De bandnaam en titel van deze EP laten er geen twijfel over bestaan dat het hier niet om happy happy joy joy liedjes gaat. Deze Nederlandse (?) band (of éénmansproject?) moet niets weten van tech black, post-black of eender welke andere moderne black metal-variant en heeft second wave depressieve black op de hoofdpagina van diens black metal-bijbel staan. Drie composities vol rauwe en noisey black krijgen we in onze aders ingespoten. Mechanische en militaristische computergestuurde drums stuwen het zaakje Mysticums-gewijs voort. Dit gehakketak klinkt al snel ééndimensionaal hoewel het tempo aan het einde van “Krocht” wat gematigder wordt. In “Zwartslelijk” laat Bloedzuiger het tempo zakken totdat we in doom-regionen beland zijn. Dit gaat me meteen beter af hoewel de snelheid halfweg terug opgedreven wordt door een hoempapa-achtig ritme. De vocalen van de zanger zijn zo hard door de mangel gehaald dat we echt geen jota verstaan van zijn vervormde kreten. Als het een laatste smeekbede of noodkreet betreft om aan zijn leidensweg te ontsnappen, is het pech voor de uitvoerder want niemand zal hem komen redden.

JOKKE: 66/100

Bloedzuiger – Leidensweg (Fantoom 2020)
1. Leidensweg
2. Krocht
3. Zwartslelijk