In de vorm van Graf Valthrakar hebben we nog eens een blackmetalband op onze dissectietafel liggen waar we qua achtergrondinformatie niet veel zinnigs over kunnen zeggen. Op basis van de bandnaam en albumcover vermoeden we met een éénmansproject te maken te hebben, maar waar we het individu erachter geografisch dienen te lokaliseren dienen we schuldig te blijven. Het besneeuwde boslandschap zal hoogstwaarschijnlijk wel eerder noordwaarts dan in Timboektoe te situeren zijn. “Through searing skies and glacial abyss” is de veelzeggende titel van het debuut van Graf Valthrakar en laat er geen twijfel over bestaan dat we, zodra er op play gedrukt wordt, een ijskoude blackmetallawine over ons uitgestort zal worden.

Muzikaal gezien staat deze op Scandinavische leest geschoeide black metal alvast als een stoere stalagmiet boven het sneeuwdek uit te torenen. Daarbij worden de regeltjes van het vak stilistisch erg nauw gevolgd: grimmige schuifrifjes en helse tremelo’s wisselen mekaar af en clean gitaargetokkel zorgt waar nodig voor een melancholische noot. Tempogewijs wordt er met swingende midtemopassages en viriele snelheidsuitbarstingen een dynamisch spanningsveld gecreëerd. “Graf Valthrakar” is hier een mooi voorbeeld van. De basgitaar is in het geheel ondergesneeuwd, als er überhaupt al een bij de opnames aan te pas is gekomen. Waar het schoentje een beetje wringt is de vocale invulling. De scherpe krijsstem van Graf Valthrakar fileert enerzijds al het vlees vakkundig van je botten, maar na een tijdje begint ze wat tegen te steken daar er niet al te veel variatie te horen valt. Gelukkig werd ervoor gekozen de muziek voldoende te laten ademen waardoor we meermaals ook lange instrumentale passages voorgeschoteld krijgen. Het titelnummer is zelfs een welgekomen atmosferische ambienttrack die zes minuten lang een rustgevende, maar niettemin ijskoude wind laat waaien die de nodige tijd geeft om de sneeuwvlokken van je af te schudden zodat je met volle moed de natuurelementen in “Under a pagan moon” en de majestueueze afsluiter “Wolves beneath a bloodred sky” – waarin ook een wondermooie en beklijvende streep toetsen opduikt – kunt trotseren.

De love it or hate Donald Duck-achtige vocalen vormen mogelijks een kleine uitschuiver op deze spekgladde zwartgeblakkerde ijspiste. Wie echter verlekkerd is op het oude werk van Gorgoroth, Bekëth Nexëhmü (en aanverwant Ancient Records-spul) of Spectral Wound zal zich hier echter geen buil aan vallen. Benieuwd welk label Graf Valthrakar zal oppikken zodat “Through searing skies and glacial abyss” hopelijk ook een fysieke toekomst tegemoet kan gaan.

JOKKE: 81/100

Graf Valthrakar – Through searing skies and glacial abyss (Eigen beheer 2025)
1. Wulþrō
2. Raze the bastard’s throne
3. Hounds of eternal dawn
4. Graf Valthrakar
5. Through searing skies and glacial abyss
6. Under a pagan moon
7. Wolves beneath a bloodred sky