Ulveblod – Omnia mors aequat

Vorig jaar deze tijd verliet een groot (letterlijk én figuurlijk) man de Nederlandse black metal scene. We hebben het over Michiel Eikenaar van Nihill die na een korte maar hevige strijd tegen kanker spijtig genoeg overleed. Met zijn heengaan kwam Nihill dan ook meteen tot een einde. Nu, één jaar na zijn dood, keert Michiels medekompaan Vitriol terug in de vorm van Ulveblod, een soort reincarnatie van Nihill als het ware. Nu vormde de muziek van Nihill al niet meteen de meest hapklare brok liefelijke deuntjes, maar wat Ulveblod op debuut “Omnia mors aequat” (‘De Dood maakt iedereen gelijk’) laat horen, tart toch wel alle verbeelding. Ulveblod klinkt vanaf opener “Seven heads and ten horns” immers als de pure belichaming van totale chaos waarin alle opgekropte frustraties en kwaadheid van Vitriol als een niet aflatende maalstroom naar buiten gespuwd worden. De repetitieve kakofonie aan dissonantie die in een song als “Purified by fyre” op je afgevuurd wordt, creëert een werkelijk onmenselijk gevoel van onbehagen. De ongestructureerde waanzin van “In the shadow of sephirah Keter” is dan weer moeilijk te behappen voor mensen die – zoals ondergetekende – soms last hebben van hyperacusis. Het valt me dan ook lastig om alle prikkels die hier op mij gebombardeerd worden, één voor één te verwerken tot een consistent geheel. Het dreunende, meer psychedelische en van galmende screams voorziene “Chaosophy” valt mij dan al een pak beter te verteren. De helft van deze plaat wordt ingenomen door de lijvige, meer dan twintig minuten durende afsluiter “The dying wound of God” waarin de pompende, machinaal en industrieel aanvoelende ritmes als een mokerslag nagels in het gebroken lijf van Jezus Christus lijken te kloppen. Deze gitzwarte, satanische en apokalyptisch klinkende terreur – de drums klinken bij wijlen ook als een spervuur aan mitrailletteschoten – zou zelfs het Coronavirus de stuipen op het lijf moeten kunnen jagen en de totale verdoemenis in katapulteren. Dan zou het Roadburn festival alwaar de releasehow van Ulveblod’s debuut zou hebben plaatsgevonden tenminste hebben kunnen doorgaan. “Omnia mors aequat” is een regelrechte aanval op ieders geestelijke gezondheid. Ik ben blij dat ik deze plaat nog onder de loep kon nemen alvorens een huilende baby mijn ritme overhoop komt gooien, want ik denk niet dat ik in die omstandigheden deze plaat nog zou aankunnen/durven.

JOKKE: 75/100

Ulveblod – Omnia mors aequat (Consouling Sounds 2020)
1. Seven heads and ten horns
2. Purified by fyre
3. In the shadow of sephirah Keter
4. Chaosophy
5. The dying wound of God

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s