Worsen – Over de onaangenaamheden en hindernissen in het leven

Eén van mijn favoriete éénmansbands is Worsen, opgericht door de in Noord-Carolina gebaseerde multi-instrumentalist Rick Contes die sommigen onder jullie misschien ook wel kennen van het fantastische Ayr, Votnut en Young and in the Way. Vijf jaar geleden wist Rick me omver te blazen met Worsen’s eerste EP “Blood“. Na enkele jaren radiostilte keert Worsen eindelijk terug met een volwaardige plaat getiteld “Cursed to witness life“. Het betreft een sombere en agressieve rit van veertig minuten waarvan het schrijfproces voor de Amerikaanse muzikant een heel persoonlijke en cathartische ervaring was. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hallo Rick, het duurde verscheidene jaren om met een eerste volwaardige langspeler op de proppen te komen. Op welke manier was “Cursed to witness life” een moeilijke bevalling?
Toen ik Worsen in 2012 oprichtte, was het niet meteen mijn bedoeling om een langspeler te schrijven. Ik nam enkele demo’s op die echter nooit werden uitgebracht en twee jaar later verscheen de EP en nadien nog een split-tape met Whitewurm. Ik was die periode ook erg actief bezig met enkele andere bands waardoor mijn tijd om aan Worsen te spenderen beperkt was. Worsen was toen ook niet mijn prioriteit. Bovendien is het een uitdaging om op je eentje muziek te schrijven. Een tamelijk zelf-kritisch proces ook.

Worsen is een éénmansband hoewel je ook deel uitmaakt van bands waarin je wel met andere muzikanten samenwerkt. Waarom koos je het pad van de eenzaat voor Worsen? Wat zijn de voor- en nadelen van deze werkwijze?
Het allergrootste voordeel aan alleen werken, is de mogelijkheid om muziek in mijn eigen home studio op te nemen. Ik heb al menig uur gespendeerd aan het samen muziek schrijven, opnemen en spelen, waardoor ik behoefte had aan een muzikale uitlaatklep waarin ik alle beslissingen zelf kon maken, zonder dat ik met anderen diende te overleggen of verplicht zou zijn om live te spelen.

Ik hoor heel wat gelijkenissen qua sound met Mgła en Uada, twee bands die momenteel heel populair zijn, maar ook van een Nachtmystium en het Zweedse Dissection hoor ik wel wat invloeden doorschemeren. Kan je leven met deze referenties?
Zoals je zelf zegt, zijn deze bands heel populair vandaag. Volgens mij maken mensen de vergelijking met Mgła simpelweg omdat zij één van de bekendste hedendaagse black metal bands zijn en de tijd niet nemen om een plaat in zijn geheel te beluisteren of verder te graven dan één song. Ik versta de algemene vergelijking echter wel. Nachtmystium en Dissection zijn twee bands die ik erg goed vind en waarvan ik de referentie apprecieer. Om hun invloeden te horen, moet je al aandachtiger naar mijn muziek luisteren.

(c) Justin Driscoll

Ik vind Worsen een perfect voorbeeld van hoe black metal anno 2019 kan klinken zonder generiek te zijn of oudere bands te kopiëren. Welke nieuwe bands beschouw jij ambassadeurs van moderne black metal?
Bedankt voor het compliment. Wat nieuwe(re) bands betreft, moet ik denken aan Whoredom Rife, Misþyrming, Sinmara en One Tail One Head. Buiten deze wordt het al moeilijker om aan name dropping te doen. Ik ben momenteel wel volledig in de ban van de Amerikaanse band Dark Blue die dit jaar het geweldige “Victory is rated” uitbrachten. Ook Whipstriker uit Brazilië is een aanrader. Zij brachten vorig jaar een fucking geweldige plaat uit die “Merciless artillery” heet.

Toch nog niet aan gedacht om met Worsen op te treden? Ik geloof echt in het potentieel van de band dat door live te spelen enkel maar kan toenemen.
Ik ben het ermee eens dat live spelen goed is voor het bewustzijn van de muziek en de zaken naar een ander niveau kan tillen, maar op dit moment ben ik hier niet geïnteresseerd in.

De album- en enkele van de songtitels klinken vrij pessimistisch en de plaat blijkt ook heel persoonlijk te zijn voor jou. Voel je je beter nu de muziek uit je systeem is?
Elke muzikant voelt zich beter nadat muziek waaraan jaren lang werd gewerkt uitgebracht wordt. Dit is zeker en vast een soort van ‘therapie’ voor mij, wat waarschijnlijk voor de meeste muzikanten zo is. Op “Cursed to witness life” zing ik over tal van negatieve zaken waarmee ik de voorbije jaren af te rekenen kreeg, maar de plaat handelt voor het grootste deel over de pijn die ik ervoer toen ik mijn broer langzaamaan zag sterven aan kanker. Dit maakt het dan ook zo’n persoonlijke en cathartische plaat.

Hoewel “Cursed to witness life” zeker zijn agressieve momenten heeft, merkte ik toch een evolutie naar een meer melodieus geluid op. Ging je bewust op zoek naar meer zachtere invloeden om zo de dynamiek te bevorderen en met contrasten te spelen?
Met de nieuwe plaat had ik inderdaad meer focus op gitaarmelodieën, harmonieën en songstructuren. Dit gebeurde echter niet bewust dus je kan best wel van een natuurlijke progressie spreken. Ik schrijf wat ik op dat moment voel. Mijn volgende plaat zou gerust veel ruwer kunnen klinken.

Welke gitaristen beïnvloeden je melodieuze solo’s en leads?
Ik ben altijd een grote fan geweest van The Devil’s Blood en hoewel ik nooit zo’n goede gitarist als Selim Lemouchi zal zijn, beschouw ik zijn gitaarspel wel als een invloed. Daarnaast ook een band zoals Taake. My Dying Bride en Failure zijn erg belangrijk voor mij op gebied van solo’s en leads.

Op de cover van zowel de EP als de langspeler, zien we een dierenschedel. Ben je een verzamelaar?
Er loopt een rode draad doorheen het artwork van beide platen die deel uitmaken van een trilogie. Ik ben zelf geen verzamelaar, maar mijn oude band bezat een grote collectie aan beenderen en schedels die op het podium gebruikt werden. Het zijn deze die ook op de albumhoezen te zien zijn. “Blood” draait om ‘geboorte’ of om een manier waarop we geforceerd in deze wereld terecht komen. Je kan zien dat ik de schedel stevig met mijn handen vasthoudt op een manier waarbij het lijkt alsof hij aan iets geofferd wordt. Op de cover van “Cursed to witness life” zie je een kaars bovenop de schedel branden en kaarsvet naar beneden druipen, omring door vuil en modder. Dit representeert in zijn essentie de onaangenaamheden en hindernissen van het leven. Het levensvuur dat brandt en al haar shit over ons uitstrooit. Uiteindelijk zal deze vlam uitdoven.

Cursed to witness life” wordt op je eigen label The Hell Command uitgebracht. Betreft het een nieuwe label of een verderzetting van het stopgezette Atrum Cultus label?
Een beetje alle twee eigenlijk. The Hell Command is een nieuw label, maar ik besloot om ook enkele releases van Atrum Cultus beschikbaar te maken.

Welke andere bands heb je getekend en wat kunnen we in de nabije toekomst van het label verwachten?
Ik bracht een tape uit ven een band uit Greensboro, NC genaamd BloodRitual en een cassette voor een uit Willmington, NC afkomstige hardcore band genaamd Invoke. In de nabije toekomst zal ik me voornamelijk focussen op het uitbrengen van mijn eigen muziek. Alvorens een nieuwe Worsen-plaat uit te brengen staan er nog releases van enkele andere persoonlijk gerelateerde projecten zoals Ayr en Raw Hex gepland.

Via welke Europese distributeurs kunnen we aan jouw label releases geraken?
Geen enkele op dit ogenblik, maar daar zal snel verandering in komen. Mijn vriend Georgios (Dodsrit, Nuclear Devastation) runt het label Wolves Of Hades vanuit Amsterdam en zal verscheidene van mijn releases verdelen.

Op Metal Archives las ik dat je andere band Ayr uit de dood is herrezen na een zevenjarig hiaat. Waarom werd Ayr gereactiveerd?
Ayr is een partnership met mijn vriend Randall. De stekker ging er nooit officieel uit, maar we belandden inderdaad wel in een lange non-actieve periode. We waren tussen 2012 en 2017 allebei erg actief in andere bands en hadden geen tijd vrij om aan Ayr te besteden. Hoewel we zes jaar geleden wel even de tijd hadden om drums en enkele gitaarpartijen op te nemen. Vorig jaar pikte ik de draad terug op in mijn studio en nam alle gitaren, bas, keyboards en zang op. De mix werd eerder dit jaar afgewerkt en ook de mastering is gebeurd. Het zal een plaat met vijf nummers in veertig minuten tijd worden die hopelijk rond de herfst zal verschijnen.

Zowel Worsen als Ayr maken deel uit van AC//13, een soort van ‘cirkel’ als ik het goed voorheb?
AC//13 was een verwantschap van gelijkgestemde muzikanten die in verscheidene projecten samenwerkten. Het ging om Young and in the Way, Worsen, Ayr, Votnut en Raven Mocker. Alle bands waren op een directe manier verbonden aan het Atrum Cultus label waarin alle muzikanten operationeel betrokken waren. Twee van de meest creatieve leden van AC//13 zijn echter niet langer met muziek bezig. Dit is één van de redenen voor de stopzetting van Atrum Cultus en de oprichting van The Hell Command.

Welke andere muzikale projecten zitten er nog in de pijplijn?
Ik speel gitaar bij Raw Hex, een verderzetting van de band Votnut. Er zal weldra een plaat uitkomen via Closed Casket Activities en we zullen ook shows spelen. Van Ayr komt de nieuwe langspeler “The dark” eraan. Daarnaast ben ik op nieuwe ideeën voor Worsen aan het broeden en ik ga ook samen met mijn vrouw een project beginnen. Ik zal me niet snel vervelen.

One comment

  1. Pingback: addergebroed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s