In lijstjes van all time favourite Belgische blackmetalplaten zijn het quasi steevast de eerste twee langspelers van zowel Enthroned als Ancient Rites die bovenaan prijken. Zelf zou ik gerust ook Paragon Impure’s “To Gaius”, de twee Gotmoor demo’s en de debuut-EP van Iconoclasm aan de absolute toppers van onze scene toevoegen. En dan zie ik “In zalvend onmin”, de enige full-length van Verloren nog over het hoofd. Deze zwanenzang van de band, die dateert uit 2006 alweer, wordt vandaag dankzij Babylon Doom Cult Records voor de eerste keer op vinyl uitgebracht. Tezamen met drummer Timo Eggermont aka KhaNekah blikken we terug op het korte maar bewogen bestaan van Verloren. (JOKKE)

Laten we om te beginnen eens terugkeren naar het begin van Verloren. Wie richtte de band op en welk(e) doel(en) hadden jullie destijds voor ogen?
Noctiz en ikzelf speelden al eventjes samen met Jurgen (die nu gitaar speelt bij A Thousand Sufferings), maar echt wereldschokkende dingen werden daar niet gecreëerd, dus uiteindelijk werd het een dood spoor. We hadden wel het gevoel dat we nog niet ‘uitverteld’ waren, dus besloten we op zoek te gaan naar nieuwe muzikanten, zijnde Verderf en Skald. En zo geschiedde: in het repetitiekot van The Arch werden de eerste nummers van Verloren geschreven. Een jeugdige true black metaller op bas, een gestoorde gek op zang, een gitarist met zero (black)metalverleden die ‘verplicht’ werd om venijnige riffs te spelen, en tja, dan ik… what could go wrong?!

Zonder doel maakt niemand muziek, denk ik. Ik denk dat er altijd ergens wel een soort van punkmentaliteit in Verloren heeft gezeten, en niet alleen wat betreft het mogelijke doel dat we voor ogen hadden, maar ook qua muziek. Met andere woorden: fuck it, and fuck you!

Welke bands vormden een inspiratie voor het geluid van Verloren? Mogen we Verloren door diens thematiek van jou als een DSBM bestempelen?
Als ik voor mezelf moet spreken, ik had – en heb nog steeds – een voorliefde voor dat schelle, koude Noorse geluid zonder franjes. Toch deden we dat niet met de bedoeling om exact te klinken zoals de Noren maar kwam dit geluid er eerder door te zoeken naar de mogelijkheden van wat kon en het meest gepast was. Jij, en iedereen, mag voor mijn part Verloren eender welke stempel geven. Als het helpt om het kind de juiste naam te geven, dan is dat allemaal goed voor mij. Zelf hou ik me daar écht niet mee bezig, eerlijk gezegd.  

Wederkerende thema’s in Verloren’s teksten waren depressie, zelfmoord, eenzaamheid en misantropie. In welke mate waren deze onderwerpen voor jullie uit het dagelijkse leven gegrepen?
De teksten werden 100% door Verderf geschreven. Voor hem zijn ze zeer persoonlijk, dus ga er maar vanuit dat ze in zekere mate uit het dagelijkse leven zijn gegrepen.

Zanger Verderf amuseerde zich op het podium wel al eens met een mes waarmee hij zich sneed. Is het nooit uit de hand gelopen? Is het element ‘gevaar’ gaandeweg uit blackmetalshows verdwenen het voorbije decennium?
Ja, het gebeurde al eens dat hij een mes bovenhaalde tijdens de optredens, met name tijdens het nummer “Verminking” durfde hij nogal tekeer te gaan. Ik herinner me bv. een voorval waarbij hij zich toch net iets te diep had gesneden, en tijdens de rit naar huis bleek dat dat lederen zakje, waar de schakelpook van de auto in zit, mooi tot aan de rand was volgelopen met bloed. Als je spreekt over ‘gevaar’, dan moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat het allemaal wat braver is geworden t.o.v. toen. Kijk naar de stank van Watain, het schizofrene van Maniac, of Niklas’ provocerende panseksualiteit. Geweldig toch! Wanneer ieder van ons reeds op het podium stond en de intro begon, moest Verderf nog naar het podium komen, en dat deed ie vanaf de achterkant van de zaal. Wie niet opzij stapte, werd opzij geslagen…

Als je dat bedoelt met ‘gevaar’, dan moet ik inderdaad wel toegeven dat dat gaandeweg verdwenen is, of misschien komt het doordat ik wat ouder ben geworden en het zogenaamde gevaar in andere, meer subtiele zaken zie?

Waar ik een absolute hekel aan heb, zijn die theatrale pseudo-occulte toestanden die zero impact hebben op me, behalve dan op mijn lachspieren.

Na de “Suicide campaign” split met het Nederlandse Haatstrijd en het Engelse Odium (2003) en een demo in 2004 was het in 2006 tijd voor jullie debuut “In zalvend onmin”. Hoe waren de reacties destijds op deze plaat?
Ah, was die split met die bands? Dat wist ik zelfs al niet meer.

Over de full: Wel, we werden er hier en daar over aangesproken toen we de plaat aan het opnemen waren, en de verwachtingen bleken groter en beter dan de reacties toen de plaat (uiteindelijk) uitkwam. Qua productie zat niet alles zoals het had gemoeten.

Voor de release van “In zalvend onmin” gingen jullie in zee met GoatowaRex uit Beijing. Hoe verliep de samenwerking met Dani, want ik kan aannemen dat het niet altijd gemakkelijk communiceren of afspraken maken is met een label dat zich aan de andere kant van de aardbol bevindt?
Ik denk dat hij het was die ons contacteerde. De communicatie ging vlot, vrij vlot zelfs, iets wat je vandaag niet meer kan zeggen over diezelfde Dani. Destijds woonde hij ergens in Australië.

Nu leek er destijds wel een wederzijdse liefde te zijn tussen GoatowaRex en Belgische black metal want op het label verschenen ook releases van ondermeer Absolutus, Ghremdrakk, Grimfaug, Kilte, Paragon Impure en Thronum Vrondor. Enige verklaring voor het feit dat tussen 2005 en 2007 plots zo veel Belgische releases via GoatowaRex uitgebracht werden?
Op dat moment waren dat inderdaad de bands die allemaal met iets nieuws kwamen. Hoe hij nu juist bij de Belgische scene – laat staan ons – terechtkwam, weet ik ook niet. Fluisterwoud uit Nederland zat er ook bij. Uiteindelijk is en blijft het een kleine wereld, dus is de kans groot dat Dani werd getipt over Verloren.

Krieg’s Neil Jameson staat erom bekend een groot fan van Verloren te zijn. In 2016 schreef hij voor No Clean Singing het volgende: “Unfortunately this Belgian band only did a split, a demo (one of my favorites of the decade), and this full-length. This was amongst the wave of releases on Goatowar Rex that were all great examples of what was going on in the higher echelons of the underground at the time, but this one especially is excellent and should be praised as a classic of the time period. Raw, no-frills black metal with true emotion and also really great live. Trying to track this one down wont be easy. Would love to see this and the demo on vinyl en lieu of new material.“ Wat doet dat met een mens als iemand als deze scene veteraan zich fan toont van je muziek?
Tweemaal hebben we met Krieg samengespeeld. De eerste keer was in The Frontline te Gent, op een festival dat werd georganiseerd door C Spzajdel. Ik weet nog dat hij me vroeg of we met Verloren interesse hadden om daar ook te spelen. We hadden nog maar net onze demo uit, denk ik, en we stonden vrij hoog op de affiche geprogrammeerd, vlak na Hell Militia. Na ons optreden bleek Neil onder de indruk, en met hun afscheidstournee in Europa vroeg hij of we support voor hun Belgische datum wilden doen. Tuurlijk! En daar hebben we misschien wel één van onze beste en vuilste optredens gegeven. Dat hij zich na al die jaren nog steeds zo uitdrukt over ons toont dat we toch iets ‘goeds’ gedaan hebben, althans voor hem. Zelf kan ik het allemaal wel plaatsen, en of het nu Neil, jij, of weet ik veel wie is… all good.

Zestien jaar na dato zal “In zalvend onmin” door Babylon Doom Cult Records heruitgeracht worden. Was BDC-eigenaar Jo de initiatiefnemer of waren jullie al langer op zoek naar een label om de plaat heruit te brengen? Was er veel vraag naar een rerelease de voorbije jaren?
Dani van GTW wou de LP een paar jaar geleden uitbrengen, maar – zoals ik al zei – het was  onmogelijk om met die mens deftige afspraken te maken, laat staan dat hij nog maar de moeite deed om te antwoorden, dus dat werd ’m niet…

Met Jo raakte ik eens aan de praat over Verloren, en binnen de week kreeg ik van hem een berichtje van: ‘ik ben fan’, dus na eenvoudig overleg was alles snel geregeld.

Wat mogen we verwachten van de vinyluitgave vergeleken met de originele CD-versie?
De plaat werd geremixt door PJ (zanger A Thousand Sufferings en eigenaar van CR Studio) en Jeremie Bezier van Blackout Studio heeft de mastering voorzien. Het geluid werd wat opgewaardeerd, je hoort de instrumenten wat duidelijker, maar het smerige kantje werd zeker behouden.

Jullie hebben destijds best wel concerten met een mooie line-up gespeeld. Ik zag jullie één keer aan het werk in de kelder van het voormalige Bierland. Wat waren enkele van jullie favoriete shows en hoogtepunten en waarom? Zijn er ook dieptepunten? Vallen er nog sappige anekdotes mee te delen?
Zelf heb ik er altijd een bloedhekel aan gehad om live te spelen, so I did it for the band.

We kregen destijds vrij veel aanbiedingen en, eerlijk gezegd, op de meeste van hen zeiden we gewoon ‘neen’ omdat de andere bands op de affiche ons (qua stijl) gewoon niet aanstonden of omdat we vonden dat een specifiek optreden gewoon geen zin had.

Wanneer een organisator ons écht wou en wij zagen het absoluut niet zitten, dan stuurden we gewoon een rider waarin we twee bakken Westvleteren, 12 flessen van één of andere dure rode wijn, whisky, zoveel gram wiet en speed/bandlid, een paar hoeren en nog wat fijne zaken vroegen. Je ziet, we zeiden nooit letterlijk ‘neen’ en stonden altijd open voor dialoog.

Ook mochten we bv. spelen op een festival, genaamd Kleudde, maar we hadden geen zin om overdag te spelen omdat het ons inziens niet paste bij Verloren. Dat ging niet voor hen. Fijn, voor ons ook niet dan. We gaven er echt niet om.

In het Bierland herinner ik me nog dat, toen we onze spullen aan het opzetten waren, er al een paar grietjes voor het podium stonden die spontaan hun tieten lieten zien voor ons. Natuurlijk was ik de enige van de band die dat niet gezien had, want ik had het te druk om mijn drumkit goed te zetten. Gemiste kans!

Vlak voor onze optredens durfden we al eens scheermesjes uit te delen, waarmee we stiekem hoopten dat die paar zieligaards zich toch een beetje zouden ‘verminken’.

In mei 2006 werd zanger Verderf uit Verloren gezet. Wat was de aanleiding voor dit besluit?
Op een gegeven moment konden we echt niet meer verder met Verderf. We stonden even niet meer op dezelfde lijn.

Toch besloten jullie nog een finaal optreden te geven in oktober 2006 met o.a. Antaeus, Secrets Of The Moon en het eveneens ondergewaarde Ghremdrakk op de affiche. Gastzanger was Virus (o.a. Gotmoor en Heimat) en jullie speelden op deze show ook wat nieuw werk. Waarom zijn jullie in deze bezetting nooit tot in de studio geraakt?
Toen Verderf uit de band werd gezet had ik maar één vereiste qua nieuwe zanger: er moest een hoek af zijn. Ik wou een ‘gek’ op het podium, en de enige die toen in aanmerking kwam was Virus. We hebben samen met hem op een vrij korte periode een vijftal nieuwe nummers geschreven en, zoals je al aanhaalde, hebben we die ook eenmalig live gespeeld. In mijn ogen was dit een muzikale sprong naar meer experimentele muziek die misschien iets minder verteerbaar was en misschien ook een beetje zijn tijd vooruit. Ik vind het nog steeds jammer dat we dit nooit hebben opgenomen in de studio, want ik durf gerust zeggen dat sommige nummers tot het beste horen van wat ik/we ooit gemaakt hebben. sKALd, de gitarist, had toen op een zeer korte periode beslist om te verhuizen naar Boedapest, waardoor de opnames van uitstel naar afstel zijn geraakt.

Op “Doelloos dwalen” – ongetwijfeld jullie bekendste nummer – kwam Verderf toch nog een potje meekwelen tijdens jullie afscheidsconcert. Waren de plooien tussen jullie ondertussen glad gestreken?
We beseften toen dat dit het allerlaatste zou zijn dat we met Verloren gingen doen en daarom dat we ‘for old time’s sake’ nog eenmaal “Doelloos dwalen” gingen spelen. Dat moet gewoon met Verderf zijn. Toegegeven, al bij de eerste noot van dat nummer voelde ik een zekere controle/macht… over mezelf, maar vooral over het publiek.

Jijzelf speelde na Verloren nog in Vex en A Thousand Sufferings, Verderf amuseerde zich met Antira en Hellewacht en Noctiz was actief met o.a. Gotmoor, Paragon Impure en Lugubrum. Enkel guitarist sKALd leek zich nadien uit het wereldje te hebben teruggetrokken, correct?
Vex was vertier. Ik wou gewoon blijven drummen. Het grote nadeel van de bezetting van Vex was dat er een te groot muzikaal verschil zat tussen de bandleden. Ik wou Burzum/Forgotten Woods en dat soort bands en een andere partij kickte op Meshuggah en dergelijken. Kijk, het midden daarin staat nog steeds mijlenver af van hetgeen we beiden wilden spelen. Daarna heb ik samen met PJ A Thousand Sufferings opgericht omdat hij meer in dezelfde richting als ikzelf keek. sKALd is sinds zijn verhuis niet meer actief in het metalwereldje, dat klopt. Ik ben wel nog steeds in contact en goed bevriend met hem.

Ook lang vóór Verloren was je al actief in het blackmetalgenre. In 1994 speelde je in Xastur die slechts 1 demo uitbrachten (“Count of Transylvania” uit 1996). Wat kan je over deze band nog kwijt?
Ik heb daar eigenlijk niet zoveel gedaan hoor. Voor een zeer korte periode was ik daar zanger, maar op de demo ben ik niet te horen. Ze hebben eenmaal opgetreden op een festivalletje dat ik organiseerde en kort daarna stopte de band ook. Jurgen, de gitarist van ATS waar ik het eerder al over had, speelde destijds ook al mee in Xastur. Blijkbaar kwamen Jurgen en ikzelf elkaar wel meermaals tegen gedurende de laatste 25 jaar. Mijn echtgenote heeft trouwens al die jaren geleden nog backings gezongen bij de band, voor die ter ziele ging. Daar is geen bewijs van 😊

En de toenmalige bassist heeft zich later verdiept in het ‘schlager’ genre. Ik kan je zeggen, zijn kip-curry was de beste die ik ooit geproefd heb (lacht)!

Hoe heb je de blackmetalscene in ons land de voorbije 25 jaar zien evolueren?
In het begin van de 90ies was ik, net als zovelen, compleet overrompeld door hetgeen allemaal op ons afkwam. Ik moet je de klassiekers niet opsommen. De tweede helft van diezelfde 90ies vond ik het verveling troef in de blackmetalscene. Daarna kwam er een heropleving met Deathspell Omega, Abyssic Hate, Shining… je weet wel. Het was een komen en gaan van publiek, maar ik herinner me dat ik me ooit de bedenking maakte dat ik in die periode niet graag voor het volk speelde dat naar Verloren kwam kijken. Er was teveel show, pretentie en drama, eigenlijk, terwijl het allemaal zo doorzichtig was. Toch heb ik ook genoeg vrienden gemaakt in die periode.

De laatste paar jaar staken enkele oudgediende bands uit onze scene de koppen terug bij mekaar. Denk maar aan Paragon Impure, Kludde, Gotmoor, Thronum Vrondor, Iconoclasm en Demonizer. Hebben jullie ooit met het plan gespeeld om Verloren terug vanonder de mottenballen te halen?
Een kleine 10 jaar geleden hebben we nog eens samen gerepeteerd, en toen had er een kleine kans bestaan dat we toch nog eenmaal zouden optreden, maar omdat er aan die ene repetitie geen gevolg meer werd gegeven, is het dus niet doorgegaan. En eerlijk? Maar best ook. Laat het voor wat het is. De ‘magie’ van toen gaan we nooit meer kunnen evenaren. Het zou maximum een verdienstelijke poging zijn geweest en, hoezeer men het ook wil, bij veel gepensioneerde jubileumbands zie je dat helaas ook zo terug.

Ook werden vele BEBM-pareltjes de voorbije jaren opnieuw heruitgegeven: de eerste twee platen van Ancient Rites, de Enthroned demo, de “Uit den donkere grond gerezen” demo van Gotmoor, “Eeuwenhout” van Huldrefolk, “Sterrenpracht” van Ghremdrakk en ook de demo en eerste full-length van Avatar zullen opnieuw het daglicht zien. Wat zijn voor jou de drie beste Belgische blackmetalreleases aller tijden?
Ik vind het trouwens wel een fijn gegeven dat die oude pareltjes opnieuw beschikbaar zijn.
Goh, moeilijk hoor, maar laat nostalgie en impact een rol spelen: “To Gaius” van Paragon Impure, “Prophecies of pagan fire” van Enthroned en “The diabolical serenades” van Ancient rites.

Ben je trots op wat je destijds met Verloren hebt verwezenlijkt en hebben jullie alles uit Verloren gehaald dat erin zat denk je?
Eigenlijk ben ik best trots op die kleine voetnoot, genaamd Verloren. Had er meer in gezeten? Ik ben zeker van wel. Was sKALd niet vertrokken, dan hadden we toch nog even verder blijven doen, want – zoals ik reeds aanhaalde – bleek dat we met de nieuwe nummers aan het begin stonden van een tweede fase van Verloren die jammer genoeg nooit heeft plaatsgevonden. Er is dus zowel trots als spijt.