Valkyrja

Valkyrja – Geen “priest cape, symbols and ritual”-band

Valkyrja beschouw ik reeds vier albums lang als een leverancier van oerdegelijke Zweedse black metal, ook al liggen de invloeden van een band als Watain voor de hand. Alvorens de band in december op tour vertrok, contacteerde ik hen met enkele (kritische) vragen onder de arm. Er kwam echter geen teken van leven van Simon Wizen, oprichter, gitarist en sinds het nieuwe “Throne ablaze” ook zanger van Valkyrja. Toch weer geen band die kritiek niet aankon? Midden januari klopte de Zweed echter terug op mijn digitale deur aan met de excuses dat het zo lang had geduurd, maar het drukke tourschema liet het niet toe om aan interviews te werken. Bovendien apprecieerde Simon de kritische vraagstelling, zodat hij meer verduidelijking rond een paar zaken kon brengen. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

(c) Soile Siirtola

Dag Simon, eind 2018 nam Valkyrja deel aan een Europese tour met Marduk en Archgoat, twee bands waar jullie reeds eerder met tourden. Hoe verliep deze concertreeks?
Deze tour was voor verschillende redenen erg belangrijk voor ons. We hadden niet enkel een nieuw album voor te stellen, maar ook een nieuwe line-up. De voorbereidingen namen enkele maanden in beslag en we konden reeds op de eerste show nieuw en oud materiaal voorstellen en dat bleef verder evolueren doorheen de tour. Terugkijkend kan ik stellen dat het nu vanzelfsprekend voor mij is om achter de microfoon te staan en we zijn hongerig naar wat nog komen zal.

Is het altijd meteen duidelijk welke nieuwe songs ook live gespeeld zullen worden? Zijn de nummers uit de setlist de facto jullie beste songs?
Enkele songs voelen vanzelfsprekend aan zoals de openingstrack of het titelnummer. De rest hangt af van de songs die we selecteren van de andere platen. We proberen een grotere variatie in dynamiek en tempo in de setlist aan te brengen. Tijdens de laatste tour speelden we ook “Opposer of light” van “Throne ablaze“.

Er zit een gapend gat van vijf jaar tussen de release van “The antagonist’s fire” en het nieuwe album. Ik veronderstel dat de line-up wissels de grootste tijd in beslag namen?
Inderdaad! De grootste verandering was de zangerwissel. Het is nooit eenvoudig nieuwe bandleden te vinden en ze in te werken. We hadden een mooie samenwerking met frontman RSDX opgebouwd door twee jaar met hem te touren totdat hij zichzelf begon te isoleren en we geen grip meer op hem hadden. Het feit dat ik nu de zang voor mijn rekening neem, was dus niet gepland en wisten we ook nog niet op het moment dat we aan de nieuwe plaat begonnen te schrijven.
Aangezien RSDX tijdens de opnames verdween besloten we dat het het beste zou zijn als ik zijn plaats zou innemen als zanger. In deze fase nog een nieuw bandlid moeten gaan zoeken, zou een te grote gok geweest zijn aangezien iemands échte interesse en toewijding pas na een tijdje duidelijk worden. Deze beslissing werd echter niet meteen genomen en verlengde het opnameproces met twee maanden aangezien ik nieuwe teksten en zangarrangementen moest schrijven. Dit vroeg veel focus en toewijding. Deze hele situatie en alle bijhorende frustraties gaven het eindresultaat een serieuze boost. Zowel in de teksten als in de zang hoor je echte wanhoop en razernij terug.

RSDX was dus enkel jullie zanger tijdens de periode tussen “The antagonist’s fire” en “Throne ablaze“. In het nieuwe nummer “Transcendental death” horen we een gastbijdrage van A.L., jullie zanger op de eerste drie platen. Waarom verliet hij de band in 2016 en was er geen interesse om hem terug aan boord te hijsen?
Valkyrja en A.L. begonnen reeds in 2015 uiteen te groeien en we speelden de laatste shows met hem in de zomer van dat jaar. We gingen uiteen daar onze interesses begonnen te verschillen, vooral op gebied van live shows aangezien hij minder concerten wou spelen. We zijn echter op goede grond uiteen gegaan, vandaar ook dat je hem kan horen op de nieuwe plaat. Qua live shows is er echter niets veranderd, dus zie ik niet in hoe hij de wonde die hij in 2015 heeft gecreëerd terug zou kunnen dichten. De jaren nadien waren natuurlijk nodig om zijn vertrek te verwerken, maar nu het zo ver achter ons ligt is er ook geen weg terug. Er is wederzijds begrip voor het feit dat we sinds zijn vertrek vooruit zijn blijven gaan, ook al was het onze oude samenwerking die ooit de kern vormde van waaruit we nog steeds vooruitgang boeken. Zijn terugkeer werd zelfs nooit besproken.

De frontman is meestal ook het gezicht van de band en de verkondiger van de boodschap (als die er is). Je gooide de teksten die RSDX reeds had geschreven weg en pende er nieuwe. In welk opzicht is de boodschap van de teksten gewijzigd?
We behielden enkel de tekst van “Crowned serpent” aangezien we deze samen afgewerkt hadden en ik ook het zangarrangement had gedaan. Het voelde juist aan om nieuwe teksten te schrijven zodat ik dieper met mijn nieuwe rol verbonden zou zijn. RSDX flirtte meer met religieuze topics terwijl ik meer existentiële zaken schrijf met een nihilistische kijk op de zaken. Mijn toenmalige gemoedstoestand bezorgde de nodige inspiratie. Als ik hierop terugkijk lijkt het alsof ik, ondanks de sterke focus, zonder controle geleid werd.

Ook op de drumkruk werd een wijziging doorgevoerd. Jocke Wallgren verliet Valkyrja voor Amon Amarth (begot) en werd vervangen door Victor Parri. Hoe zou je beide drummers vergelijken? Brengt Victor een nieuwe dynamiek in de muziek? Wordt hij ook de nieuwe live-drummer of zullen jullie nog sporadisch beroep doen op Die Hard-slagwerker Eric Ljung?
Jocke is altijd een solide drummer geweest en was steeds op zoek naar een professionele carrière. Het was dan ook geen verrassing toen hij aangaf Valkyrja te verlaten. Jocke was een heel technische drummer, terwijl Victor een meer groovende en dynamische speelstijl heeft. Victor is onze enige drummer. Onze vriend Eric hielp ons uit de nood toen het nodig was en bleef ook aan boord voor onze tweede Noord-Amerikaanse tour toen Jocke wegens administratief papierwerk niet mee kon.

 (c) Soile Siirtola

Hebben de vele line-upwissels Valkyrja ooit op een negatieve manier beïnvloed?
Als een bandlid niet langer op volle capaciteit kan meedraaien, is het tijd om vervanging te zoeken zodat de band kan doorgaan. De interesse van mensen kan doorheen de tijd wijzigen, maar we proberen de kern van Valkyrja intact te laten. Natuurlijk voelt het nu aan alsof we de sterkste line-up hebben, omdat onze beslissingen uit het verleden hiertoe geleid hebben. Maar ik voelde dit waarschijnlijk eind 2013 bij “The antagonist’s fire” ook zo aan. Maar zoals de tijd heeft uitgewezen zou verdergaan met die line-up vandaag een zwakte zijn, ook al was de bezetting toen solide.

Na het vertrek van A.L. in 2015 werd je het enige overgebleven originele bandlid. Toen je Valkyrja in 2004 oprichtte was je vijftien jaar oud. In welk opzicht is Valkyrja nu een andere band vergeleken met de demojaren? Welke gebeurtenissen veranderden de doelen van de band of je kijk op Valkyrja?
Ik heb het gevoel dat Valkyrja en ikzelf onlosmakelijk met mekaar verbonden zijn. Samen muziek schrijven, opnemen en live spelen had natuurlijk een serieuze impact op mij tijdens mijn jeugd en alles wat erna volgde. Alles vertrok vanuit dat naïeve idee de wereld te veroveren. Ik plaatste mezelf in een context die grootser aanvoelde dan ikzelf was. Naarmate het leven verder ging en de ervaringen intenser werden, doofde die naïviteit natuurlijk uit en werd ze vervangen door een sterkere focus. Nu put ik het meeste voldoening uit het creatieproces. Het live-aspect gaat dan weer samen met meer integriteit en het loslaten van energie. Hoewel het leven on the road niet meer zo opwindend is als tijdens de beginjaren.

Op Metal Archives staat een erg vernietigende review van “The antagonist’s fire” waarin de auteur Valkyrja als een Watain copycat omschrijft. Hoe ga je met negatieve kritiek om?
Mensen zijn altijd vrij een eigen mening te hebben, maar noch negatieve noch positieve kritiek kunnen mijn relatie met onze creaties veranderen. Die negatieve review die je vermeldt, vind ik even interessant als recente quotes zoals “beter dan de laatste Watain” etc. Ik vind het vervelend dat het zo belangrijk lijkt om referentiepunten te hebben. Ik denk dat dit een soort poging vormt je in eender welke situatie comfortabel te voelen, iets wat ik als erg beperkend zou ervaren. Ik vraag me ook af of mensen in staat zijn volledig objectief te oordelen, het lijkt soms alsof ze reeds op voorhand een mening gevormd hebben. Ik heb geen interesse om met zulke individuen over muziek of kunst te praten en ik ga ook niet met argumenten afkomen om te verdedigen dat beide bands anders klinken. Het oor van iedere normale persoon zou hiertoe in staat moeten zijn. Natuurlijk hebben zowel Valkyrja als Watain hun roots in Zweden en werken we met dezelfde producer, maar klinken onze nummers hetzelfde? Ik denk dat zowel wij als zij het erover eens zijn dat dat niet het geval is. Trouwens best interessant waarom niemand Dissection eens vermelde voor de verandering? Misschien is de luidste stem niet altijd degene om als eerste naar te luisteren.

In de begeleidende promotekst van “Throne ablaze“s lazen we het volgende: “As part of Valkyrja’s philosophy of ridding themselves from limitations, no specific genre was ever chosen since it would only serve to establish a framework of useless expectation. The artistic output created under the flag of Valkyrja defies all earthly shackles, including those of commercial categorization.” Zelf een reviewer zijnde, willen we natuurlijk een label of genre op de muziek plakken om de sound van een band aan de lezer te omschrijven. Voor mij speelt Valkyrja grotendeels snelle Zweedse black metal. Punt. Ik hoor geen elementen terug in jullie sound die de grenzen van black metal overschrijden en bestempel jullie ook niet als een experimentele band zoals bijvoorbeeld een Virus of Dødheimsgard. Als je Valkyrja niet als een black metal-band beschouwt, waarom maak je dan zo veel gebruik van de black metal-esthetiek?
Zoals je zelf zei, is dit categorisatie. Ik zeg niet dat Valkyrja uniek klinkt en out of the box denkt of niets te maken heeft met andere black metal-bands. Ons statement meldt dat we noch binnen noch buiten de grenzen van het genre werken door de grenzen simpelweg te negeren. Ik haal veel inspiratie uit simpele rock ’n roll, en naar mening is dit steeds meer en meer hoorbaar.

De reeds aangehaalde review is ook kritisch omtrent de Necromorbus Studio. Voor de vierde keer op rij werkten jullie met Tore Stjerna samen. Hoewel ik de producties van de Necromorbus Studio erg waardeer, is het correct dat veel bands die er opnamen gelijkaardig klinken. Een beetje zoals de Abyss Studio in de jaren negentig en in het begin van dit millenium. Wat maakt de Necromorbus Studio de ideale keuze voor Valkyrja?
Niet alleen omdat we reeds met Tore in het verleden samenwerkten, maar ook omdat hij als een kritische filter opereert. Ik werk bovendien sinds 2017 in zijn studio en ik nam zowat alles behalve de drums van “Throne ablaze” op. Door het gedoe met de wissel van zanger bleek dit opnieuw de juiste keuze te zijn, aangezien het belangrijk was dat de studio 24 op 24 en 7 op 7 beschikbaar was.
Maar ik snap je kritiek wel hoewel dat van bijna alle bekende producers gezegd kan worden. Ik ben van mening dat Tore ons de juiste sound aanmeet en we voelen ons zelfzeker om ons werk in zijn handen te leggen.

Voor de release van “Contamination” uit 2010, wisselden jullie Northern Silence Productions in voor het grote Metal Blade Records. Voor “The antagonist’s fire” en het nieuwe album werkten jullie samen met World Terror Committee. Wat is voor een band als Valkyrja het grootse verschil in werken met een kleiner en meer toegewijd label vergeleken met een grote speler als Metal Blade?
Metal Blade bood nieuwe opportuniteiten en opende deuren naar betere samenwerkingen. Desondanks denk ik dat we als jonge band zonder reputatie een deel van onze doelgroep mistte. Ik trof onze albums bij Media Markt aan, maar niet in de lokale metal muziekwinkel. W.T.C. heeft een ander netwerk en is meer gefocust op underground distributie. Pas sinds “The antagonist’s fire” bereiken we ons doelpubliek naar mijn mening.

Ik wou ook nog even jullie statement op Facebook aangaande orthodoxe en occulte black metal aanhalen: “Despite all the polluting trends within the so-called black metal scene, the exaggerated use of occult symbols, the covens and all the rubbish that has surfaced lately, we are confident that in the end our art will prevail! To hell with all meaningless ego boosts and intellectual races… all sheep are born as followers…Turn around and look elsewhere if you expect a ritual. Here, only death is real!” Wie zijn jullie om te beslissen welke bands fake zijn en welke niet? Sommige van deze bands deden ook reeds uitspraken aangaande vervuiling van de black metal-scene. Is het niet belangrijker op je eigen band te focussen in plaats van met de vinger naar anderen te wijzen? Zou je ooit met één van deze “ritual” bands touren als de opportuniteit zich aanbood?
We claimen niet de leiders van de “scene” te zijn of beter dan de rest te zijn, we bekijken onszelf los van de andere bands. Ik observeer enkel een trend die ik smakeloos vind en als een simpel recept beschouw om door een groot publiek “geaccepteerd” te worden. Het is geen toeval dat veel van dergelijke bands hetzelfde klinken en wanneer de stroom de massa verslindt, zwem ik van nature uit tegen de stroom in.
Ik heb het trouwens niet alleen over de bands maar ook over de mensen die hen volgen en hun bestaan vergroten. Ons statement betreft enkel onszelf en het feit dat Valkyrja niet gaat veranderen in een “priest cape, symbols and ritual“-band omdat dat momenteel hip is.
Je kan de krenten uit de pap halen, maar iedereen zal het er toch wel over eens zijn dat dit vervuilend is en de bands met de échte essentie ondersneeuwt. We hebben reeds verscheidene aanbiedingen gekregen om met zulke bands te touren, maar tot nog toe hebben we dat niet gedaan. Hoewel het ook niet noodzakelijk is ons met andere tourpartners te kunnen vereenzelvigen. Maar als ik de keuze heb, tour ik liever nogmaals met een band als Marduk, een band met een integere ruggengraat.

Je maakte ook bijna tien jaar deel uit van Ondskapt. Waarom besloot je de band begin 2018 te verlaten?
De line-up wijzigde en er werd een nieuwe band geboren waardoor ik er niet langer mijn energie wou insteken. Vroeger had ik voldoende energie en tijd voor meerdere bands, maar nu verkies ik de focus te leggen daar waar de voldoening het grootst is.

Wat is de status van Ondskapt en is er nieuw werk op komst?
Geen idee.

Ik kon spijtig genoeg niet aanwezig zijn op jullie show in Aarlen. Krijgen we Valkyrja in 2019 opnieuw in België te zien?
Er werd ondertussen een nieuwe tour met Marduk aangekondigd waarbij we ook enkele shows in de Benelux spelen.

Voodus – Into the wild

De bandnaam Voodus doet bij velen allicht niet meteen een belletje rinkelen. De Zweedse band is nochtans sinds 2004 actief maar opereerde elf jaar lang onder de naam Jormundgand. Sinds de naamswijziging in 2015 werden twee EP’s uitgebracht (“NightQueen” en “Serpent seducer saviour“). Met “Into the wild” brengt het kwartet nu een volwaardige langspeler uit die op meer dan één uur speeltijd afklokt. Dat komen we tegenwoordig nog zelden tegen. Tijdens de introtonen van “The awakening and the ascension” hoort het getrainde oor meteen de signature sound van de Necromorbus Studio terug. In plaats van Tore Stjerna zat echter Valkyrja’s Simon Wizén achter de knoppen om deze plaat te vereeuwigen. Tore nam wel de mix en mastering voor zijn rekening wat je meteen terughoort in de groots klinkende muziek en drums, hoewel iets cleaner dan doorgaans het geval is. Het gevoel voor melodie verraadt meteen ook dat we hier met een (zoveelste) band van doen hebben die de erfenis van Dissection wilt levend houden. Wie Jon Nödtveidt’s band eert, noemt Watain doorgaans ook in één adem. De mannen van Voodus hebben misschien wel iets te veel naar Erik & co geluisterd, want de gelijkenissen zijn meermaals treffend en er werden dan ook heel wat bruggetjes, riffs en opbouwen gejat. En voor de albumtitel was er blijkbaar ook niet al te veel inspiratie. Ik raad voortaan dan ook elke band die Dissection en Watain wilt na-apen aan om op zijn minst van een andere studio gebruik te maken zodat daar tenminste nog het verschil gemaakt kan worden. Aan compacte songs doet Voodus niet mee want opener “The golden” tikt als kortste nummer reeds op zes minuten af en de epische uitsmijter “The terrain of moloch” heeft ruim een kwartier nodig om haar verhaal te doen. Is dit Voodus dan nog een meerwaarde voor de eivolle scene hoor ik u denken? Wie Watain en Dissection soms te heavy vindt, kan met Voodus wellicht uit de voeten want hoewel overduidelijk black metal, helt de hefboom grotendeels over naar melodie in plaats van agressie. Er passeren ettelijke melodieuze (heavy metal) solo’s en veel lange instrumentale passages die bijdragen aan de epiek van de plaat en de luchtgitaar van stal doen halen. De kolossale afsluiter is daar het beste voorbeeld van, maar is ook wel wat te veel van het goede want er zitten te veel ideeën in deze song gepropt. Less is more heren! De cleane productie maakt bovendien dat “Into the wild” heel vlot weg luistert…maar dat willen we godverdomme toch niet in dit genre! Gelukkig ontbloot de band haar tanden af en toe nog zoals in “Communion amid the graves” maar doorgaans zien de muzikanten er gevaarlijker uit dan de muziek die ze ten berde brengen. Wie écht niet genoeg krijgt van de zoveelste Watain en Dissection kloon zal hier ook wel zijn of haar gading in vinden, maar voor mij is “Into the wild” té langdradig, té melodieus en niet wild genoeg.

JOKKE: 66/100

Voodus – Into the wild (Shadow Records 2018)
1. The awakening and the ascension
2. The golden
3. Gnothi seauton
4. Into the wild
5. Communion amid the graves
6. Dreams from an ancient mind pt I
7. Dreams from an ancient mind pt II
8. The terrain of moloch

Valkyrja – Throne ablaze

Op Metal Archives staat een vernietigende review te lezen van “The antagonist’s fire“, de derde plaat van Valkyrja, waarin de Zweedse band als een goedkope karikatuur van Watain wordt afgeschilderd en de songs als B-kantjes van diens “Sworn to the dark“-album afgedaan worden. Ik kan me in deze kritiek wel enigszins vinden maar Valkyrja als ‘goedkoop’ of ‘karikatuur’ bestempelen, gaat mij toch een paar bruggen te ver. Dat de Zweedse band goed naar genre- en streekgenoten Watain heeft geluisterd, valt niet te ontkennen en in dat opzicht is volgend statement van de band dan ook quatsch: As part of Valkyrja’s philosophy of ridding themselves from limitations, no specific genre was ever chosen since it would only serve to establish a framework of useless expectation. The artistic output created under the flag of Valkyrja defies all earthly shackles, including those of commercial categorization. Valkyrja speelt immers overduidelijk Zweedse black met invloeden van Watain en Marduk (inspecteer maar eens enkele riffs in “Opposer of light“), zonder buiten de lijntjes van het genre te kleuren. Daar waar Erik en co echter meer catchy te werk gaan, zijn de nummers van Valkyrja toch net iets moeilijker te doorgronden maar ze zitten wel vernuftig in mekaar. Enkel met “Crowned serpent” lijkt voor een meer toegankelijke, meezingbare en korte albumopener vol wervelende arpeggio’s gekozen te zijn. Ondanks voortdurend gerommel in de line-up heeft bandbrein Simon Wizén – die by the way nog geen dertig jaar oud is – zich sinds de oprichting van Valkyrja in 2004 steeds met uitstekende muzikanten weten omringen waardoor er op de strakke uitvoering van diens Zweedse melo-black al vier langspelers lang niets aan te merken valt. Na de plotse verdwijning van zanger RSDX (die echter nooit op plaat te horen was) heeft hij nu ook de vocalen voor zijn rekening genomen en die moeten absoluut niet onderdoen voor die van Andreas Lind die op de vorige albums te horen was. Simon klinkt een tikkeltje heser, maar hij kwijt zich heel goed van zijn nieuwe taak. Een ander pluspunt is het mooie soleerwerk en de knappe gitaarharmonieën die we o.a. in “Tombs into flesh” en “Paradise Lost” te horen krijgen. En hoewel de band grossiert in snelheidsduivels blijft het kwartet ook stevig overeind staan in mid-tempo songs als “Halo of lies”, dat een knappe flow kent, en “Transcendental death” waarin ook naar hogere snelheden geschakeld wordt. En zelfs in de negen minuten durende titeltrack met prachtige slotmelodieën blijven we geboeid luisteren. Collega Cas haalde recent vernietigend uit naar het plagiaat van Groza aangaande haar grote voorbeeld Mgła. Hoewel bij Valkyrja de Watain-invloeden er eveneens vingerdik bovenop liggen, beleef ik echter meer luisterplezier aan Valkyrja dan aan de laatste twee Watain-albums. Bovendien blijft Valkyrja consistent hoge kwaliteit afleveren. Liefhebbers van snel Zweeds spul genre Watain, Marduk, Setherial of Dark Funeral kunnen blind tot de aanschaf overgaan. Ben je op zoek naar een meer eigenzinnige of originele sound, dan laat je “Throne ablaze” maar aan de kant liggen.

JOKKE: 86/100

Valkyrja – Throne ablaze (World Terror Committee 2018)
1. In ruins I set my throne
2. Crowned serpent
3. Opposer of light
4. Tombs into flesh
5. Halo of lies
6. Transcendental death
7. Paradise lost
8. Throne ablaze

 

 

Blaze Of Perdition – Near death revelations

Life on the road can be hard”. Niet alleen dienen bands soms honderden kilometers in aftandse busjes af te leggen wanneer ze op tour zijn en zorgen pannes, monsterfiles, diefstal, corrupte douaniers, gore slaapplekken, maffiose concertorganisatoren en meer van dat onheil voor stress (en bijbehorend avontuur natuurlijk), soms resulteert dit spijtig genoeg ook tot roadkill, denken we maar aan Metallica of Decapitated. Ook die andere Poolse band Blaze Of Perdition kreeg met deze nachtmerrie af te rekenen toen op 2 november 2013 hun busje betrokken was bij een ongeval waarbij bassist 23 het leven liet en frontman Sonneillon en drummer Vizun ernstig gewond raakten. Na een verwerkings- en revalidatieproces werd duidelijk dat de mannen niet bij de pakken zouden blijven zitten en werd beslist om met de band verder te gaan, wat nu resulteert in de release van de derde volwaardige plaat “Near death revelations”. Bij de titel van het album hoef ik dus geen tekeningetje meer te maken (dat deed graficus Mentalporn reeds). Net zoals op de twee voorgangers staat de nieuwe plaat weer tot aan het gaatje vol met kwaliteitsvolle (orthodoxe) Zweedse stijl black metal met oog voor detail, prachtig artwork, goed geschreven songs, krachtige heldere, maar toch rauwe productie, uitstekende instrumentbeheersing en artistieke bandpresentatie. Daar waar de invloeden van een Watain in het verleden veel duidelijker aanwezig waren, heeft de band nu meer aan een eigen sound gewerkt en gevonden. Blaze Of Perdition heeft altijd wat in de schaduw van landgenoten Behemoth en Mgła gestaan, maar verdient het absoluut om door meer metalheads gehoord en ontdekt te worden . Deze Poolse duivelaanbidders spelen geen repetitieve of atmosferische black metal, waardoor er heel wat gebeurt in de nummers die afklokken op zeven à twaalf minuten (op “The tunnel” na dat een aanloopje op en woordspeling met het afsluitende “Of no light” vormt). Interessant en pakkend riffwerk, melodieuze solo’s, moordende drumtempo’s,  creepy intermezzo’s, experimentele vocalen, …you name it. Blaze Of Perdition weet van genoeg hout pijlen te maken om via de spanningsboog, die voortdurend gespannen staat, met dodelijke precisie op ons af te vuren. Check het in het Pools gezongen openingsnummer of het sterke “Into the void again” er maar al eens op na. Liefhebbers van Ascension, Merrimack of Valkyrja moeten deze band zeker eens een kans geven. Knappe plaat die de twee voorgaande albums (“Towards the blaze of perdition” uit 2010 en “The hierophant” uit 2011) zelfs nog overtreft. “What does (not) kill you, makes you stronger!

JOKKE: 85/100

Blaze Of Perdition – Near death revelations (Agonia Records 2015)
1. Królestwo niczyje
2. Into the void again
3. When mirrors shatter
4. Dreams shall flesh
5. Cold morning fears
6. The tunnel
7. Of no light

Dødsfall – Kaosmakt

De hoogdagen van het Franse Osmose Productions liggen ondertussen toch wel weeral een hele tijd achter ons. Midden en eind jaren negentig om precies te zijn. Het was een tijd waarin de toenmalige crème de la crème qua death en black metal platen gereleaset werd via dit label. Denken we maar aan kleppers zoals Marduk, Immortal, Enslaved, Absu, Angelcorpse, Impaled Nazarene en ga zo maar door. Dat Hervé toch nog steeds een goede neus voor undergroundkwaliteit heeft, bewijst hij met het aantrekken van het Noorse Dødsfall, niet te verwarren met hun landgenoten Dödsfall. Daar waar deze laatste als doom metal geregistreerd staat, is het bij Dødsfall de zwarte kaart die getrokken wordt. “Kaosmakt” staat garant voor veertig minuten old school black metal zonder al te veel franjes of poespas. Het duo Ishtar (gitaar en bas) en Adramalech (vocalen) laat zich op deze plaat bijstaan door huurling Jocke Wallgren, die de meesten wel zullen kennen als trommelaar bij het Zweedse Valkyrja. Net na de release van deze plaat hing Adramalech zijn micro echter aan de wilgen, voegde bassist Clandestine (Dødheimsgard) zich aan de rangen toe en neemt Dødsherre Xarim voortaan live de honneurs waar achter het microfoonstatief. Wat we op “Kaosmakt” te horen krijgen, klinkt allerminst verkeerd. Of dit vierde album muzikaal en kwalitatief gezien in lijn ligt met zijn voorgangers kan ik niet zeggen, want hun eerdere discografie is onontgonnen terrein voor yours truly. Aan de no nonsense stijl te horen, zullen er op muzikaal gebied naar alle waarschijnlijkheid geen al te grote wijzigingen doorgevoerd zijn. Ishtar schudt de ene na de andere lekkere riff uit zijn mauw en trakteert ons op “Heksenes natt” zowaar op een heuse gave solo. Vuist in de lucht en bangen! Ook “Ain” bevat naar het einde toe een mooie soleerpartij en is misschien wel de beste song van het album. Het tien minuten durende “Fit av kristus” is de perfecte afsluiter en verveelt geen minuut. Er vallen op “Kaosmakt” geen grote verrassingen of nieuwigheden te ontdekken, maar de black metal wordt wel op een erg hoog niveau uitgevoerd. Ishtar weet hoe hij goed in het gehoor liggende songs moet schrijven met een kop en staart. Vooral live moet deze band in staat zijn een waar feestje te ontketenen, want het is bijna onmogelijk om stil te blijven staan op deze energieke en rockende black metal. Nergens overdreven agressief maar wel lekkerrrrr. Echt lekkerrrr!

JOKKE: 83/100

Dødsfall – Kaosmakt (Osmose Productions 2015)
1. Merket I sjel og blod
2. Forakt for livet
3. Under fane av kosmisk hat
4. Kaosmakt
5. Heksenes natt
6. Ain
7. Fit av kristus

Sinmara – Aphotic womb

Er is heel wat seismologische activiteit in IJsland. Deze week is de vulkaan Bárðarbunga beginnen uitbarsten en ook de release van “Aphotic womb” van Sinmara baant zich een weg uit de ondergrond doorheen de spleetvormige gletsjers om zo tot eruptie te komen. Sinmara, voorheen operatief onder de naam Chao, is een band waarin leden van Iceland’s finest  Svartidauði, Wormlust en Abominor de handen in mekaar slagen om (hoe kan het ook anders) een stevig potje black metal te maken. De acht songs werden over een tijdspanne van enkele jaren gecomponeerd, waarbij de eerste helft van de plaat terug gaat tot de Chao jaren en de tweede helft meer recent materiaal bevat. Over de hele lijn wordt er op een hoog niveau gemusiceerd. Na de onheilspellende dreiging van opener “Katabasis” blaast “Cursed salvation” een serieuze aswolk in je gezicht. Inademing van vulkanisch stof kan ernstige longbeschadiging veroorzaken, daar getuigen de messcherpe salpetervocalen van Ólafur Guðjónsson van. De magmastroom van dissonante gitaarriffs in “Shattered pillars” of  “Mountains of quivering bones” (tevens hoogtepunt van de plaat) is bij momenten natuurlijk schatplichtig aan Svartidauði, daar Þórir Garðarsson, één van de twee gitaristen, ook daar snarenplukker van dienst is. De band kan echter niet als een klakkeloze kopie bestempeld worden. Het bandgeluid is eerder te situeren in de Zweedse school genre Valkyrja, maar dan nét een tikkeltje rauwer en met de nodige injectie van een stevige portie dissonantie. Het creatief en opzwepend  drumwerk van Bjarni Einarsson stuwt de kolkende massa aan tremolo riffs doorheen de aardkorst en creëert zo een ongezonde zwartgeblakerde uitwaseming, die het luchtverkeer boven IJsland grondig verstoort. Het vliegverkeer volledig platleggen, zoals het geval was bij de uitbarsting van de  Eyjafjallajökull vulkaan of de release van Svartidauði’s  “Flesh cathedral” gebeurt niet, maar het scheelt toch niet veel. Het prachtig artwork is van de hand van de Nieuw-Zeelander Alexander L Brown, die al eerder illustraties afleverde voor o.a. Ash Borer, Svart Crown en Lord Mantis. Ga op zoek naar deze ondergrondparel!

JOKKE: 86/100

Sinmara – Aphotic womb (Terratur Possessions 2014)

1. Katabasis
2. Cursed salvation
3. Verminous
4. Shattered pillars
5. Stygian voyage
6. Aphotic womb
7. Teratoid crossbreed
8. Mountains of quivering bones