verwoed

Verwoed – De eeuwige zoektocht naar waarheid en spirituele bevrijding

We hebben er lang op moeten wachten, maar na de veelbelovende EP “Bodemloos” uit 2016 is er nu eindelijk een langspeler van Verwoed, één van de vaandeldragers van de NLBM-scene. Ik liep Verwoed mastermind Erik op Roadburn tegen het lijf en hij was ontzettend blij dat “De val” nu eindelijk op de mensheid losgelaten kan worden. Er is in tussentijd zelfs al nieuwe muziek geschreven. Maar eerst hebben we het met de gepassioneerde multi-instrumentalist nog even over die nieuwe plaat die onze verwachtingen overtrof en ongetwijfeld erg hoog in onze jaarlijst zal eindigen. (JOKKE)

(c) Jostijn Ligtvoet

Dag Erik!We spraken elkaar de vorige keer in oktober 2016 naar aanleiding van de release van Verwoed’s debuut EP “Bodemloos”. Ben je tevreden over hoe deze release onthaald werd en de shows die in de nasleep ervan volgden?
Hoi Johan. Jazeker. “Bodemloos” werd erg goed onthaald, onder anderen door jullie, en heeft ervoor gezorgd dat we een aantal goede live performances hebben kunnen doen in Nederland en Duitsland; live optredens die de groei van Verwoed enkel ten goede zijn gekomen.

Ik zag je driemaal aan het werk met Verwoed en telkens lijkt het alsof je je op het podium van de rest van de wereld afsluit om zo volledig in de muziek en je performance op te gaan. Wat gaat er de laatste minuten in je om alvorens de bühne te betreden en hoe beleef je de performance an sich?
Hoe ik op het podium ben, is een voortzetting van de uren die opbouwen voorafgaand aan het optreden. Een combinatie van spanning, focus, angst, verrukking… Een onbeschrijfelijk en compleet gevoel dat eerlijk gezegd met geen enkel ander gevoel te evenaren valt. Ik begeef me op een terrein waar alles kan en mág gebeuren. Zodra we daar staan, komt telkens het besef dat dit niet alleen meer van mij, maar van iedereen is. Ik zou het niet zozeer een ‘performance’ noemen, zoals jij dat doet, omdat dat impliceert dat er van tevoren is nagedacht over bepaalde gedragingen op het podium. Ik laat me volledig bezinnen in het moment en ga erin op. Ik ben mezelf niet meer. Er is geen sprake meer van ego en er is geen sprake meer van mij als persoon.

Voor live shows heb je je met talrijke muzikanten weten te omringen waarbij sommigen hun rol verder gaat dan louter het oppakken van hun instrument voor een concert. Gitarist Michael Bertoldini is tevens labelbaas bij Argento Records die je releases uitbrengen en bassist JB van der Wal zat voor de tweede keer achter de knoppen voor de opnames. Beschouw je de live-muzikanten louter als sessielid of sta je ervoor open dat ze ook actief mee deelnemen aan het schrijfproces of dat ze als klankbord voor nieuwe nummers fungeren?
Vooropstellend is het creatieve proces nog steeds van mij. Dit neemt echter niet weg dat de groei en ontwikkeling die Verwoed de afgelopen jaren, van studioproject naar een volwaardige live band, heeft meegemaakt en de optredens die we hebben gedaan, een aanzienlijke doch subtiele invloed hebben gehad op de manier waarop er gewerkt wordt. De muzikanten die Verwoed op het podium vertegenwoordigen hebben een al dan niet onbewuste invloed op de muziek.

De titels “Bodemloos” en “De val” lijken onlosmakelijk met mekaar verbonden te zijn, een vermoeden dat ook versterkt wordt door opnieuw voor het abstracte artwork van Terzij de Horde’s Joost Vervoort te kiezen. Zijn beide releases thematisch met mekaar verbonden?
Zeker, maar niet bewust. Thematisch gezien spreken beide platen volgens mij voor zich en spreken ze boekdelen.

Het artwork intrigeert me enorm en het lijkt wel alsof er ondanks haar abstracte vorm een link met de songtitels terug te vinden is. De twee blauwe lichtbundels kunnen als watervallen in een helrode grot geïnterpreteerd worden (“De val”). Er valt ook wel iets van een slangenkop in het ontwerp te bespeuren (“Vergif”). Je kan de twee lichtbronnen ook als ogen beschouwen (“Het bedriegende oog”) of als licht op zichzelf (“Verder van het licht”). Wat symboliseert het ontwerp voor jou? 
Joost heeft zichzelf wederom enorm overtroffen… Wat hij hier heeft gecreëerd is prachtig, treffend en volledig zijn interpretatie van “De val“. Het schilderij symboliseert voor mij alles waar Verwoed voor staat. Laat het voor zich spreken.

De dood is heel aanwezig in Verwoed’s teksten. Zo bevat het nummer “Vergif” o.a. de tekstregels “In Death lies salvation and in Death we shall be / Liberation! Salvation!” Ik heb het voorbije jaar veel nagedacht over de dood, niettemin door mee te leven met Michiel Eikenaar’s harde strijd die spijtig genoeg fataal afgelopen is. Denk je dat jouw beeld en idee van de dood zouden veranderen als je morgen te horen zou krijgen dat je resterende tijd op aarde akelig dicht voor de deur zou staan?
Ongetwijfeld… Het is lastig om hier antwoord op te geven gezien ik niet zozeer in hypotheses geloof en het nut er niet bepaald van inzie — maar door de afgelopen periode in mijn leven, en vooral het overlijden van Michiel, iemand voor wie ik ontzettend veel ontzag heb en gelukkig veel wijsheden mee heb kunnen delen tijdens de weinige, maar zeer krachtige, gesprekken die wij met elkaar hebben gehad, ben ik hier wel meer over gaan na denken.

Een titel als “De kwelling van het bestaan” klinkt heel nihilistisch en levensmoe. Worstel je met het leven en het aardse bestaan?
Hier hebben we het in 2016 kortstondig over gehad en ik vind het interessant dat je deze vraag stelt. Levensmoe: zeker niet. Maar de worsteling en het gevecht met het leven zoals wij het leven en de – zo voelt het nu althans – eeuwige zoektocht naar waarheid en spirituele bevrijding, blijft voor mij altijd een heel echt gegeven; iets wat me dagelijks bezig houdt, dus dit hoor je vanzelfsprekend terug in Verwoed.

De nummers op “De val” liggen in het verlengde van de EP maar beuken iets meer hoewel er – gelukkig – ook nog wel trippy en spacey passages zijn. De nieuwe nummers zijn tevens meer to the point. Was de EP een manier om uit te testen welke richting je op een langspeler zou uitgaan?
Neen. Muziek – of kunst überhaupt – moet volgens mij niet opstaan vanuit de idee een bepaald stuk te schrijven of te maken dat op een bepaalde manier klinkt, althans niet voor mij. De creatie begint vanuit een gevoel of een instinct; een ‘oer-gevoel’ vanuit een voor mij échte plek, waar ratio niet bestaat.

Je contrasteert graag met harmonieën en disharmonieën waarbij de melodieuze passages steeds soelaas lijken te brengen na het desoriënterende black metal-gebeuk. Ga je bewust op zoek naar deze evenwichtsoefening om in balans te zijn? 
Nee. Het schrijfproces gaat überhaupt niet ‘bewust’ en er worden geen ‘bewuste keuzes’ gemaakt.

(c) Paul Verhagen

Hoewel je voor de songtitels voor het Nederlands koos zijn de teksten toch in het Engels geschreven. Vanwaar deze opmerkelijke keuze?
Dit was op “Bodemloos” ook zo en ten tijde van de release van die plaat kreeg ik deze vraag ook regelmatig. “Verder van het licht“, de afsluiter van “De val“, bevat wel een Nederlandstalige passage. Op de één of andere manier weet ik mij tekstueel op bepaalde vlakken toch beter uit te drukken in het Engels, dus vandaar deze keuze.

Die Nederlandse passage in “Verder van het licht” wordt vertolkt door Dool’s Ryanne van Dorst en voelt als een soort van apotheose van de plaat. Heeft zij deze tekstpassage zelf aangedragen en hoe ben je op de idee gekomen om met haar samen te werken?
Ryanne is een ongelooflijk getalenteerd en inspirerend persoon en tijdens het creatieve proces waarbij “Verder van het licht” tot stand kwam, wist ik direct dat zij dit moest gaan zingen. Ik heb een tekst aangedragen en zij heeft de rest gedaan.

Op de jongste editie van Roadburn maakte je deel uit van het prestigieuze en ambitieuze Maalstroom-project dat door tal van muzikanten uit heel uiteenlopende Nederlandse black metal-bands werd opgezet. Hoe kijk je daarop terug en hoe heb je deze emotioneel zwaarbeladen editie van het festival beleefd?
Maalstroom was een heel bijzondere ervaring. Om samen te werken met zoveel inspirerende muzikanten en vrienden van bands als Fluisteraars, Turia, Witte Wieven, Grey Aura en Laster, was iets compleet anders dan ik gewend ben met Verwoed en om die reden ook heel interessant.

Verwoed – De val

Van Verwoeds debuut EP “Bodemloos” waren we in 2016 zeer te spreken. Mastermind Erik B. zocht gelukkig muzikanten om zijn muziek ook op het podium te brengen en na de band drie maal erg overtuigend aan het werk te hebben gezien is er nu eindelijk een volwaardig debuut getiteld “De val“. Met een halfuurtje speeltijd is “De val” wel wat mager uitgevallen als je vergelijkt met de EP die een 25-tal minuten duurde. Maar ach, kwaliteit boven kwantiteit zullen we maar denken. Erik nam opnieuw alle taken op zich behalve de drums die door Joris Nijenhuis (Ûngrûn, Atrocity) werden ingespeeld. JB van der Wal – die ook als bassist deel uitmaakt van de live line-up – zat opnieuw aan de knoppen en voor het knappe abstracte artwork dat perfect bij de muziek past, werd voor een tweede keer beroep gedaan op Joost Vervoort (Terzij de Horde). De op Franse en IJslandse-sound geborduurde muzikale hersenspinsels van Erik zijn nog in kwaliteit gestegen en combineren onbehaaglijke dissonantie met psychedelische en hallucinogene melodieën die je verbeeldingskracht elke luisterbeurt weten te triggeren. Subtiele ambient-achtergronden geven het geheel bovendien nog extra textuur. Je kan Verwoed situeren tussen een minder agressieve Aosoth en een minder chaotische Svartidauði waarbij de sterkte van de band het gevoel voor dynamiek en sterke meeslepende melodieën is. De langer uitgesponnen nummers van het debuut maken op “De val” plaats voor compactere songs die meer black metal-gedreven zijn maar nog steeds het spanningsveld tussen harmonie en disharmonie opzoeken. De melodische passages vangen je als luisteraar steeds met open armen op nadat je tijdens de desoriënterende black metal-passages in vrije val de dieperik werd ingezogen. Net wanneer je denkt dat de vocalen toch iets meer variatie zouden mogen bevatten, komt Ryanne van Dorst (Dool) in het trage epische “Verder van het licht” uit de schaduw getreden om dit nummer van een in het Nederlands gezongen gastbijdrage te voorzien: “Dwalend en op zoek / Mijn bestemming nimmer bereikt / Geestesmoe en zwak / Deins ik achteruit / Steeds verder / Verder van het licht / Ik zie je / Ik hoor je / Je bent in mij / Mijn bloed is het jouwe / En zal vloeien / Verder van het licht.” Spijtig genoeg zijn we met deze kippenvelopwekkende apotheose ook reeds bij het einde van “De val” aangekomen. Maar de repeatknop brengt soelaas en keer op keer gaan we terug aan de rand van de afgrond staan om ons erin te laten tuimelen.

JOKKE: 94/100

Verwoed – De val (Argento Records/Tartarus Records/Sentient Ruin 2019)
1. De val
2. De kwelling van het bestaan
3. Vergif
4. Het bedriegende oog
5. Verder van het licht

Ûngrûn – Demo 2019

Wie Frisian black metal zegt, roept meestal Kjeld of Lugubre in één en dezelfde adem. Maar in de vorm van Ûngrûn is er een veelbelovende nieuwe speler bijgekomen. Achter de band gaat dan ook een trio met heel wat ervaring schuil. Gitarist JB van der Wal kennen we o.a. van Herder, Verwoed, Dool, Lugubre en Aborted, zanger Asega maakt(e) het mooie weer ook bij Hellewacht, Lugubre en Kjeld en drummer Joris Nijenhuis mepte al op de ezelsvellen bij Verwoed, Atrocity en Leaves’ Eyes. De eerste demo van Ûngrûn handelt over de vele ontstaanslegendes van Friesland, verteld in de taal die wordt gebruikt in de Oera Linda, een verzameling van oude mythen die de basis zouden vormen voor veel rituelen die nog steeds in ons Westerse bestaan doordringen. De sound van de drie nummers is erg goed voor een demo (JB zat zelf aan de knoppen) wat de band meteen extra punten doet scoren. Er wordt heel wat aandacht besteed aan het incorporeren van lokale folklore. Zo bevat het begin van “It hiele brânoffer” ijle vrouwelijke zang en de lange instrumentale triomfantelijke start van “De oanstjit ta hjar üngerjuchtichheit” klinkt heel plechtstatig. Eens de zwaarden geslepen zijn, krijgen we beklijvende authentiek klinkende black op ons afgevuurd waarbij er voldoende spanningsbogen in de nummers ingebouwd zijn en de zwartmetalen klanken soms van het melodieuze pad afdwalen om dissonante oorden te verkennen maar de songs blijven ten allen tijde volgbaar. De band klinkt op haar best wanneer ze ons op een psychedelische manier de dieperik mee insleurt, dat kan via beklijvende riffs zijn maar ook middels bezwerende heldere samenzang. Het laatste nummer “It ûnheil dat ik oer hjar bringe stil” is wat steviger van aard en kan je enkel beluisteren als je de demo fysiek aanschaft. Deze werd met veel zorg door Tartarus Records op tape uitgebracht in een oplage van 100 stuks – ik zou niet te lang wachten om er één aan te schaffen.

JOKKE: 85/100

Ûngrûn – Demo 2019 (Tartarus Records 2019)
1. It hiele brânoffer
2. De oanstjit ta hjar üngerjuchtichheit
3. It ûnheil dat ik oer hjar bringe stil

The Secret – Lux tenebris

Na een dag waarop alles tegensteekt en de negatieve energie lichaam en geest dient te verlaten, grijp ik soms terug naar “Solve et coagula” en “Agnus dei“, twee hondsbrutale platen van The Secret die de perfecte soundtrack vormen om bovenstaand doel te vergemakkelijken. Ik dacht dat de Italianen de pijp ondertussen aan Maarten hadden gegeven, maar plotsklaps liet het kwartet na een afwezigheid van zes jaar en enkele jaren radiostilte tussen de bandleden een teken van leven zien middels enkele live shows en een nieuwe drie songs tellende EP getiteld “Lux tenebris” die een ode vormt aan de eeuwigdurende nacht die ons na het leven en de dood te wachten staat. The Secret kennende zou dat kleinood er met slechts drie songs op een tiental minuten wel opzitten dacht ik, maar ik kom toch bedrogen uit want de nieuwe nummers tikken allemaal boven de vijfenhalve minuut af. De primordiale destructieve agressie waarvoor de band gekend stond, is nog wel aanwezig maar de minimalistische aanpak van de hierboven vermelde platen heeft ruimte gemaakt voor meer gelaagd gitaarwerk waarin verschillende texturen hoorbaar zijn. Gitarist Michael Bertoldini (tevens labeleigenaar van Argento Records en live-gitarist van Verwoed) hanteerde ook synthesizers om de sound aan te dikken hoewel dat erg subtiel gebeurde in o.a. “Cupio dissolvi“. Het instrumentale “Vertigo” bijt de spits af en is een traag beukende sloophamer die bij elke mokerslag een stukje absolute duisternis in je kop ramt. Niet alleen de riffs maar ook de zwaar ronkende lage tonen van Lorenzo Gulminelli (ook actief in Hierophant) doen de prut uit de oren spatten. In “The sorrowful void” mag schreeuwlelijk Marco Coslovich voor het eerst voluit gaan en slaat de band alles een bezetene om zich heen. We horen de gekende explosieve mix van black metal en grindcore hoewel de song nadien ook weer wat gas terug neemt maar nog steeds even vernietigend klinkt. Aan het einde van het nummer stijgt een apocalyptisch klinkende melodie uit boven de Zweedse kettingzaagsound die dikke boomstammen in flinterdunne plankjes zaagt. In “Cupio dissolvi” mag drummer Tommaso Corte laten zien welke verpulverende snelheden hij uit zijn armen en benen kan persen maar opnieuw duiken de heren even later terug naar lager gelegen doomregionen waarbij een repetitieve black metalgetinte gitaarriff de toon zet. Die dynamische aanpak loont en doet de snelle partijen nog meer overrompelend klinken. De alles vermorzelende sound werd vastgelegd door Steve Scanu en gemastered door Boatright in de Audiosiege Studio waar wel meer Southern Lord bands passeren. Deze EP maakt deel uit van een achtdelige vinylserie die naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van het label uitgebracht zal worden. De andere bands zijn The Want, Toadliquor, Thorr’s Hammer, Sunn O))), Rein Sanction en nog twee nader te bepalen acts. Interessant voor de liefhebbers en verzamelaars. De donkerste en meest destructieve band van Italië is in elk geval terug en hoe! Nu snel een langspeler per favore!

JOKKE: 85/100

The Secret – Lux tenebris (Southern Lord 2018)
1. Vertigo
2. The sorrowful void
3. Cupio dissolvi

Wesenwille – I: Wesenwille

Bam, kletsen rond de oren! Wat het Nederlandse Wesenwille op haar eerste langspeler laat horen is potverdikke niet mis! De band bestaat uit het duo  R. Schmidt (zang en gitaar) en D. Schermann (drums) die we ook kennen van o.a. Grafjammer, Verval, en Weltschmerz. Op plaat horen we ook nog bassist M. van der Werff terug, maar die is er ondertussen niet meer bij. Wesenwille speelt moderne black metal (post-black voor wie wil) en bezingt daarbij onderwerpen als industrialisatie, kapitalisme en modernisme. De vijf songs – waarvan er drie boven de negen minuten afklokken – knallen als een tiet dankzij de kraakheldere productie van JB van der Wal (Dool, Verwoed, Herder). Ik zag in reviews al referenties naar Deathspell Omega, Dodecahedron, Svart Crown en Svartidauði voorbijkomen en hoewel ik deze verwijzingen zeker snap, klinkt Wesenwille toch net een tikkeltje minder beklemmend, dissonant en verstikkend dan deze grootheden. In de snelle, meer rechtlijnige stukken hoor ik ook wel wat Wiegedood terug. Na de verschroeiende tempo’s die in opener “The churning masses” op de luisteraar afgevuurd worden, klinkt de ingetogen intro van “Prosopopoeia” poeslief, maar al gauw merken we dat we op het verkeerde been gezet worden want ook in deze song krijgen we weer een fikse pandoering te verwerken, hoewel er soms ook wel wat gas terug wordt genomen. “Golden rays of the sun” is met haar catchy karakter, progressieve opbouw, onmenselijke snelheden die een spanningsveld creëren met de trage riffs en zinderende finale, mijn persoonlijke favoriet. Wat kan die drummer een meer dan aardig potje spelen zeg! En de heer Schmidt krijst het boeltje vakkundig bijeen. In “Rising tides” gaat het er technischer aan toe en wordt met verschillende maatsoorten gespeeld. Wanneer de band voluit voor agressie gaat, neemt die proporties van een apocalyptische verwoesting aan. Wesenwille levert met haar debuut een overrompelende, technische en moderne black metal plaat af. Verrassing van de maand!

JOKKE: 85/100

Wesenwille – I: Wesenwille (Redefining Darkness Records 2018)
1. The churning masses
2. Prosopopoeia
3. Golden rays of the sun
4. Rising tides
5. From one, we are many

Verwoed – In onvrede met het aardse bestaan

Met een luide knal plaatste het uit Utrecht afkomstige Verwoed zich met haar recente debuut “Bodemloos” op de Nederlandse black metal kaart. Eind september werd deze EP voor de eerste keer live voorgesteld in zaal Db’s in Utrecht, wat een lust voor oren, ogen en andere lichaamsdelen was. Ik klopte bij Verwoed mastermind Erik B. aan de deur om te polsen hoe hij op zijn live debuut terug blikte. (JOKKE)
verwoed

Gegroet Erik! Ik was danig onder de indruk van je debuut “Bodemloos” en hoopte dat je zou instemmen met een interview. Ik wou echter wachten tot jullie live doop achter de rug was om te zien of de plaat ook live waargemaakt kon worden. Volmondig “ja!” dus (de afwezigen kunnen de show hier herbekijken: http://www.cvltnation.com/premiere-verwoed-debut-performance-full-set/). Ben je tevreden over hoe de eerste show verlopen is? Met ook Turia en Wederganger op de affiche kregen de aanwezigen een mooie dwarsdoorsnede van Nederlandse black metal anno 2016 te verteren. Hoewel het bordje “uitverkocht” aan de deur hing, had ik de indruk dat er toch nog gerust wel wat volk bij kon.
Heel tevreden. Om de nummers die je alleen geschreven en opgenomen hebt, gespeeld te horen worden door een volledige band was, vooral tijdens de eerste repetitie, heel vreemd en voelde wat onwennig aan. Dit veranderde echter al vrij snel in een euforisch gevoel.

Bodemloos” werd volledig door jou ingespeeld. Om de plaat naar het podium te vertalen moest je natuurlijk andere muzikanten optrommelen. Wie heeft je zoal uit de brand geholpen en zullen zij altijd van de partij zijn voor live shows? Treden ze als volwaardig lid toe tot de band of blijft Verwoed jouw soloproject als het op het schrijven van muziek aankomt?
Michael (The Secret), JB, Jeroen (beiden Herder) en Joris (o.a. Leaves Eyes) vervullen de rollen bij live optredens. Ik schrijf nog steeds alle muziek, maar zal bij de volgende opnames gebruik maken van Joris op drums. Mijn drumkunsten zijn dusdanig beperkt, dat het me soms belemmert in het schrijfproces. Met iemand als Joris achter de kit, zijn er geen beperkingen meer in wat wel en niet kan.

Voor de live show koos je om de rol van zanger op jou te nemen, hoewel je ook de positie van gitarist, bassist of drummer had kunnen innemen. Was het van meet af aan duidelijk dat je de microfoon ter hand wou nemen? Had je niet liever (ook) als gitarist op het podium gestaan, vermits jij alle muziek geschreven hebt of valt zingen en gitaar spelen niet te combineren?
Het idee om dit live te gaan doen speelde al langer in mijn hoofd en het instinctieve gevoel dat ik zou gaan zingen was daarbij altijd al aanwezig. Hier van afwijken zou niet juist zijn.

De hoge kwaliteit van het muzikaal gebodene maakt duidelijk dat je een getalenteerd muzikant en multi-instrumentalist bent. In welke rol (zanger, gitarist, drums) voel je je het meest comfortabel en welk instrument beheers je het beste naar jouw mening?
In het geval van Verwoed, zou ik zeggen gitaar.

Ik heb me laten vertellen dat jij afkomstig bent uit de punk en hardcore scene. Tevens ben je ook actief in stoner/doom band Uur (het voormalige Dresden/Leningrad). Vanwaar de intentie om black metal te gaan maken? Uit sommige hoeken waait soms wel al eens negatieve kritiek op hardcore kids die plots black metal gaan spelen.
Ik werd niet op een dag wakker met de intentie om black metal te gaan maken. Het is, op een voor mij vooralsnog onverklaarbare manier, zo gegroeid. Wanneer je leeft met een zodanige ‘onvrede’ met het (aardse) bestaan, is het denk ik onvermijdelijk dat je persoon op een bepaald punt in het leven de wegen kruist met black metal. Kortzichtige kritiek van bekrompen zogenaamde puristen op ‘hardcore kids die black metal maken’, leg ik naast me neer. Als je zulke aardse gedachten toelaat in zoiets ongrijpbaars en wetteloos als black metal, begrijp je het volgens mij niet helemaal.

Je eerste stappen in black metal werden echter niet gezet onder de naam Verwoed. Je opereerde eerst als Woudloper waarmee een EP en een single uitgebracht werden. Waarom heb je na deze releases een punt achter Woudloper gezet om onder de naam Verwoed verder te gaan?
Voordat er überhaupt één noot was opgenomen, bestond de naam Woudloper al. Al snel kreeg ik het gevoel dat deze naam de lading van de muziek allesbehalve dekte, vandaar de verandering naar Verwoed.

De term “verwoed” kan allerhande betekenissen hebben: boos, bezeten, enthousiast, fervent, fel, geestdriftig, heftig, hevig, hartstochtelijk, laaiend, naarstig, rabiaat, razend, vroed, vurig, woedend, … Welke van deze termen is het meest op jou van toepassing als individu?
Verwoed in de breedste zin van de betekenis van het woord. Het is een prachtig woord met een dusdanig diverse lading waarvan elke betekenis mij en de muziek dekt.

De black metal die op “Bodemloos” te horen is, bevat uiteenlopende invalshoeken gaande van orthodoxe elementen over psychedelische uitgerekte stukken en dreigende drone/ambient. Enig idee of één van deze elementen op een volgende release nog verder uitgediept gaan worden of gaat de sound van Verwoed steeds een amalgaam van verschillende stijlelementen blijven?
Ik heb geen idee. Ik schrijf niet met de intentie om een bepaald nummer of stukje te schrijven; ik laat het me overkomen en als het gevoel juist is, gebruik ik het.

Ik heb de indruk dat de recensies van “Bodemloos” unaniem positief zijn. Had je dit enigszins verwacht en hoe ga je om met eventuele negatieve kritiek?
Ik verwacht helemaal niks. De demo werd bijvoorbeeld niet opgenomen met de intentie om deze ooit uit te brengen, maar Joost (Terzij de Horde) heeft me net dat zetje gegeven dat ik nodig had om het toch te doen. De recensies zijn inderdaad lovend; iets wat ik absoluut niet had verwacht of überhaupt mee bezig was/ben.

Zowel de muziek, als de songtitels en het knappe hoesontwerp van Joost (Terzij De Horde) schijnen een nihilistisch, hallucinogeen en paranoïde gevoel uit. Worstel je in het dagelijks leven met jezelf en de wereld rondom ons? Hoe zie jij de toekomst voor de mensheid tegemoet?
De mensheid is verdoemd. Dat weten we allemaal. We zijn als mens zo dusdanig ver van onze instinctieve driften en natuurlijke gevoelens verwijderd, dat we geen idee meer (kunnen) hebben wat het daadwerkelijke nut is van onze tijd hier op aarde. In plaats daarvan storten we ons op kunstmatig geluk in de vorm van materiële voldoening. De worstelingen die ik hiermee ervoer, heb ik, mede dankzij bepaalde ervaringen en inzichten die ik heb opgedaan tijdens een aantal trips, de kop weten in te drukken.

Is er een dieperliggend thema dat de drie songs op “Bodemloos” verbindt?
De Dood.

Voor de release van “Bodemloos” werk je samen met het vrij nieuwe Argento Records. Hoe ben je met hen in contact gekomen en hoe verloopt de samenwerking?
Ik ben via JB in contact gekomen met Michael van Argento (tevens live gitarist). Juist omdat hij nog niet veel had uitgebracht, was ik enthousiast om het op zijn label uit te brengen. Op die manier kun je samen met je label iets moois opbouwen, in plaats van ‘nóg een band op dat label met meer dan 100 bands op het rooster’ te zijn. Michael en Clio zijn voor de volle 100% toegewijd aan wat ze doen en dit doen ze met de grootste passie, dus ik ben erg blij dat zij dit wilden doen.

Wat mogen we in de toekomst nog van Verwoed verwachten?
Momenteel werk ik aan een full length, wat vooralsnog voorspoediger gaat dan verwacht. Daarnaast blijft het niet bij die ene show in dB’s.