Aftoktonia is een relatief nieuw, onafhankelijk soloblackmetalproject dat binnen de undergroundscene al snel de nodige aandacht wist te trekken dankzij zijn atmosferische, rauwe en geregeld experimentele benadering van het genre. De naam Aftoktonia is Grieks (“αυτοκτονία”) voor “zelfmoord”, al zouden we dit project niet meteen in het DSBM-hoekje willen onderbrengen. Addergebroeder Cas merkte in zijn eindejaarslijst terecht op dat Aftoktonia op “The cataclysm of astral trasnmissions” zijn mosterd duidelijk haalt bij Trhä en — nog nadrukkelijker — bij vroege Paysage d’Hiver, waarbij die invloeden geenszins verhuld worden. Met die referenties in het achterhoofd kleven we eerder het label atmosferische black metal op dit project van Sarkhildr, een uit Griekenland afkomstige maar in Noorwegen residerende muzikant.

Alsof dat nog niet volstaat, runt deze jonge snaak ook nog de rauwe blackmetalband Drah’kæl en het atmosferische blackmetalproject Lernaeon. “Through nebulae of the empyrean aether” is inmiddels al de tiende release die Sarkhildr sinds 2024 met zijn verschillende projecten de wereld instuurde. Het gevaar van kwantiteit boven kwaliteit ligt daarbij onvermijdelijk op de loer, al weet hij dat vooralsnog knap te omzeilen.

Wat meteen opvalt bij deze derde langspeler onder de Aftoktonia-vlag, is dat het vroegere, wat meer stofzuigerachtige geluid plaats heeft geruimd voor een meer helderde productie. Glinsterende synthlijnen fonkelen doorheen de riffmuur en geven het geheel een uitgesproken kosmische dimensie. De overkoepelende titel “Stellar voyage” is dan ook allesbehalve misplaatst. De muziek op “Through nebulae of the empyrean aether” werd opgesplitst in vier lang uitgesponnen delen, met een afsluiter die maar liefst twintig minuten van je kostbare tijd opeist en die, ondanks de stille ambientpassages, ook moeiteloos weet vast te houden.

Waar de riffs bij Paysage d’Hiver diep onder een dikke sneeuwlaag begraven liggen en de stalactieten er haast voelbaar afdruipen, kiest Aftoktonia voor een meer warmbloedige atmosfeer. Die sluit perfect aan bij het coverartwork, dat zich steeds verder opent naarmate je er langer naar staart tijdens het beluisteren van deze beklijvende plaat. Synthesizers en traag evoluerende songstructuren wekken een haast hypnotische werking op en balanceren tussen rustgevende, ambient-achtige passages en intense, snellere blackmetaluitbarstingen, doorspekt met melodieuze tremoloriffs. In “Stellar voyage III” surfen we acht minuten lang op een gure kosmische wind die pas in het afsluitende “Stellar voyage IV (Έξοδος)” terug langzaamaan aanzwelt tot zinderend atmosferisch zwartmetaal. Er wordt wel degelijk gescreamd, maar de krijszang fungeert vooral als een extra textuur op de achtergrond; niet zelden vertellen de nummers hun verhaal minutenlang volledig instrumentaal.

Vergeleken met het eerdere werk is het scherpste randje wat afgerond, maar eerlijk gezegd malen we daar in dit geval allerminst om. Tot op heden is het werk van Aftoktonia enkel digitaal of in uiterst beperkte CD- en tapeoplages verkrijgbaar, een situatie waar dringend verandering in dient te komen!

JOKKE: 83/100

Aftoktonia – Through nebulae of the empyrean aether (Eigen beheer 2026)
1. Stellar voyage I (Είσοδος)
2. Stellar voyage II
3. Stellar voyage III
4. Stellar voyage IV (Έξοδος)