Net voor de start van de winter keert het Duitse Heimdalls Wacht uit zijn zeven jaar durende winterslaap terug, tenminste als we de eerder dit jaar verschenen split met Ancestors Blood even buiten beschouwing laten. “Mystagogie – Lieder voll Ewigkeit” is de titel die hun – alweer – achtste full-length meekreeg en buigt zich over het spanningsveld tussen enerzijds de oude ethos en anerzijds de verschillende malaises van de moderne maatschappij. Denk daarbij aan overconsumptie, het verval van spirituele diepgang en de holle intellectuele monotonie die de samenleving doordringt. Deze vijf Duitsers en Nederlander aanzien deze spijtige evolutie met lede ogen en duiken op hun nieuwste telg diep in het verleden van de Duitse Romantiek en vonden ondermeer inspiratie in de natuurlijke filosofische concepten van Ludwig Tieck en het literaire nihilisme van Klingemann. Heimdall, wachter der goden en zoon van Odin in de Noordse mythologie, ontwaakt op het neoromantische “Mystagogie – Lieder voll Ewigkeit” als vreemdeling in de moderne, op materialisme gestoelde maatschappij die hij, als belichaming van individualisme en met kunst als wapen en baken van authentieke expressie, confronteert met zijn woede en verbijstering.

De dualiteit tussen het eigen heden en verleden van de band wordt in de verf gezet door het erg gevarieerde vocale luik daar Heimdalls Wacht met maar liefst vier verschillende vocalisten werkt; Wiborg, Sarolf en bassist Saruman staan daarbij op de voorgrond terwijl gitarist/toetsenist Herjann ook nog voor verrijkende achtergrondzang instaat. Nieuwe aanwinst Wiborg, ondermeer gekend van Sumerian Tombs, beschikt over erg krachtige stembanden/roepvocaen die wat in het straatje liggen van de strot van voormalig vocalist Skjeld. De high-pitched krijszang van de eveneens nieuwe zanger Sarolf (verder ook actief bij Waldschrat) doen dan weer eerder denken aan het stemgeluid van Heimdalls Wacht veteraan Narhemoth, hoewel het timbre van diens regelmatig overstuurde Donald Duck screams me niet altijd even goed ligt. Saruman neemt zoals steeds de melodieuze koorzang voor zijn rekening. Variatie troef met andere woorden, maar dat pakt niet altijd even goed uit. Zo klinken songs als opener “Rabenstadium” en “Shadowlord” door de overvloed aan simultane of snel afwisselende zangstijlen tamelijk druk en wordt het haast een blackmetalmusical, hoewel die laatste wel enkele venijnig riffs bevat. Nummer zoals het spannende en eerder mid-tempo gespeelde “On the path of the ancient” of het akoestisch ingeluide “Jeder Abschied atmet den Tod” waarin de verschillende zangtimbres meer verpreid aan bod komen, werken mijns inziens heel wat beter dan wanneer ze in mekaars weg lopen.

Het weemoedige zeven minuten durende “Klarheit der Nacht” neemt na het cleane gitaarintermezzo halgweg een U-turn door meer rockende oorden te verkennen terwijl de finale dan weer heel melancholisch klinkt waarbij er zelfs een opbeurend postrockachtig gitaarriedeltje te bespeuren valt. In de schwung van “Das trunkene Lied von Ewigkeit” eist de basgitaar dan weer een erg prominente rol op, terwijl “Europa brennt” haast als een mislukte song voor het Eurovisie Songfestival klinkt. In “Hexeninsel des Teufels Buhlin” lijkt Heimdalls Wacht wat tot rust te zijn gekomen, maar zodra de akoestische inleiding erop zit, wordt de vocale overdosis wederom van stal gehaald.

Deze nieuwe langspeler bevat tien “Lieder voll Ewigkeit” waarbij teksten alterneren tussen Duits- en Engelstalig en waarbij het natuurmystieke “Verlorene Spuren” als instrumentaal intermezzo dienst doet en “Ich durchschritt das Runentor” het album op een mooie, ingetogen en akoestische manier afsluit. De plaat kreeg een moderne sound aangemeten dankzij opnames in de gerenommeerde Tom Meier Studio en een mix en mastering in de Stage One Studio waar Andy Classen achter de knoppen zat, een man die doorgaans met grotere en bekendere namen zoals Krisiun, Belphegor of Asphyx werkt. “Mystagogie” klinkt hierdoor wat helderer en krachtiger dan ouder werk van de band wat ik niet echt vind stroken met de neoromantische visie van de band, maar soit. Té proper of afgelikt wordt het gelukkig niet.

“Mystagogie” is een erg muzikaal album dat propvol gitaar- en zangharmonieën zit (die bijvoorbeeld in het tenenkrullende “Europa brennt” wel heel Duits aanvoelen, love it or hate it) en waarmee Heimdalls Wacht luisteraars uitnodigt naar een wereld waar de rijkdom van de ziel wordt gevierd, waar materialisme wordt geminacht en waar muziek dient als poort naar lang vervlogen maar broodnodige tijdperken. Stilistisch gezien en dan vooral door het enorm drukke karakter is deze plaat wel niet niet helemaal mijn meug. Less is more jongens!

JOKKE: 65/100

Heimdalls Wacht – Mystagogie – Lieder voll Ewigkeit (Trollzorn/Heidens Hart Records 2023)
1. Rabenstadium
2. On the path of the ancient
3. Klarheit der Nacht
4. Das trunkene Lied von Ewigkeit
5. Shadowlord
6. Europa brennt
7. Verlorene Spuren
8. Hexeninsel des Teufels Buhlin
9. Jeder Abschied atmet den Tod
10. Ich durchschritt das Runentor