénmansproject, maar laat u dat vooral niet afschrikken. A. Vexd, de man verscholen onder de cape op de cover, is wel geen babyface op gebied van black metal, want hij deed reeds ervaring op bij het ter ziele gegane Alghazanth en To Conceal The Horns, waarvan we de eerste langspeler een tijdje terug nog onder de loep namen. In vergelijking met diens symfonische en kosmische black gaat het er hier een stuk r(a)uwer aan toe: de hymnes ter meerdere eer en glorie van onze gehoornde vriend worden in het Fins uitgeschreeuwd, het tempo ligt doorgaans hoog en de vlijmscherpe knapperige riffs verliezen melodie en atmosfeer niet uit het oog. Zo héél af en toe worden er nog wel toetsen ingezet, maar dat is dan louter ter ondersteuning en het toevoegen van extra sfeer en gezelligheid. Na een dikke twintig minuten zit dit eerste wapenfeit erop en we zijn nog niet meteen overtuigd dat Odiosior iets of wat toevoegt aan het legioen Finse black metal bands. Daarvoor komen de vijf nummers niet hard genoeg binnen: geen enkele riff is memorabel en op geen enkel moment wil ik wijdbeens gespreid en met opengesperde handen onzichtbare appelsienen in de lucht steken. Enkel de inleidende klanken van het openingsnummer klinken iets of wat gaaf…maar daar red je het dus niet mee. Geef mij dan maar To Conceal The Horns.

JOKKE: 69/100

Odiosior – Odiosior (Spread Evil 2020)
1. Kavahda näkyäni
2. Kutsu
3. Oodi sudelle
4. Antaudu yölle
5. Andrasin sinetti

Gloom – Rider of the last light

Er lopen reeds heel wat bands met de naam Gloom rond in het wereldje van de extreme metalen. In deze review bespreken we het gloednieuwe Finse Gloom met leden van Nekrokrist SS die zijn kwaadaardige boodschap middels een vette pot Finse black verspreidt. Dat het de heren menens is, maken de promofoto’s duidelijk: met bloed overgoten zwart/wit bekladde smoelwerken, camouflagebroeken, meters zware kettingen, geweren, steekwapens, gasmaskers en een sik waar de baphomet jaloers op zou zijn. Ook de acht recht-voor-de-raap songtitels die op het Indiana Jones achtig getitelde debuut prijken, liegen er niet om. “Bleed” trapt “Riders of the last light” met een welgemikt nekschot in gang. Alle klassieke elementen die Fins zwartmetaal zo lekker maken zijn aanwezig in nummers als “Deep in the ground” , “No mercy after sunset” of het titelnummer: ijskoud striemend riffwerk, melancholische melodieën (wel eerder subtiel dan op de voorgrond), niet al te ingewikkeld straightforward drumwerk en haatvol gekrijs dat licht vervormd is en parallellen vertoont met Pest, Gorgoroth’s beste krijser. Maar ook muzikaal wordt duidelijk dat Noorse klassiekers als “Under the sign of hell” en “Transilvanian hunger” destijds regelmatig hebben opgestaan in de slaapkamers van de heren. Als er zo iets als een black metal dansfeest zou bestaan, zou een nummer als “Iron claws of black metal” met diens korte hoempapa ritme de beentjes ontegensprekelijk losgooien. Voor de rest gaat de drummer grotendeels rechttoe rechtaan voluit, met een uitzondering van het drum- en basgitaarmomentje in “By your own hands“. Dat maakt spijtig genoeg dat halfweg de plaat de verveling dan ook wel stilaan de kop begint op te steken. De riffs en drumpatronen hebben immers een broertje dood aan onderscheidend karakter en dat is verdomd jammer, want eigenlijk klinkt Gloom best lekker en weten de heren wel degelijk hoe ze een traditioneel black metal nummer moeten schrijven. Alleen is het bijna acht keer hetzelfde liedje dat we te horen krijgen.

JOKKE: 75/100

Gloom – Rider of the last light (Spread Evil 2020)
1. Bleed
2. Iron claws of black metal
3. Fuck your faith
4. Deep in the ground
5. No mercy after sunset
6. Murder yourself
7. By your own hands
8. Rider of the last light

Marras – Where light comes to die

Those who do not remember the past are condemned to repeat it“. Deze spreuk van de Spaans-Amerikaanse schrijver, dichter en filosoof George Santayana prijkt als omslagfoto op de Facebookpagina van Marras. The past is in elk geval ook alive, want deze nieuwe Finse band heeft de blik op het verleden gericht. Koorknaapjes zijn deze muzikanten echter niet, want ze hebben al heel wat ervaring opgelopen in bands als Vargrav, Förgjord, Nekrokrist SS en Mimorium. “Where light comes to die” is hun debuut en of het een noemenswaardige bijdrage aan de Finse scene is, komen jullie hierna te weten. Als we de vier prologen die grotendeels uit akoestische klanken en spoken word samples bestaan achterwege laten, blijven er nog zes échte black metal nummers over. Alhoewel, “Transition of the lightless path” is een instrumentale song die triomfantelijke keyboardklanken als bouwstenen heeft. Toetsen worden met andere woorden niet geschuwd en weten zelfs de snelle, haatvolle black metal van het titelnummer op te fleuren. De gure riffs, de Finse melancholie, de sappige screams, … alle ingrediënten voor een potje haatvolle Finse black zijn aanwezig, maar er lopen betere bands in het Land van de Duizend meren rond dan dit nieuwe Marras. Slecht is het allemaal niet, maar omwille van de vele intermezzi komt “Where light comes to die” nogal fragmentarisch en magertjes over.

JOKKE: 70/100

Marras – Where light comes to die (Spread Evil 2019)
1. Prologi (Guidance)
2. Overture of the lonely journey
3. Lifeless sculptures
4. Prologi (Faith)
5. Sea of trees
6. Prologi (Damnation)
7. Transition of the lightless path
8. Where light comes to die
9. Prologi (Desolation)
10. Chamber of penance