Asagraum kan gerust als een rijzende ster aan het Nederlandse blackmetalfirmament gezien worden en is misschien wel de drukst tourende Nederlandse blackmetalband. In plaats van lokaal rond de kerktoren te blijven spelen, werd de blik al snel richting internationale podia gezet. Daar waar sommige bands misschien eerder sceptisch tegenover een tour in Midden-Amerika staan, gaan de dames er simpelweg voor. Het lijkt Asagraum dan stilaan ook – verdiend – voor de wind te gaan. Met de derde langspeler “Veil of death, ruptured” in het verschiet contacteerden we bandleidster Obscura voor een terugblik op de voorbije jaren waarbij de band her en der optrad en staan we natuurlijk ook stil bij de nieuwe worp die op 20 oktober via Edged Circle Productions verschijnt. (JOKKE)
Dag Obscura, de wereld heeft niet stilgestaan nadat we elkaar een eerste keer spraken in 2018 n.a.v. jullie debuut “Potestas magicum diaboli”. Jullie openden al snel jullie blik voorbij de eigen landsgrenzen, speelden op tal van festivals en belandden ook aan de overkant van de Atlantische oceaan want in 2018 trokken jullie reeds naar Mexico en Colombia. Was het moeilijk daar voet aan wal te krijgen?
Neen, niet echt, de concerten waren erg druk bezocht tijdens deze tour en daarna zijn we eigenlijk alleen maar gegroeid in deze landen. Eind 2022 deden we nog een zeer succesvolle tour van 5 weken doorheen Mexico, Midden-Amerika en de USA. Voornamelijk in Mexico zijn wij, en black metal in het algemeen, veel groter dan in Europa.
Vooral na opvolger “Dawn of infinite fire” leek het me tamelijk hard te gaan voor Asagraum, niet?
Ja inderdaad, hoewel de band vanaf het begin al vrij makkelijk bekend werd.
Voor jullie Amerikaanse trek begin 2022 gingen jullie wegens COVID-restricties als duo de hort op, waardoor Naga en Naamah thuis bleven. Op sommige shows werden jullie echter door een extra livebassist of -gitarist vergezeld. Was dat niet spannend, want ik kan me voorstellen dat er hiervoor amper of niet gerepeteerd werd?
Het was zeker een beetje spannend, maar het klonk uiteindelijk beter dan als duo en de muzikanten deden het erg goed!
Vinden jullie dat Asagraum ook als duo goed overeind bleef?
Jawel, maar alleen met nummers van ons eerste album. Die heb ik geschreven om eventueel als duo live te kunnen spelen omdat ik destijds nog geen live bassiste en gitariste had.
Opvallend dat deze bassist Fernando Léon een man was en jullie hiermee jullie verschillende 100% vrouwelijke line-ups doorbraken. Met de Skaldr sessie liveleden was dat eveneens het geval. Is een all female line-up niet langer een must nu?
Geen must, wel een pro. Niet omdat wij minder goed met mannen overweg kunnen, het is een voornamelijk commerciële overweging. En voordat mensen hier met een wijzend vingertje commentaar op gaan leveren, veel andere blackmetalbands trekken zeer zeker uit commerciële overwegingen een panty over hun gezicht en daar doet men ook niet moeilijk over. Met de pech tijdens de covidperiode hadden we de keuze tussen mannelijke muzikanten of niemand…dat is een makkelijke keuze!
Wat waren de meest memorabele shows van die tour en waarom?
De show in Chicago met Akhlys was erg gaaf omdat ik Akhlys erg kan waarderen. Mexico Stad was de meest drukbezochte show. Qua afterparty waren alle shows ook erg memorabel.
Ik zag een clipje van een show op het Festival Rock al Parque in Bogota dat er best impressionant uitzag! Hoe vallen festivals en het publiek in Zuid-Amerika te vergelijken met de Europese tegenhangers?
Het publiek in Zuid-Amerika is veel groter en de fans zijn fanatieker en maken graag een moshpit, het is mijn favoriete locatie om te spelen! Fans willen achteraf allemaal met de band op de foto, erg leuk maar soms ook vermoeiend als je gewoon in alle rust een paar biertjes wilt drinken. Fans in Europa zien ons over het algemeen niet als rocksterren, en alles gaat er rustiger aan toe.
Jullie speelden op jullie laatste Noord- en Latijns-Amerikaanse tour op heel gevarieerde podia. Gaat je voorkeur uit naar een intieme clubshow of eerder een imposante festivalshow?
Beide doen we erg graag, maar een groot festival zoals Rock Al Parque waar tienduizenden mensen staan te kijken vind ik unieker en interessanter dan een club show.
Ik zag dat jullie o.a. een Jeffrey Dahmer theme tour deden tijdens jullie laatste 5-weken-durende tournee. Heb je een gezonde interesse in seriemoordenaars?
Absoluut. De psychologie van seriemoordenaars fascineert me. Ik kijk er veel documentaires over en luister naar podcasts met psychologen die uitleggen wat deze mensen beweegt. Erg interessant!
Was er voldoende tijd en ruimte om de plaatselijke cultuur op te snuiven of historische plaatsen te bezoeken? Zo ja, welke landen of plaatsen lieten een diepe indruk na?
Mijn favoriete plek die ik op tour bezocht heb, zijn de piramides van Teotihuaćan. Een heel
fascinerende plek in een woestijnachtig gebied nabij Mexico Stad. De Azteken hebben hier een zeer lange tijd geleefd, hun piramides met beelden van de oude goden erin verwerkt gebouwd, en duizenden mensen geofferd. We zijn er met de band twee keer geweest en ik heb de plek op vakantie ook een keer bezocht.
Eén van jullie shows in Mexico werd ook gelimiteerd als live-album op CD uitgebracht. Is dat iets dat op voorhand gepland was of pas achteraf tot stand kwam?
Wij hebben voorafgaand aan dit concert toestemming gegeven voor de opname en het uitbrengen van dit album door een lokaal label.
Zo’n druk en hectisch tourleven is niet voor iedereen even evident. Zo dienden Mortifero en V-Kaos wegens privéredenen verstek te laten gaan voor jullie Amerikaanse tour hoewel ze occasioneel nog wel inspringen. Hoe bevalt het nomadisch bestaan als druk tourende muzikant jou? Soms last van heimwee of ben je niet zo honkvast en gehecht aan je omgeving? Zie je jezelf binnen 10 jaar nog even hongerig en gretig als nu alle internationale podia afschuimen?
Het bevalt mij erg goed en ik zie het mezelf over 10 jaar ook zeker nog doen. Ik heb erg veel energie, zie graag verschillende plekken op de wereld en zie mezelf niet snel een oud wijf worden en op de bank blijven hangen. Ik zou me dood vervelen.
Heeft het veelvuldig live spelen je bepaalde zaken bijgebracht zoals wat wel of niet werkt in een live setting? Zijn bepaalde songs ondertussen tot onmisbare publieksfavorieten uitgegroeid?
Jazeker, ik zie ons niet snel een liveset spelen zonder “Black sun prayer“, “Daar waar ik sterf“, “Dawn of Infinite fire” en “Waar ik ben komt de dood“. Daarnaast zijn we op dit moment hard aan het oefenen voor de nieuwe set, met vijf nummers van ons nieuwe album “Veil of death, ruptured’. Wij zullen deze set voor het eerst spelen op 4 november op het Mass Deathtruction festival.
Kortelings voor de set van Thornspawn op Thronefest 2022 zag ik jou op Facebook op een zoekertje van de band ingaan om als live gitariste te fungeren. Deed je dat in een opwelling van enthousiasme of was het een beredeneerde keuze om zo kortdag een heleboel nummers onder de knie te krijgen? Was je al goed bekend met het Thornspawn-materiaal?
Dit gebeurde in een opwelling, hoewel ik er geen spijt van heb. Het was erg gaaf om met Thornspawn op het podium te staan op Thronefest. De stage act liet echter wat te wensen over omdat ik maar twee weken had om negen nummers te leren, en voornamelijk stond te bedenken welke riff er nu kwam.
Ondertussen maakte ook Thornspawn bassste Hella al deel uit van jullie live line-up, dus ik denk dat de onderlinge verstandhouding wel goed zit, niet?
Absoluut! Ze heeft ons erg goed geholpen tijdens de laatste Amerikaanse tour, en zal vast nog vaker meedoen op bas als het zo uitkomt!
Maak je ook nog steeds deel uit van de live line-up van Nargaroth? Deze band en met name bandleider Kanwulf heeft doorheen de jaren al heel wat kritiek en shit over zich heen gekregen. Hoe ga jij met de kritiek op die band om? Krijgen jij en Asagraum veel te maken met jaloezie en afgunst in het wereldje?
Ik speel niet meer bij Nargaroth. Kritiek op die band interesseert mij niet, ik speel er al negen jaar niet meer bij. Over Asagraum lees ik weleens rare dingen op internet van achterlijke mensen die ons zonodig willen associëren met bepaalde achterlijke, misselijkmakende ideologieën. Dit omdat ik vroeger niet al mijn woorden op een gouden schaaltje woog en het weleens leuk vond om iets provocerends te zeggen, overigens geen dingen die naar mijn idee bij wat voor ideologie dan ook horen. Helaas is het relativeringsvermogen, de intelligentie en het gevoel voor humor van de
maatschappij samen met de vrijheid van meningsuiting ten onder gegaan en zeg ik daarom voortaan alleen nette, brave en serieuze dingen. Ik denk overigens dat dit meer met domheid en verveling dan met afgunst te maken heeft, maar men weet maar nooit.
Ik las in een oud interview dat je aangaf dat een van de redenen voor het vertrek van originele drumster T. Kolsvart was dat haar keuzes in het leven niet erg strookten met jouw Left Hand Path-ideologie. Is het belangrijk om niet alleen muzikaal maar ook spiritueel of ideologisch gezien op dezelfde golflengte te zitten met de andere (live)leden?
Ja absoluut! Als je veel samen bent en tourt is het op één lijn liggen qua normen, waarden en persoonlijkheid net zo belangrijk als de muzikale samenwerking. Ook sta ik graag met een satanische coven op het podium, dit geeft extra kracht aan de stage presentatie en meer spirituele connectie binnen de band en met het publiek.
Heb je nog contact met Trish? Als ik me goed herinner leverde ze enkele jaren geleden een gevecht tegen kanker of leukemie, niet?
Ik heb geen contact meer met haar en ik weet niets over haar nadat ze de band heeft verlaten. Het was geen vriendschappelijk uiteengaan en ik heb me daarna niet meer met haar leven ingelaten.
Behalve jullie drukke tourleven vormt de aanleiding van dit gesprek natuurlijk ook de release van jullie nieuwe langspeler “Veil of death, ruptured”. Hoe zou je deze derde worp vergelijken met zijn voorgangers?
Een duivels gebroed met de gitzwarte kilte en psychedelische vervreemding van “Potestas magicum diaboli” en de vurige agressie van “Dawn of infinite fire” in één plaat, wat verfijnd door onze extra jaren muzikale ervaring.
Op de cover van “Veil of death, ruptured” zien we jou en drumster A. Morthaemer in een witte outfit en zonder de typerende corpsepaint met schedels in de hand en tot jullie middel in het water poseren. Wat is de gedachte achter deze cover en het feit dat jullie er zelf op poseren in plaats van voor een tekening of grafisch ontwerp te gaan?
“Veil of death, ruptured” is qua thema en teksten veel persoonlijker dan zijn voorgangers, daarom vond ik een meer persoonlijke afbeelding op de cover toepasselijk. We poseren als de “Witte Wieven” uit de Nederlandse mythe. Niet dood, niet levend. Eén met het smerige, rottende water en de botten van de doden.
Wat is de idee achter de albumtitel “Veil of death, ruptured”? Is de dood een soort van rode draad die alle nummers verbindt?
De titel staat voor het schemerige gebied tussen het aardse leven en de dood, bereikbaar via rituelen, visioenen, lucide dromen en psychedelische reizen. Alle teksten zijn op een bepaalde manier verbonden met dit thema. Het titelnummer gaat over een diepgaande psychedelische reis. “Fearless dominance” gaat over het oproepen van een demoon en deze zien in een visioen. “Impure fire” handelt over perverse lust naar de doden en “De waanzin roept mijn naam” over liefde die omslaat in haat, en moord. “De verloren tijd” gaat over krankzinnig worden en zelfmoord, “Ignem purificat lilitu” dan weer over seksuele rituele extase. De andere twee nummers zijn instrumentaal.
Hoe kijk je zelf tegen de dood aan?
Ik vind de dood fascinerend, maar als iets om te bestuderen. Niet als iets wat ik spoedig voor mezelf wens, hoewel ik er ook niet heel bang voor ben. Ik ben oneindig veel banger om gedwongen door te leven in een staat die ik niet kies, maar waarin ik er ook zelf geen einde aan kan maken.
Op de cover zien we niet jullie gekende logo maar een nieuw symbool terug. Vanwaar deze keuze?
Dit symbool heb ik zelf ontworpen en staat voor de wereld tussen leven en dood, het thema van het album. Het heeft een krachtige uitstraling die de aandacht trekt, daarom leek het me een perfecte aanvulling van de cover.
Als we naar onze interne statistieken kijken, zien we zowel ons vorige interview met jullie uit 2018 als ons gesprek met Doodswens (in hun eerste bezetting als duo) in de top drie van meest gelezen interviews staan. All female Nederlandse blackmetalbands zijn duidelijk in trek denk ik dan. Zien jullie de interesse in de band en de verwachtingen voor de nieuwe plaat toenemen?
Wij zien de interesse inderdaad toenemen en hebben meer luisteraars op Spotify en volgers op sociale media dan ooit, uiteraard kunnen we dit erg waarderen!
Asagraum werd reeds aangekondigd voor Wacken Open Air 2024. Het kan verkeren, niet?
Wij kijken hier erg naar uit! Super mooi om op dit legendarische festival te kunnen spelen.
Zijn er nieuwe tournees in de maak om “Veil of death, ruptured” live te promoten?
We zijn hier mee bezig, een Zuid-Amerikaanse en Europese tour gaan er zeker aankomen in 2024!
“Veil of death, ruptured” is jullie tweede release voor het Noorse Edged Circle Productions, een label dat zich niet specifiek op een bepaald soort band of trend vastpint en dit jaar met Ekrom’s debuut al een knaller van formaat uitbracht. Tevreden over jullie samenwerking en voor hoeveel releases werd een deal gemaakt?
Wij hebben een deal voor twee releases. We zijn erg tevreden met de samenwerking en een derde deal is zeker niet uitgesloten, maar we willen eerst ons vierde album zelf produceren voordat we weer bij een label tekenen.
Je maakt deel uit van de film “In the shadow of the horns” van Matte Lundberg die gepland staat voor een release in het najaar. Wat kan je hier al over kwijt en hoe ben je bij deze productie betrokken geraakt?
De film laat een interview met mij zien, opgenomen in Parijs na een optreden. Het thema van de film is “true crime in de black metal scene”. Een erg interessant onderwerp, ik weet geen details en ben zelf ook heel erg benieuwd! Ik werd benaderd door de makers van de film om mee te doen en dacht ‘waarom niet’!
Addergebroed 