Gelid Dawn mag dan een nieuwe naam zijn binnen de USBM-scene, de muzikanten Wielder of Veiled Lanterns (drums) en Winter’s Blood (gitaar, bas en zang) zijn niemand minder dan Alex Poole en Rory Flay. We zijn ondertussen de tel kwijt wat betreft het aantal projecten dat beide heren draaiende houden, maar dat het samensteken van hun koppen steevast muziek oplevert die de moeite waard is, staat als een paal boven water.

Met Gelid Dawn verkennen deze in het duister jagende heerschappen een trage, haast doomy vorm van black metal, met riffs die tegen het atonale aanschurken en zo een hypnotiserende, bedwelmende roes opwekken. De traag pulserende mystiek en het hallucinogene delirium dat ze weten te creëren, doen enigszins denken aan Urfaust, gecombineerd met sombere, naar funeral doom neigende droefheid en treurige, van galm doordrenkte leads die – zoals gezegd – soms een tikkeltje vals lijken te klinken, alsof ze van een stokoud cassettebandje worden afgespeeld. Ook de drums zitten niet altijd helemaal strak in het gelid, maar echt storend wordt het nergens.

Het tempo blijft overigens niet voortdurend laag en wordt onder meer in “Burned through loss” wat opgeschroefd. Flay zet de ene keer zijn melancholische, heldere zangstem in om die even later te laten verdringen door zijn raspende strot. Vanaf de eerste luisterbeurt weet “The hunters move in the dark” te begeesteren, en hoe vaker we de muziek tot ons nemen, hoe meer we verknocht raken aan dit beklijvende, van melancholie druipende potje zwartmetaal.

Met deze verrassende eerste demotape zet Gelid Dawn alvast in op een bijzonder eigen geluid. Benieuwd of dit nog een vervolg krijgt – hetzij in een beter verkrijgbare fysieke vorm (hallo Medieval Prophecy Records!), hetzij via nieuw materiaal.

JOKKE: 82/100

Gelid Dawn – The hunters move in the dark (Parasyte Curse 2026)
1. The hunters move in the dark
2. Anomic light
3. Lashing tongues of the moon’s child
4. Burned through loss
5. Lance of divine