Worsen

Maquahuitl – Con su pistola en la mano

Spaghetti Western klanken in black metal, het begint zo stilaan een nieuw dingetje te worden. The Black Twilight Circle is natuurlijk al even actief en vorig jaar speelden Vital Spirit en Ifernach zich in de kijker in deze niche. Maquahuitl is de zoveelste band die verhalen over de pre-Spaanse/Meso-Amerikaanse goden en helden van de Mexicaanse revolutie opnieuw onder de aandacht wilt brengen. Dit eenmansproject van de vervaarlijk uitziende Yahualcuauhli Eztli is daarbij niet aan zijn proefstuk toe want een eerste demo werd reeds uitgebracht in 2011 en sindsdien volgden al drie langspelers waarvan “At the altar of Mictlampa” vorig jaar nog verscheen. Een nieuwe EP is alweer een feit. “Con su pistola en la mano” is een conceptrelease die de reis doorloopt van de Mexicaanse outlaw Gregorio Cortez die 300 Texas rangers ontweek na het doden van twee sheriffs uit zelfverdediging. Hij werd een lokale volksheld en legende in het grensgebied van Tejano/Mexico. “El corrido de Gregorio Cortez” strooit meteen met de spaghetti Western klanken uit de openingszin in het rond en we wanen ons instant ergens ten velde in een broeierige Mexicaanse woestijn. Na deze triomfantelijk en trots klinkende inleiding krijgen we een fikse pandoering extreme maar melodieuze black metal rond onze oren geslagen die onze siësta abrupt afbreekt. De EP beschikt over een meer dan degelijke sound en moderne productie met voldoende speelruimte voor de basgitaar. De metalpassages doen me wat aan het Amerikaanse Worsen denken. De opzwepende zwartmetalen klanken vertonen een sterk Zweeds karakter, maar Maquahuitl steekt er ook een fikse portie eigen identiteit in daar Yahualcuauhli Eztli regelmatig gebruik maakt van de “requinto” of leadgitaar uit de Mexicaanse volksmuziek, vooral omdat zijn gitaarriffs hoge tonen en veel melodie gebruiken. In het aangrijpende en meeslepende eindstuk van “Ahantoc” wordt dat erg duidelijk: de lokale instrumenten worden bovengehaald en de uptempo blasts en metaltempo’s maken plaats voor swingende ritmes; dit mocht van mijn part nog langer duren. In “Pistolero” zijn de inheemse Mexicaanse invloeden eerder beperkt, we horen op de achtergrond wel een lokale folkmelodie en het typerende fluitje terug dat we ook kennen van een Blue Hummingbird On The Left waar Yahualcuauhli Eztli trouwens live-gitarist bij is. Vergeleken met “At the altar of Mictlampa” klinkt “Con su pistola en la mano” minder mystiek en mysterieus, wat ook wel logisch is gezien deze een andere tekstuele insteek had en meer over de inheemse goden handelde. De nationaal-socialistische trekjes daargelaten, trek ik dit soort muzikale blend van black metal en exotische invloeden wel, hoewel de traditionele old-school blackmetalfanaat dit hoogstwaarschijnlijk duivelslastering vindt.

JOKKE: 82/100

Maquahuitl – Con su pistola en la mano (Balamkú Records 2021)
1. El corrido de Gregorio Cortez
2. Ahantoc
3. Pistolero

The Body Of Christ – Autumn winds tell of winter’s cold embrace

Het Lichaam van Christus, ook wel het Allerheiligste genoemd, is een andere benaming voor een geconsacreerde hostie, naar de woorden van Jezus: “Neemt en eet, dit is Mijn Lichaam”. De term wordt ook gebruikt als aanduiding voor de katholieke Kerk. Het gecorpsepainte individu achter The Body Of Christ moet van al wat heilig is niet veel weten en componeerde vier songs die op de debuut EP “Autumn winds tell of winter’s cold embrace” gebundeld werden. The Hell Command – gekend van o.a. Worsen en Ayr – zette zijn schouders onder dit éénmansproject afkomstig uit North Carolina en brengt het onding op een tot 100 stuks gelimiteerde tape uit. De zwartmetalen klanken zijn primitief en rauw, maar de productie overstijgt de gangbare keldersound die gangbaar is in het wereldje der vampieren, trollen en vleermuizen. Op tijd en stond vallen de drums en zang in de meer dan negen minutende durende opener “Guided by the cold flame of the black candle’s light” weg om enkel de gitaar te laten weergalmen doorheen de atmosfeer. Het geeft het totaalpakket een winderig en aards karakter evenals een ritualistisch tintje mee. Het tempo is doorgaans gematigd, hoewel er ook wel enkele snellere uitbarstingen aanwezig zijn. “Bestial acts of war and love” wordt met allerhande samples van tsjirpende vogeltjes opgeluisterd en trekt de “zalven en slaan” aanpak van de opener verder door hoewel de up-tempo stukken een heel pak woester binnenkomen. De openingsriff is dan weer eerder downtempo van opzet. “Celestial vomit” – waarin we wederom een hele dierentuin aan samplegeluiden horen – muteert halfweg naar een zwartgeblakerd sludgenummer en heeft ook wat van die typische post-blackgrootsheid in zijn melodieën vervat zitten in plaats van ons met snijdende tremolo’s te bekogelen. “We gather as a coven” is vrij experimenteel van opzet en hangt aaneen van de naargeestige samples en gitaareffecten hoewel er ook een kortstondige blackmetaluitbarsting is. De songstructuren die The Body Of Christ op “Autumn winds tell of winter’s cold embrace” hanteert zijn niet alledaags en geven dit project een eigen identiteit die echter niet voor iedereen zal weggelegd zijn. Ik ben wel getriggerd om deze band in de toekomst te blijven volgen.

JOKKE: 78/100

The Body Of Christ – Autumn winds tell of winter’s cold embrace (The Hell Command 2020)
1. Guided by the cold flame of the black candle’s light
2. Bestial acts of war and love
3. Celestial vomit
4. We gather as a coven

Ayr – The dark

Negen jaar lang hebben we er op moeten wachten, maar na de geweldige derde EP “Nothing left to give” uit 2011 – die titel leek dus haast profetisch – slaat het Amerikaanse, uit North Carolina afkomstige, Ayr eindelijk terug. Het is meteen ook hun eerste langspeler geworden. Nadat de evocatieve akoestische tonen van het inleidende “Origins in descent” wegebben, maken de heren Rick Contes (zang, gitaar en toetsen en daarnaast ook actief bij Worsen en Raw Hex) en drummer Randall Flagg (bij dezelfde orkestjes actief) met het meer dan tien minuten durende “Where all light dies” meteen duidelijk dat er, ondanks de jarenlange stilte, niet veel gesleuteld werd aan hun post-black metal sound. Het tempo schiet als een spervuur de hoogte in, de scream van Rick grijpt je bij de ballen en de strijdlustige riffs en ondersteunende keys geven een episch randje aan de zwartmetalen maalstroom die we te verwerken krijgen en ons mee op een introspectieve reis naar de diepste en donkerste (hence de albumtitel) geheimen van onszelf meevoert. Het is niet al knuppelwerk wat de klok slaat, want Randall laat het tempo ook regelmatig zakken en iets voor de acht minuten grens houden de versterkers en drums het voor bekeken. Een breekbare cleane gitaarlijn wandelt schoorvoetend en hand-in-hand met een fluwelen toetsenpartij een nieuwe climax tegemoet waarin een melodieuze leadpartij onze weke ziel zalft. Daarna gaat het wat mij betreft echter grondig mis, want “Worship the dark” is niet veel meer dan een wel héél minieme ambient soundscape die godverdomme meer dan vijf minuten duurt. Wanneer je de plaat in de wagen afspeelt, overstemt het geluid van het wegdek de muziek zelfs zo hard dat het haast lijkt alsof er ook niets gebeurt. Dit onnodig lange intermezzo is voor de heren waarschijnlijk onontbeerlijk in het vertellen van hun verhaal dat de allesomvattende leegte aanbidt, maar dit haalt mijns inziens de vaart helemaal uit de plaat. “Swallowed” laat terug horen waar het in feite om moet draaien, maar doet het hier wel op een haast doomtempo. Betoverende melodieën vullen zich langzaamaan met angst en melancholie en een meeslepende leadmelodie neemt ons minutenlang op een instrumentaal sleeptouw mee totdat deze in een zinderende apotheose uitmondt. Met “Return to the void” keert Ayr opnieuw vier minuten lang naar de gapende leegte terug, dat kun je nu toch niet menen! Gelukkig trakteert de hekkensluiter “Sever the golden chain” ons nog voor een derde keer op intense, groots klinkende en innemende post-black metal. Three killer and three filler (als je de akoestische intro meetelt), is de teleurstellende eindbalans. Wanneer Ayr ons met zijn pakkende post-black inpakt, zit er een vette 85/100 in, maar nu schort er door de inlassing van twee veeéél te lange en niets om het lijf hebbende ambientintermezzi iets grondigs aan de flow van “The dark“. Vandaar dus een gedownsizede 80/100, want al bij al vijfentwintig minuten échte muziek, is veel te weinig na die lange wachttijd.

JOKKE: 80/100

Ayr – The dark (Wolves Of Hades/The Hell Command 2020)
1. Origins in descent
2. Where all light dies
3. Worship the dark
4. Swallowed
5. Return to the void
6. Sever the golden chain

Naxen – To abide in ancient abysses

Naxen is een vierkoppig black metal gezelschap uit Münster in Noordrijn Westfalen, aangeprezen door hun Ultha-vriendjes. En dan checken we dat natuurlijk uit! Naxen bracht eind vorig jaar een eerste cassettedemo uit die door Ultha’s Andy Rosczyk geremastered werd om begin 2019 door Vendetta Records in een vinyljasje gestoken te worden. “To abide in ancient abysses” bevat twee songs die gezamenlijk een zeventiental minuten omspannen. Geen duivelaanbidding en Satanische rituelen hier, maar teksten die handelen over de tekortkomingen van de mensheid, diens tragedies, wandaden en falen. Naxen’s black varieert tussen mid- en uptempo black met in “Great Gof of grief” ook een semi-akoestische passage vol melancholie. Het geluid van Ultha ligt nooit veraf, zeker de geremasterde versie. De originele tape klinkt wat scheller en voelt daardoor meteen ook Noorser aan. “Dawn of new despair” is wat venijniger en bevat he(me)lse gitaarmelodieën die een brede grijns op mijn tronie toveren. Wanneer er gas teruggenomen wordt, schemeren sludgy invloeden doorheen de black. “To abide in acient abysses” kreeg een moderne sound aangemeten die fans van het reeds eerder aangehaalde Ultha of USBM-acts zoals Ayr en Worsen zou moeten kunnen aanspreken.

JOKKE: 82/100

Naxen – To abide in ancient abysses (Vendetta Records 2019)
1. Great God of grief
2. Dawn of new despair

Worsen – Over de onaangenaamheden en hindernissen in het leven

Eén van mijn favoriete éénmansbands is Worsen, opgericht door de in Noord-Carolina gebaseerde multi-instrumentalist Rick Contes die sommigen onder jullie misschien ook wel kennen van het fantastische Ayr, Votnut en Young and in the Way. Vijf jaar geleden wist Rick me omver te blazen met Worsen’s eerste EP “Blood“. Na enkele jaren radiostilte keert Worsen eindelijk terug met een volwaardige plaat getiteld “Cursed to witness life“. Het betreft een sombere en agressieve rit van veertig minuten waarvan het schrijfproces voor de Amerikaanse muzikant een heel persoonlijke en cathartische ervaring was. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hallo Rick, het duurde verscheidene jaren om met een eerste volwaardige langspeler op de proppen te komen. Op welke manier was “Cursed to witness life” een moeilijke bevalling?
Toen ik Worsen in 2012 oprichtte, was het niet meteen mijn bedoeling om een langspeler te schrijven. Ik nam enkele demo’s op die echter nooit werden uitgebracht en twee jaar later verscheen de EP en nadien nog een split-tape met Whitewurm. Ik was die periode ook erg actief bezig met enkele andere bands waardoor mijn tijd om aan Worsen te spenderen beperkt was. Worsen was toen ook niet mijn prioriteit. Bovendien is het een uitdaging om op je eentje muziek te schrijven. Een tamelijk zelf-kritisch proces ook.

Worsen is een éénmansband hoewel je ook deel uitmaakt van bands waarin je wel met andere muzikanten samenwerkt. Waarom koos je het pad van de eenzaat voor Worsen? Wat zijn de voor- en nadelen van deze werkwijze?
Het allergrootste voordeel aan alleen werken, is de mogelijkheid om muziek in mijn eigen home studio op te nemen. Ik heb al menig uur gespendeerd aan het samen muziek schrijven, opnemen en spelen, waardoor ik behoefte had aan een muzikale uitlaatklep waarin ik alle beslissingen zelf kon maken, zonder dat ik met anderen diende te overleggen of verplicht zou zijn om live te spelen.

Ik hoor heel wat gelijkenissen qua sound met Mgła en Uada, twee bands die momenteel heel populair zijn, maar ook van een Nachtmystium en het Zweedse Dissection hoor ik wel wat invloeden doorschemeren. Kan je leven met deze referenties?
Zoals je zelf zegt, zijn deze bands heel populair vandaag. Volgens mij maken mensen de vergelijking met Mgła simpelweg omdat zij één van de bekendste hedendaagse black metal bands zijn en de tijd niet nemen om een plaat in zijn geheel te beluisteren of verder te graven dan één song. Ik versta de algemene vergelijking echter wel. Nachtmystium en Dissection zijn twee bands die ik erg goed vind en waarvan ik de referentie apprecieer. Om hun invloeden te horen, moet je al aandachtiger naar mijn muziek luisteren.

(c) Justin Driscoll

Ik vind Worsen een perfect voorbeeld van hoe black metal anno 2019 kan klinken zonder generiek te zijn of oudere bands te kopiëren. Welke nieuwe bands beschouw jij ambassadeurs van moderne black metal?
Bedankt voor het compliment. Wat nieuwe(re) bands betreft, moet ik denken aan Whoredom Rife, Misþyrming, Sinmara en One Tail One Head. Buiten deze wordt het al moeilijker om aan name dropping te doen. Ik ben momenteel wel volledig in de ban van de Amerikaanse band Dark Blue die dit jaar het geweldige “Victory is rated” uitbrachten. Ook Whipstriker uit Brazilië is een aanrader. Zij brachten vorig jaar een fucking geweldige plaat uit die “Merciless artillery” heet.

Toch nog niet aan gedacht om met Worsen op te treden? Ik geloof echt in het potentieel van de band dat door live te spelen enkel maar kan toenemen.
Ik ben het ermee eens dat live spelen goed is voor het bewustzijn van de muziek en de zaken naar een ander niveau kan tillen, maar op dit moment ben ik hier niet geïnteresseerd in.

De album- en enkele van de songtitels klinken vrij pessimistisch en de plaat blijkt ook heel persoonlijk te zijn voor jou. Voel je je beter nu de muziek uit je systeem is?
Elke muzikant voelt zich beter nadat muziek waaraan jaren lang werd gewerkt uitgebracht wordt. Dit is zeker en vast een soort van ‘therapie’ voor mij, wat waarschijnlijk voor de meeste muzikanten zo is. Op “Cursed to witness life” zing ik over tal van negatieve zaken waarmee ik de voorbije jaren af te rekenen kreeg, maar de plaat handelt voor het grootste deel over de pijn die ik ervoer toen ik mijn broer langzaamaan zag sterven aan kanker. Dit maakt het dan ook zo’n persoonlijke en cathartische plaat.

Hoewel “Cursed to witness life” zeker zijn agressieve momenten heeft, merkte ik toch een evolutie naar een meer melodieus geluid op. Ging je bewust op zoek naar meer zachtere invloeden om zo de dynamiek te bevorderen en met contrasten te spelen?
Met de nieuwe plaat had ik inderdaad meer focus op gitaarmelodieën, harmonieën en songstructuren. Dit gebeurde echter niet bewust dus je kan best wel van een natuurlijke progressie spreken. Ik schrijf wat ik op dat moment voel. Mijn volgende plaat zou gerust veel ruwer kunnen klinken.

Welke gitaristen beïnvloeden je melodieuze solo’s en leads?
Ik ben altijd een grote fan geweest van The Devil’s Blood en hoewel ik nooit zo’n goede gitarist als Selim Lemouchi zal zijn, beschouw ik zijn gitaarspel wel als een invloed. Daarnaast ook een band zoals Taake. My Dying Bride en Failure zijn erg belangrijk voor mij op gebied van solo’s en leads.

Op de cover van zowel de EP als de langspeler, zien we een dierenschedel. Ben je een verzamelaar?
Er loopt een rode draad doorheen het artwork van beide platen die deel uitmaken van een trilogie. Ik ben zelf geen verzamelaar, maar mijn oude band bezat een grote collectie aan beenderen en schedels die op het podium gebruikt werden. Het zijn deze die ook op de albumhoezen te zien zijn. “Blood” draait om ‘geboorte’ of om een manier waarop we geforceerd in deze wereld terecht komen. Je kan zien dat ik de schedel stevig met mijn handen vasthoudt op een manier waarbij het lijkt alsof hij aan iets geofferd wordt. Op de cover van “Cursed to witness life” zie je een kaars bovenop de schedel branden en kaarsvet naar beneden druipen, omring door vuil en modder. Dit representeert in zijn essentie de onaangenaamheden en hindernissen van het leven. Het levensvuur dat brandt en al haar shit over ons uitstrooit. Uiteindelijk zal deze vlam uitdoven.

Cursed to witness life” wordt op je eigen label The Hell Command uitgebracht. Betreft het een nieuwe label of een verderzetting van het stopgezette Atrum Cultus label?
Een beetje alle twee eigenlijk. The Hell Command is een nieuw label, maar ik besloot om ook enkele releases van Atrum Cultus beschikbaar te maken.

Welke andere bands heb je getekend en wat kunnen we in de nabije toekomst van het label verwachten?
Ik bracht een tape uit ven een band uit Greensboro, NC genaamd BloodRitual en een cassette voor een uit Willmington, NC afkomstige hardcore band genaamd Invoke. In de nabije toekomst zal ik me voornamelijk focussen op het uitbrengen van mijn eigen muziek. Alvorens een nieuwe Worsen-plaat uit te brengen staan er nog releases van enkele andere persoonlijk gerelateerde projecten zoals Ayr en Raw Hex gepland.

Via welke Europese distributeurs kunnen we aan jouw label releases geraken?
Geen enkele op dit ogenblik, maar daar zal snel verandering in komen. Mijn vriend Georgios (Dodsrit, Nuclear Devastation) runt het label Wolves Of Hades vanuit Amsterdam en zal verscheidene van mijn releases verdelen.

Op Metal Archives las ik dat je andere band Ayr uit de dood is herrezen na een zevenjarig hiaat. Waarom werd Ayr gereactiveerd?
Ayr is een partnership met mijn vriend Randall. De stekker ging er nooit officieel uit, maar we belandden inderdaad wel in een lange non-actieve periode. We waren tussen 2012 en 2017 allebei erg actief in andere bands en hadden geen tijd vrij om aan Ayr te besteden. Hoewel we zes jaar geleden wel even de tijd hadden om drums en enkele gitaarpartijen op te nemen. Vorig jaar pikte ik de draad terug op in mijn studio en nam alle gitaren, bas, keyboards en zang op. De mix werd eerder dit jaar afgewerkt en ook de mastering is gebeurd. Het zal een plaat met vijf nummers in veertig minuten tijd worden die hopelijk rond de herfst zal verschijnen.

Zowel Worsen als Ayr maken deel uit van AC//13, een soort van ‘cirkel’ als ik het goed voorheb?
AC//13 was een verwantschap van gelijkgestemde muzikanten die in verscheidene projecten samenwerkten. Het ging om Young and in the Way, Worsen, Ayr, Votnut en Raven Mocker. Alle bands waren op een directe manier verbonden aan het Atrum Cultus label waarin alle muzikanten operationeel betrokken waren. Twee van de meest creatieve leden van AC//13 zijn echter niet langer met muziek bezig. Dit is één van de redenen voor de stopzetting van Atrum Cultus en de oprichting van The Hell Command.

Welke andere muzikale projecten zitten er nog in de pijplijn?
Ik speel gitaar bij Raw Hex, een verderzetting van de band Votnut. Er zal weldra een plaat uitkomen via Closed Casket Activities en we zullen ook shows spelen. Van Ayr komt de nieuwe langspeler “The dark” eraan. Daarnaast ben ik op nieuwe ideeën voor Worsen aan het broeden en ik ga ook samen met mijn vrouw een project beginnen. Ik zal me niet snel vervelen.

Worsen – Blood

Worsen is het geesteskind van de Amerikaan Rick Contus, die ingewijden ook zullen kennen van Ayr (hun “Nothing left to give” EP is ook een pareltje), Young And In The Way en Votnut. Met dit eenmansproject laat hij een eerste 4 songs tellende EP op de mensheid los. Vanaf de eerste noten moet ik direct aan het geniale Mgla denken. Ik krijg namelijk snedige black metal te horen die opgesmukt wordt met hun typische gevoel voor melodie zonder seutig over te komen of aan kracht in te boeten. Ook het sample stukje op het einde van opener “Open veins” doet direct aan onze Poolse vrienden denken. Tweede song “Collect their skulls, leave their bones” is eerder midtempo van aard en gaat erin als zoete koek. Op vocaal gebied kan je de screams van multi-instrumentalist Contus vergelijken met de ijselijke kreten van HansFyrste (Svarttjern, ex-Ragnarok) en productioneel gezien staat deze EP als een huis. “Mortal sin” is opnieuw een zwartgeblakerde song waar de geest van Mgla doorheen waait en die hetzelfde niveau haalt. Hekkensluiter “Blood” wisselt blastpartijen en midtempo stukken met mekaar af en vormt een episch einde voor deze EP die absoluut naar meer smaakt! Benieuwd of hij het hoge niveau van deze EP kan verderzetten op een full album. Liefhebbers van Mgla (had ik al gezegd dat er veel raakvlakken zijn met Mgla?) of melodieuze, doch venijnige black metal reppen zich als de pest naar de bandcamp site van Worsen (http://worsenbm.bandcamp.com/album/blood). Een vinylrelease staat gepland op Atrum Cultus.

JOKKE: 85/100

Worsen – Blood (Eigen Beheer 2014)

1. Open veins
2. Collect their skulls, leave their bones
3. Mortal sin
4. Blood