Een druilerige, koude nacht, ergens in november 1610. Vele misnoegde gezichten, boze, verwarde blikken. Toortsen, drietanden en bezweringen. De Heksenvervolging van het Baskenland is volop aan de gang, en de vrouwen die zodadelijk een tergend trage dood zullen sterven in een zee van vlammen en angst, kijken weemoedig toe hoe Alonso de Salazar Frías – een jonge priester wiens geloof even sterk is als zijn bewijsdrang – de vele dorpelingen die dit gebeuren langs de andere kant gadeslaan, toespreekt. We bevinden ons in Zugarramurdi, een dorp nagenoeg pal op de grens tussen Frankrijk en Spanje, op zo’n vijftig kilometer van San Sebastian. De menigte is het wachten beu, de bloeddorst neemt het over van de vrees, en de weerloze heksen voelen de vlammen rondom zich opstijgen, steeds hoger en hoger tot het hen volledig tot as en stof herleidt. De krijsen zullen alle aanwezigen nog totterdood najagen.

Trest, een Duitse entiteit waar, behalve hun afkomst, tot dusver niets van geweten is, wijt hun nieuwe langspeler thematisch volledig aan deze Basque Witch Trials uit de vroege zeventiende eeuw. Bij een eerste luisterbeurt snap je meteen waarom: de mistroostige, melancholische klanken druipen van de benauwenis, fascinatie en doorgedreven radeloosheid, moeiteloos aansluitend bij hun conceptuele visie. Wat meer is, het thema loopt al sinds de verlepte inceptie van deze band als een rode draad doorheen hun oeuvre. Wie eerder al debuutplaat “Ordalium” uit 2019 kon genieten, merkte mogelijk op dat de heksenvervolging in Schotland, Frankrijk, Polen en Denemarken daar centraal stonden. De enkelingen die de zwerende onderbuik van deze muzikale contreien nauwlettend in het oog houden, wisten wijselijk een tape via Caligari Records te bemachtigen.

“Sorginak”, de Baskische naam voor heksen, is als album een onverwachts grote stap voorwaarts geworden voor Trest. De plaat loopt over van de gitaarlijnen waarmee ze de beste atmosferische blackmetalbands met rode wangen achter zich laten, maar beperkt zichzelf daar ook weer niet toe – de riffs groeien genadeloos in omvang en tekenen zonder verpinken een haast triomfantelijke vuistslag in het haveloze gezicht van onderdrukking, het immer funeste geloof en auditieve middelmatigheid op. De drums worden bespeeld door een bezetene, en de vocalen lijken in een virulente psychose opgenomen. Het samenspel tussen de verschillende instrumenten onderling en de rauwe maar gedegen productie levert een uitermate krachtdadige en memorabele plaat op, hier en daar voorzien van elementen uit (post-) punk, DSBM en psych. Nummers als “Echachute” of “Subildegui” razen tegen zo’n brutaal tempo door je gehoorkanaal dat ze de uitweg voorbijsnellen en doelloos door je hulpeloze bovenkamer blijven galmen. Ik kan er persoonlijk alleen maar blij om zijn. 

JULES: 92/100

Trest – Sorginak (Black Gangrene Productions 2023)
1. Arburu
2. Borda
3. Echachute
4. Joangorena
5. Subildegui
6. Xarraµ