Valkyrja

Valkyrja – Throne ablaze

Op Metal Archives staat een vernietigende review te lezen van “The antagonist’s fire“, de derde plaat van Valkyrja, waarin de Zweedse band als een goedkope karikatuur van Watain wordt afgeschilderd en de songs als B-kantjes van diens “Sworn to the dark“-album afgedaan worden. Ik kan me in deze kritiek wel enigszins vinden maar Valkyrja als ‘goedkoop’ of ‘karikatuur’ bestempelen, gaat mij toch een paar bruggen te ver. Dat de Zweedse band goed naar genre- en streekgenoten Watain heeft geluisterd, valt niet te ontkennen en in dat opzicht is volgend statement van de band dan ook quatsch: As part of Valkyrja’s philosophy of ridding themselves from limitations, no specific genre was ever chosen since it would only serve to establish a framework of useless expectation. The artistic output created under the flag of Valkyrja defies all earthly shackles, including those of commercial categorization. Valkyrja speelt immers overduidelijk Zweedse black met invloeden van Watain en Marduk (inspecteer maar eens enkele riffs in “Opposer of light“), zonder buiten de lijntjes van het genre te kleuren. Daar waar Erik en co echter meer catchy te werk gaan, zijn de nummers van Valkyrja toch net iets moeilijker te doorgronden maar ze zitten wel vernuftig in mekaar. Enkel met “Crowned serpent” lijkt voor een meer toegankelijke, meezingbare en korte albumopener vol wervelende arpeggio’s gekozen te zijn. Ondanks voortdurend gerommel in de line-up heeft bandbrein Simon Wizén – die by the way nog geen dertig jaar oud is – zich sinds de oprichting van Valkyrja in 2004 steeds met uitstekende muzikanten weten omringen waardoor er op de strakke uitvoering van diens Zweedse melo-black al vier langspelers lang niets aan te merken valt. Na de plotse verdwijning van zanger RSDX (die echter nooit op plaat te horen was) heeft hij nu ook de vocalen voor zijn rekening genomen en die moeten absoluut niet onderdoen voor die van Andreas Lind die op de vorige albums te horen was. Simon klinkt een tikkeltje heser, maar hij kwijt zich heel goed van zijn nieuwe taak. Een ander pluspunt is het mooie soleerwerk en de knappe gitaarharmonieën die we o.a. in “Tombs into flesh” en “Paradise Lost” te horen krijgen. En hoewel de band grossiert in snelheidsduivels blijft het kwartet ook stevig overeind staan in mid-tempo songs als “Halo of lies”, dat een knappe flow kent, en “Transcendental death” waarin ook naar hogere snelheden geschakeld wordt. En zelfs in de negen minuten durende titeltrack met prachtige slotmelodieën blijven we geboeid luisteren. Collega Cas haalde recent vernietigend uit naar het plagiaat van Groza aangaande haar grote voorbeeld Mgła. Hoewel bij Valkyrja de Watain-invloeden er eveneens vingerdik bovenop liggen, beleef ik echter meer luisterplezier aan Valkyrja dan aan de laatste twee Watain-albums. Bovendien blijft Valkyrja consistent hoge kwaliteit afleveren. Liefhebbers van snel Zweeds spul genre Watain, Marduk, Setherial of Dark Funeral kunnen blind tot de aanschaf overgaan. Ben je op zoek naar een meer eigenzinnige of originele sound, dan laat je “Throne ablaze” maar aan de kant liggen.

JOKKE: 86/100

Valkyrja – Throne ablaze (World Terror Committee 2018)
1. In ruins I set my throne
2. Crowned serpent
3. Opposer of light
4. Tombs into flesh
5. Halo of lies
6. Transcendental death
7. Paradise lost
8. Throne ablaze

 

 

Blaze Of Perdition – Near death revelations

Life on the road can be hard”. Niet alleen dienen bands soms honderden kilometers in aftandse busjes af te leggen wanneer ze op tour zijn en zorgen pannes, monsterfiles, diefstal, corrupte douaniers, gore slaapplekken, maffiose concertorganisatoren en meer van dat onheil voor stress (en bijbehorend avontuur natuurlijk), soms resulteert dit spijtig genoeg ook tot roadkill, denken we maar aan Metallica of Decapitated. Ook die andere Poolse band Blaze Of Perdition kreeg met deze nachtmerrie af te rekenen toen op 2 november 2013 hun busje betrokken was bij een ongeval waarbij bassist 23 het leven liet en frontman Sonneillon en drummer Vizun ernstig gewond raakten. Na een verwerkings- en revalidatieproces werd duidelijk dat de mannen niet bij de pakken zouden blijven zitten en werd beslist om met de band verder te gaan, wat nu resulteert in de release van de derde volwaardige plaat “Near death revelations”. Bij de titel van het album hoef ik dus geen tekeningetje meer te maken (dat deed graficus Mentalporn reeds). Net zoals op de twee voorgangers staat de nieuwe plaat weer tot aan het gaatje vol met kwaliteitsvolle (orthodoxe) Zweedse stijl black metal met oog voor detail, prachtig artwork, goed geschreven songs, krachtige heldere, maar toch rauwe productie, uitstekende instrumentbeheersing en artistieke bandpresentatie. Daar waar de invloeden van een Watain in het verleden veel duidelijker aanwezig waren, heeft de band nu meer aan een eigen sound gewerkt en gevonden. Blaze Of Perdition heeft altijd wat in de schaduw van landgenoten Behemoth en Mgła gestaan, maar verdient het absoluut om door meer metalheads gehoord en ontdekt te worden . Deze Poolse duivelaanbidders spelen geen repetitieve of atmosferische black metal, waardoor er heel wat gebeurt in de nummers die afklokken op zeven à twaalf minuten (op “The tunnel” na dat een aanloopje op en woordspeling met het afsluitende “Of no light” vormt). Interessant en pakkend riffwerk, melodieuze solo’s, moordende drumtempo’s,  creepy intermezzo’s, experimentele vocalen, …you name it. Blaze Of Perdition weet van genoeg hout pijlen te maken om via de spanningsboog, die voortdurend gespannen staat, met dodelijke precisie op ons af te vuren. Check het in het Pools gezongen openingsnummer of het sterke “Into the void again” er maar al eens op na. Liefhebbers van Ascension, Merrimack of Valkyrja moeten deze band zeker eens een kans geven. Knappe plaat die de twee voorgaande albums (“Towards the blaze of perdition” uit 2010 en “The hierophant” uit 2011) zelfs nog overtreft. “What does (not) kill you, makes you stronger!

JOKKE: 85/100

Blaze Of Perdition – Near death revelations (Agonia Records 2015)
1. Królestwo niczyje
2. Into the void again
3. When mirrors shatter
4. Dreams shall flesh
5. Cold morning fears
6. The tunnel
7. Of no light

Dødsfall – Kaosmakt

De hoogdagen van het Franse Osmose Productions liggen ondertussen toch wel weeral een hele tijd achter ons. Midden en eind jaren negentig om precies te zijn. Het was een tijd waarin de toenmalige crème de la crème qua death en black metal platen gereleaset werd via dit label. Denken we maar aan kleppers zoals Marduk, Immortal, Enslaved, Absu, Angelcorpse, Impaled Nazarene en ga zo maar door. Dat Hervé toch nog steeds een goede neus voor undergroundkwaliteit heeft, bewijst hij met het aantrekken van het Noorse Dødsfall, niet te verwarren met hun landgenoten Dödsfall. Daar waar deze laatste als doom metal geregistreerd staat, is het bij Dødsfall de zwarte kaart die getrokken wordt. “Kaosmakt” staat garant voor veertig minuten old school black metal zonder al te veel franjes of poespas. Het duo Ishtar (gitaar en bas) en Adramalech (vocalen) laat zich op deze plaat bijstaan door huurling Jocke Wallgren, die de meesten wel zullen kennen als trommelaar bij het Zweedse Valkyrja. Net na de release van deze plaat hing Adramalech zijn micro echter aan de wilgen, voegde bassist Clandestine (Dødheimsgard) zich aan de rangen toe en neemt Dødsherre Xarim voortaan live de honneurs waar achter het microfoonstatief. Wat we op “Kaosmakt” te horen krijgen, klinkt allerminst verkeerd. Of dit vierde album muzikaal en kwalitatief gezien in lijn ligt met zijn voorgangers kan ik niet zeggen, want hun eerdere discografie is onontgonnen terrein voor yours truly. Aan de no nonsense stijl te horen, zullen er op muzikaal gebied naar alle waarschijnlijkheid geen al te grote wijzigingen doorgevoerd zijn. Ishtar schudt de ene na de andere lekkere riff uit zijn mauw en trakteert ons op “Heksenes natt” zowaar op een heuse gave solo. Vuist in de lucht en bangen! Ook “Ain” bevat naar het einde toe een mooie soleerpartij en is misschien wel de beste song van het album. Het tien minuten durende “Fit av kristus” is de perfecte afsluiter en verveelt geen minuut. Er vallen op “Kaosmakt” geen grote verrassingen of nieuwigheden te ontdekken, maar de black metal wordt wel op een erg hoog niveau uitgevoerd. Ishtar weet hoe hij goed in het gehoor liggende songs moet schrijven met een kop en staart. Vooral live moet deze band in staat zijn een waar feestje te ontketenen, want het is bijna onmogelijk om stil te blijven staan op deze energieke en rockende black metal. Nergens overdreven agressief maar wel lekkerrrrr. Echt lekkerrrr!

JOKKE: 83/100

Dødsfall – Kaosmakt (Osmose Productions 2015)
1. Merket I sjel og blod
2. Forakt for livet
3. Under fane av kosmisk hat
4. Kaosmakt
5. Heksenes natt
6. Ain
7. Fit av kristus

Sinmara – Aphotic womb

Er is heel wat seismologische activiteit in IJsland. Deze week is de vulkaan Bárðarbunga beginnen uitbarsten en ook de release van “Aphotic womb” van Sinmara baant zich een weg uit de ondergrond doorheen de spleetvormige gletsjers om zo tot eruptie te komen. Sinmara, voorheen operatief onder de naam Chao, is een band waarin leden van Iceland’s finest  Svartidauði, Wormlust en Abominor de handen in mekaar slagen om (hoe kan het ook anders) een stevig potje black metal te maken. De acht songs werden over een tijdspanne van enkele jaren gecomponeerd, waarbij de eerste helft van de plaat terug gaat tot de Chao jaren en de tweede helft meer recent materiaal bevat. Over de hele lijn wordt er op een hoog niveau gemusiceerd. Na de onheilspellende dreiging van opener “Katabasis” blaast “Cursed salvation” een serieuze aswolk in je gezicht. Inademing van vulkanisch stof kan ernstige longbeschadiging veroorzaken, daar getuigen de messcherpe salpetervocalen van Ólafur Guðjónsson van. De magmastroom van dissonante gitaarriffs in “Shattered pillars” of  “Mountains of quivering bones” (tevens hoogtepunt van de plaat) is bij momenten natuurlijk schatplichtig aan Svartidauði, daar Þórir Garðarsson, één van de twee gitaristen, ook daar snarenplukker van dienst is. De band kan echter niet als een klakkeloze kopie bestempeld worden. Het bandgeluid is eerder te situeren in de Zweedse school genre Valkyrja, maar dan nét een tikkeltje rauwer en met de nodige injectie van een stevige portie dissonantie. Het creatief en opzwepend  drumwerk van Bjarni Einarsson stuwt de kolkende massa aan tremolo riffs doorheen de aardkorst en creëert zo een ongezonde zwartgeblakerde uitwaseming, die het luchtverkeer boven IJsland grondig verstoort. Het vliegverkeer volledig platleggen, zoals het geval was bij de uitbarsting van de  Eyjafjallajökull vulkaan of de release van Svartidauði’s  “Flesh cathedral” gebeurt niet, maar het scheelt toch niet veel. Het prachtig artwork is van de hand van de Nieuw-Zeelander Alexander L Brown, die al eerder illustraties afleverde voor o.a. Ash Borer, Svart Crown en Lord Mantis. Ga op zoek naar deze ondergrondparel!

JOKKE: 86/100

Sinmara – Aphotic womb (Terratur Possessions 2014)

1. Katabasis
2. Cursed salvation
3. Verminous
4. Shattered pillars
5. Stygian voyage
6. Aphotic womb
7. Teratoid crossbreed
8. Mountains of quivering bones