wardruna

Stilla – Synviljor

Album nummer vier alweer voor het Zweedse Stilla, een band die de kneepjes van het black metal-genre tot in de puntjes beheerst. Hoewel Zweeds van oorsprong klinken de zeven nieuwe composities op “Synviljor” eerder Noors getint genre Kvist, oude Gehenna en Satyricon (dit zou de overgangsplaat tussen diens “The shadowthrone” en “Nemesis divina” kunnen geweest zijn) of een nieuwere band als The Deathtrip. Zo komt zanger Andreas Petterson meermaals en vooral in het meer dan acht minuten durende “Över blodiga vidder” aardig in de buurt van diens meesterzanger Aldrahn. Het kwartet bestaande uit (ex-)leden van Bergraven, Armagedda en LIK bewijst dat Scandinavische black nog zoooo veel cooler/koeler klinkt als deze in de moerstaal uitgevoerd wordt. De klank en uitspraak van vele Zweedse woorden (waarvan ‘mörk’ met voorsprong) klinken zo bijtend als natriumhydroxide. Maar check ook het mooie a capella-gezongen en naar Wardruna-neigende einde van opener “Frälsefrosten“. Vol heimwee naar de jaren negentig neem ik de mix van weemoedige (“Myr“), kwaadaardige, folky (“Ut ur tid och rum“), frostbitten en majestueuze black in me op waarbij vooral de door-weids-klinkende-drumaanslagen-en-astrale-toetsen-ondersteunende accenten in ondermeer “Den kusligaste av gäster” mijn hartslag de hoogte in jagen. Maar schenk ook aandacht aan de in-het-oor-springende basloopjes in o.a. “En närvaro av då“.”Synviljor” (‘optische illusie’) staat garant voor driekwartier heerlijk snerpende natuurgeïnspireerde Scandinavische black opgesmukt met de nodige orchestrale keyboards en bijtende screams. De nostalgische sound van “Synviljor” ademt ijskoude bitterheid uit wat tevens wordt weergegeven in de mooie albumcover waarop besneeuwde naaldboombossen onder een demonisch ogend noorderlicht prijken. Al wie Scandinavische black een warm (of beter gezegd koud) hart toedraagt kan niet om deze plaat heen. 

JOKKE: 88/100  

Stilla – Synviljor (Nordvis 2018)
1. Frälsefrosten  
2. Skogsbrand 
3. En närvaro av då 
4. Den kusligaste av gäster
5. Myr
6. Över blodiga vidder
7. Ut ur tid och rum

Fyrnask – Fórn

Het Duitse Fyrnask wist mij in het verleden reeds te overtuigen met haar platen “Bluostar” (2011) en “Eldirr Nótt” (2013) en ook het kwaliteitslabel Ván Records ging blijkbaar overstag want Fyrnd (de man achter deze éénmansband) ondertekende een contract met hen voor het nagelnieuwe “Fórn”. Wie dit goed bewaarde Duitse geheim nog niet kende en integere pagan black metal bands wel kan smaken, moet deze band zeker eens een luisterbeurt gunnen. In een tijdspanne van vijfenvijftig minuten doet Fyrnd ons, middels vijf volwaardige atmosferische natuurrituelen, de dagelijkse aardse beslommeringen even vergeten. Woeste en vrij snelle black metal, waarbij het metalen raamwerk van de songs doorweven is met allerhande natuurelementen, is het medium waarmee Fyrnask ons naar een mysterieuze wereld tracht te katapulteren. De vijf andere tracks zijn instrumentaal, vervullen de rol van intro en spanningsopbouwende intermezzo’s en voelen als de natuurlijke biotoop aan waarin Fyrnd het liefst vertoeft. Wanneer het (elektronische) gaspedaal diep wordt ingedrukt en de keyboardklanken aanzwellen, neigt het geheel naar Darkspace. Als de snerpende Noorse black metal wervelwindriffs gaan liggen en donkere heidense ambient rituelen het schouwspel overnemen, moeten we meermaals aan Wardruna denken, check “Fornsǫngvar” er maar eens op na. Dit geldt als garantie op het uitblijven van dronkemans huppeldepuppel pagan metal – godzijdank! Op vocaal gebied wordt een breed spectrum aan keelklanken aangewend om de – ik vermoed oud-IJslandse teksten – te manifesteren; hese black metal screams, fluweel gefluister en epische cleane zang(koren) passeren de revue. Vanaf we met “Agnis offer” op kant B zijn aanbeland, gaan de cleane vocalen de hoogte in om een soort bezwerende theatraliteit op zijn Urfaust’s aan te nemen. Ook op bonustrack “Vitran” – die op mijn tot-in-de-puntjes-verzorgde vinyluitgave op een extra 7 inch gegraveerd staat – bedient Fyrnd zich van deze bijzondere zangstijl. Ik smaak het wel. Als je ook iets van kritiek verwacht op deze plaat is het de drumsound, waarbij vooral tijdens de digitale cymbaalaanslagen opvalt dat de drums uit een doosje komen. Organische akoestische drums zouden deze atmosferische muziek best wel ten goede komen. Voor de rest is dit een allround overtuigende plaat voor liefhebbers van kwaliteitsvolle pagan/black.

JOKKE: 82/100

Fyrnask – Fórn (Ván Records 2016)
1. Forbænir
2. Draugr
3. Niðrdráttr
4. Vi er dømt
5. Agnis offer
6. Urðmaðr
7. Blótan
8. Fornsǫngvar
9. Kenoma
10. Havets kjele
11. Vitran (Bonus)

Enslaved – In times

Wie wil zien hoe Vikingen Christelijke Engelse legers in de pan hakken of onderling een robbertje vechten, kan zijn of haar hartje ophalen bij tv-serie “Vikings”. Wie meer wil weten over het dagelijkse leven, de landbouwbezigheden van de Noormannen en het feit dat hun vrouwen eigenlijk de broek droegen, kon de afgelopen weken terecht op de Viking expositie in Tongeren. Wie echter geïnteresseerd is in de symboliek en mystiek van het Noorse godendom, zit bij Enslaved aan het juiste adres. Gedurende hun bijna vijfentwintigjarige carrière hebben spilfiguren Ivar Bjørnson en Grutle Kjellson de nodige watertjes doorzwommen. Begin jaren negentig stonden ze aan de wieg van het viking subgenre binnen de opkomende black metal tsunami. Rond de eeuwwisseling geraakte de woeste viking/black op de achtergrond en gingen beide heren op zoek naar een nieuwe invalshoek voor hun extreme metal. Gedreven door hun voorliefde voor Rush, Pink Floyd en Tool sloeg de band een meer progressieve richting in. Sinds “Isa” uit 2004 vonden ze opnieuw een stabiele bezetting en hebben ze hun eigen niche sound album na album verder ontwikkeld, met enkel “Vertebrae” als schoonheidsfoutje in hun discografie. “In times” is alweer het dertiende full album van het kwintet en laat wederom horen waarom de band tot de ab-so-lu-te top van het progressieve extreme genre behoort. Elk van de zes songs heeft zijn eigen karakter en put toch uit de stijlelementen van hun gepatenteerde muziekstijl. Opener “Thurisaz dreaming” gooit meteen de zweep erop en laat horen dat Enslaved haar extreme oorsprong en blast beats nog niet verleerd is of verloochent. In plaats van echter heel de song door te razen, duiken de bezwerende cleane vocalen van toetsenist Herbrand Larsen halverwege op om te contrasteren met de felle en uit de duizenden herkenbare rochelkrijsen van Grutle en subtiele achtergrondkoorzang. Het contrast met het daaropvolgende rockende “Building with fire” kon niet groter zijn. De drums van Cato Bekkevold zorgen voor een pulserende beat, ondersteund door de solide bass van Grutle. In deze song treedt Herbrand nog meer in de spotlights en zijn hemelse keelklanken produceren hier een wel héél catchy oorworm, zonder ook maar één moment cheesy te klinken. Het contrast met de raspende vocalen wordt hierdoor nog meer in de verf gezet. De dag dat Herbrand de deur achter zich dicht trekt bij Enslaved, hebben ze een groot probleem. Hopelijk komt het nooit zo ver! Het moet volgens mij vanaf de song “Sigmundskvadet” van “Monumension” geleden zijn, dat er nog eens een authentiek vikingkoor in een Enslaved song opdook. Met het experimentele en progressieve “One thousand years of rain” is het nogmaals zo ver en wordt de samenwerking aangegaan met Einar Kvitrafn Selvik van Wardruna. Benieuwd wat hun collaboratie op Roadburn gaat geven! “Nauthir bleeding” is de meest vintage Enslaved song en leunt dicht aan bij het materiaal op voorganger “RIITIIR”. Ik noteer hier nog de mooie solo aan het einde van het nummer in mijn notitieboekje en hoor dat Ivar hier volledig uit zijn dak kan gaan. De titelsong is het levende bewijs van hun voorliefde voor Pink Floyd en is met zijn tempo- en maatwisselingen en dromerige space rock vibes de meest progressieve song van het album. De tonaliteit van het riffwerk in het afsluitende “Daylight” roept meer dan eens vergelijkingen op met Deftones. Nooit gedacht ik deze vergelijking nog eens zou maken. Een mens vraagt zich soms af hoe het in godsnaam mogelijk is om na zoveel jaren dienst nog steeds zo’n relevante albums uit te brengen. Een diepe respectvolle buiging voor Enslaved is hier op zijn plaats.

JOKKE: 91/100

Enslaved – In times (Nuclear Blast 2015)
1. Thurisaz dreaming
2. Building with fire
3. One thousand years of rain
4. Nauthir bleeding
5. In times
6. Daylight