temple of baal

Hexekration Rites – Desekration manifesto

Black/death is een genre waar ze in Frankrijk alles van weten. In de vorm van Arkhon Infaustus, Temple of Baal, Vorkreist, e.d. lopen er talrijke orkestjes rond die beide extreme metal-varianten in de blender smijten. Hexekration Rites is een nieuwe band in het genre die in 2018 werd opgericht door H.R. en C.S. die besloten dat twee man voldoende is om hun muzikale visie ten berde te brengen (voor live concerten wordt wel extra hulp ingeschakeld). Na een demo die in het jaar van oprichting verscheen, brengt Atavism Records nu de nieuwe EP “Desekration manifesto” van de twee fransozen uit. U kan kiezen uit een CD- of cassetteversie. “Desecration manifesto” schiet na een ritualistische ouverture uit de startblokken om vijf nummers lang chaotische black/death op de luisteraar af te vuren. De sound is vrij dof waardoor het geheel wat punch en power mist. Daar had VK (Vassafor, Temple Nightside, …) tijdens de mastering toch wat meer aandacht aan moeten schenken. Zinderende solo’s scheuren zich een weg doorheen de grotendeels snelle en woeste riffs en drums, maar ook meer melodieuze slepende leads worden niet geweerd. De haatpredikerij gaat er vlot in, maar weet nergens te imponeren. Nog even meegeven dat het artwork van de hand van Panzer Hraesvelg Faust (Heinous) is. Voor de rest is Hexekration Rites een band die vooral door de old school maniakken eens uitgecheckt moet worden. Luistertip is het hieronder geplaatste “Ascension“.

JOKKE: 69/100

Hexekration Rites – Desekration manifesto (Atavism Records 2019)
1. Ouverture
2. The altar of madness
3. Necrotriumph
4. Blazing purification
5. Ascension

Arkhon Infaustus – Passing the nekromanteion

Dat de goudmijn die Frankrijk op vlak van black metal is verre van volledig is ontgonnen, staat als een paal boven water: het land voert nog steeds de dissonante boventoon. Ook de heer DK Deviant hield zich de laatste jaren niet onledig. Zo bracht hij met Osculum Infame in 2015 nog het fantastische “Axis of blood” uit. Wat menigeen, mezelf inclusief, zich echter al tijden afvroeg was wat er met zijn eigen geesteskind Arkhon Infaustus was gebeurd. Tien jaar na opus magnum “Orthodoxyn” krijgen we in de vorm van een EP eindelijk een antwoord op deze prangende vraag. Het onheilig kind werd “Passing the nekromanteion” gedoopt en voorziet ons van 33 veel te korte minuten blasfemie, gespreid over 4 nummers. Dat Arkhon Infaustus altijd al het project was waar DK Deviant de scepter zwaait, uit zich in het feit dat hij deze keer geen nieuwe bezetting heeft gezocht, behalve Temple Of Baal-vellenmepper Skvm die met veel bevlogenheid en precisie de drum systematisch naar de gort slaat. “Passing the nekromanteion” begint daar waar “Orthodoxyn” het tien jaar geleden voor bekeken hield, al is de gemiddelde speelduur van de nummers iets langer. Het moge duidelijk zijn dat de nieuwe EP, ons voorgeschoteld door het immer interessante Les Acteurs De l’Ombre Productions, opnieuw een torenhoog niveau haalt en ons voorziet van een groot halfuur beukende black/death metal. Na de onheilspellende intro knalt “Amphessatamine nexion” meteen uit de startblokken om het gaspedaal bijna zes minuten lang volledig ingedrukt te houden met riffs en vocalen die ook bij Dead Congregation niet zouden misstaan, ware het niet van het scherpe blackened randje. “The precipice where souls slither”, dat een tijd terug al werd vrijgegeven, gunt ons opnieuw geen ademruimte en zet vanaf de eerste seconde het mes op de keel met een verschroeiend tempo – wat kan die man drummen! – om halfweg pas voor het eerst op deze EP wat gas terug te nemen en ruimte te maken voor melodie. Dit rustpunt is echter van korte duur want “Yesh li el yadi moet het hebben van een loodzware atmosfeer waarin de nodige tijd wordt genomen een spanningsboog op te bouwen, om uiteindelijk kort maar explosief opnieuw te ontsporen. Instrumentale afsluiter “Corrupted epignosis” trekt deze lijn door en breekt volledig met de ‘alles kapot’-formule, experimenterend met feedback en voor het eerst enkele doom-invloeden. Naar mijn smaak wordt het nummer met zijn 10 minuten iets te lang uitgerokken, maar de dissonante gitaren, het bombastische drumwerk en het ritualistische karakter van de song zorgen voor een bedrukkende en tegelijk bezwerende sfeer. Waar de eerste nummers hier het meest in de smaak vallen – occulte death metal zoals het hoort te zijn – wordt afgesloten met een ferme brok atmosfeer die met momenten aan intensiteit inboet, maar nog steeds hetzelfde (lees: smerig) aanvoelt. Arkhon Infaustus is terug. En hoe!

CAS: 86/100

Arkhon Infaustus – Passing the Nekromanteion (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2017)
1. Amphessatamine nexion
2. The precipice where souls slither
3. Yesh li el yadi
4. Corrupted epignosis

Devathorn – Vritra

Op economisch vlak mag het dan wel crisis alom zijn in Griekenland, daar is in hun underground scene niet veel van te merken, wan met recente releases van Acherontas, Varathron en nu ook deze Devathorn bruist het daar van de bedrijvigheid. Net als bij hun spitsbroeders Acherontas werd het nieuwe opus, getiteld “Vritra” eind februari via World Terror Committee op de mensheid losgelaten. Een vergelijking maken tussen beide bands lijkt dus voor de hand liggend en zal ik dientengevolge dan ook maken. Daar waar Acherontas haar orthodoxe black metal op haar laatste telg mixt met een serieuze portie occulte ambient, wijkt Devathorn geen duimbreed af van hun zwartmetalen bandgeluid dat werd neergezet op voorgaande releases (met enkel “Cantibus ad messorem, sanctus mor” en “Draco adligat mundials” als respectievelijke ambient intermezzo en outro) en dat naast een flinke scheut orthodoxe black metal ook de recente Franse, Poolse en Zweedse varianten van ons geliefkoosde genre omarmt. Devathorn heeft duidelijk de tijd genomen om haar nieuwe plaat tot in de kleinste details uit te werken (er verstreken maar liefst acht jaren sinds hun debuut “Diadema”) en dat werpt duidelijk zijn vruchten af. Conceptueel gezien put de band voor haar symboliek uit talloze mythologieën en religies (Kabbala, het Oude Testament, Griekse en Egyptische mythologie, Mesopotamische en Vedische religie en satanisme). Het artwork werd verzorgd door Daniel Rosten, die de meesten beter zullen kunnen onder zijn monniker Mortuus (Marduk). Verder draaft er Soulfly-gewijs een hele waslijst aan gastmuzikanten op die het mooie weer maken bij o.a. Acherontas, Temple Of Baal, Serpent Noir, Monk Adramelekh, Temple Of Algolagnia Chthonian Alchemy en Mother Of Millions. Tenslotte werd het plaatje gemastered in de befaamde Necromorbus Studio, hoewel dit niet het typische geluid oplevert dat we gewend zijn van Tore Stjerna. Hoewel er in de Griekse keuken al eens graag met een bord gesmeten wordt, breekt “Vritra” op het eerste gehoor niet echt potten. Het vraagt dan ook enkele dates met deze Griekse medusa alvorens de vonk overslaat en ik ze mee naar huis neem om te rampetampen. Zoals een vrijscène volgens het boekje wisselt Devathorn het tragere werk regelmatig af met intens gebeuk. De hoogtepunten (meerdere ja) vinden we terug op de tweede helft van de plaat, namelijk “Sapphires of Vritra” (mooi soleerwerk), “Verba inermis” dat aan ons eigenste Enthroned doet denken en het tien minuten overschrijdende “Promethean descent”. Het zijn niet toevallig die nummers waar de sacrale gezangen van Acherontas V. Priest voor afwisseling zorgen met de iets te droge grain van de scream van frontman Althagor. Een vluggertje is deze plaat geenszins, want met zevenenzestig minuten speeltijd vraagt Devathorn heel wat van de luisteraar, waardoor je de kanttekening kan maken of het wel een goede zaak was om drie van de vier songs van de twee in tussentijd verschenen split releases opnieuw op te nemen. Dit is echter muggenziften want “Vritra” is een plaat waar ik nog de nodige pleziertjes aan zal beleven.

JOKKE: 81/100

Devathorn – Vritra (World Terror Committee 2015)
1. Veritas universalis
2. Doctrina fide
3. Cathedral of Set
4. Ars diabolic
5. Cantibus ad messorem, sanctus mor
6. Principles of chaos
7. Sapphires of Vritra
8. Verba inermis
9. The venomous advent
10. Promethean descent
11. Draco adligat mundi