atmosferische black metal

Dynfari – Vegferð tímans

Binnen de immens interessante IJslandse black metal scene is Dynfari min of meer een vreemde eend in de bijt. Ze spelen immers niet de meest woeste vorm van black metal, maar eerder een heel atmosferische en bijwijlen beklijvende naar doom metal neigende variant. Bassist Andri Björn Birgisson en gitarist Hjálmar Gylfason maken tevens deel uit van het fantastische Auðn en die eerste klust samen met frontman Jóhann Örn ook nog bij in de live bezetting van het Roemeense Negură Bunget. Met “Vegferð tímans” brengen ze reeds hun derde langspeler uit. Ik leerde het kwartet kennen met hun gelijknamig debuut uit 2011 dat reeds beloftevol klonk. Opvolger “Sem skugginn” is onder de radar gepasseerd en het zou doodzonde zijn als dat met dit derde album ook gebeurd zou zijn. “Vegferð tímans” betekent zoveel als “De reis van de Tijd” en handelt over de onvermijdelijke ondergang van de mens als een ooit levende en ademende materie die oplost in de grote leegte waar hij één wordt met het oneindig universum en de sterren. Deze interessante thematiek werd door Metaztasis (Watain, Behemoth, Blut Aus Nord) prachtig gevisualiseerd en door de band middels pakkende atmosferische black metal op muziek gezet. Akoestische gitaren, strijkinstrumenten, verhalende zang en zangkoren bezorgen de nummers extra cachet. Melancholie is het codewoord en wie wil kan de band min of meer tussen genregenoten als Woods Of Desolation, Shining, Forgotten Tomb of Nyktalgia plaatsen, zonder het suïcidale aspect wel te verstaan. Ook het dromerige van een Alcest of de pakkende melodie van oude Katatonia klinken niet zo gek als vergelijksmateriaal. Het epische “Hafsjór” is hier een mooi voorbeeld van. Het pronkstuk van deze langspeler is echter het monumentale “Vegferð”, waarvan de drie delen samen meer dan een half uur overspannen en waarin alle registers opengetrokken worden: kloeke cleane mannenzang, frêle vrouwelijke vocalen, ijskoude screams, subtiel gefluister, felle black metal, heroïsche epiek, ingetogen akoestisch gitaargetokkel, gitaarsolo’s, … Al deze stijlelementen vloeien naadloos in mekaar over zonder dat het een hannekesnest wordt. Het tweede deel heeft zelfs amper met metal te maken, maar is eerder dromerige shoegaze na een intieme aanloop te kennen. Omwille van het lage tempo in het hardere einde doemt de doommetal van het Duitse Ahab hier ook als vergelijk op. Heel knappe prestatie die Dynfari hier neerzet. Voor wie het niet voortdurend moet rammen en blazen, zal aan “Vegferð tímans” een vette kluif hebben.

JOKKE: 84/100

Dynfari – Vegferð tímans (Code 666 Records – 2015)
1. Ljósið
2. Óreiða
3. Sandkorn (í stundaglasi tímans)
4. Hafsjór
5. Fall hinna XCII og 2^57.885.161 – 1 sálna
6. Vegferð I – Ab terra
7. Vegferð II – Ad astra
8. Vegferð III – Myrkrið

Nevoa – The absence of void

Met de regelmaat van de klok ontdek ik nieuwe underground pareltjes zoals dat nu weer het geval is met het Portugese Nevoa. Ik zou nooit de link leggen tussen het zonovergoten Portugal en de donkere atmosferische black metal die het duo Nuno Craveiro en João Freire op hun debuut “The absence of void” ten gehore brengt. Dank u Altare Productions (een voor mij onbekend label)! De driekwartier durende boswandeling van “The absence of void” begint nog enigszins hoopvol, maar wordt donkerder naarmate de harde realiteit van de natuur zich onthult. De wandelaar heeft geen andere optie dan de wetten der natuur te accepteren wat leidt tot meer begrip voor Moeder Aarde en haar grillen, wat meteen het eindpunt van de reis inhoudt (en resulteert in een nogal abrupt einde van de afsluitende titeltrack, wat absoluut niet past bij dit soort vloeiende muziek). De mooie hoes illustreert de donkere tocht perfect. De volledige discografie van Wolves In The Throne Room staat ongetwijfeld in beide heren hun platenkast, want naar deze bostrollen neigt de sound en sfeerschepping overduidelijk. Niet alleen is Nevoa ook een duo, bovendien wordt de spannende, melancholische en met momenten hypnotiserende black metal op “Alma” ingeruild voor neo-folk kampvuurklanken waarop de vocalen (zonder storend Portugees accent!) van Cláudia Andrade de luisteraar in vervoering trachten te brengen. Een trucje dat WITTR ook veelvuldig gebruikt. Het riffwerk in opener “A thousand circles” refereert ook aan het Duitse Sun Worship. Ik ken geen hol van voetbal maar toch kan ik u zeggen dat, terwijl de wolven in de Champions League spelen, dit Nevoa wel nog net een klasse lager opereert. Maar we zijn natuurlijk nog maar aan de debuutplaat bezig, wat het beste doet vermoeden voor de toekomst! Weeral één om in het oog te houden.

JOKKE: 81/100

Nevoa – The absence of void (Altare Productions 2015)
1. A thousand circles
2. Wind and branches
3. Alma
4. Below a celestial abyss
5. The absence of void

Ashbringer – Vacant

Hoewel de Amerikaan Nick Stanger nog maar achttien lentes telt, weet hij met debuutplaat “Vacant” van zijn Ashbringer (en dus niet te verwarren met Ash Borer) toch reeds een overtuigende indruk na te laten (en dat vonden de Italianen van Avantgarde Music blijkbaar ook). Na het sfeervolle, folky eerste deel van opener “Ethereal aura”, treedt de atmosferische black metal op het tweede deel op de voorgrond. Op “Lucid” gaat het tempo de hoogte in, maar bijtend agressief of duivels snel wordt het zelden, maar dat hoeft ook niet altijd natuurlijk. “With vacant eyes” gooit het met zijn trage snijdende deprimerende riffs dan weer over een Burzumesque boeg. Invloeden van Agalloch (melodische leads en akoestisch gitaarwerk) of het minder bekende Alda (aanpak cleane vocalen) zijn over het algemeen overduidelijk. Om het niveau van die eerste te behalen is echter wel nog wat werk aan de winkel. Werkpunten zijn dan ook de cleane vocalen die niet altijd even overtuigend zijn, de geprogrammeerde drums (wat je duidelijk kan horen bij de geforceerde en houterige versnelling in “With vacant eyes”) en de productie die iets voller en krachtiger had mogen zijn (hoewel alle instrumenten inclusief bas wel duidelijk hoorbaar zijn). Desalniettemin knap en veelbelovend wat deze jonge knaap op zijn eentje weet te creëren met “Vacant”, zowel qua song writing als qua studiowerk, want ook de productie, mix en mastering nam hij voor zijn rekening. Toch weer een exploot van de populaire USBM-scene om in het oog te houden.

JOKKE: 77/100

Ashbringer – Vacant (Avantgarde Music 2015)

1. Ethereal aura part I
2. Ethereal aura part II
3. Lucid
4. With vacant eyes
5. Lonesome
6. Bitter

Vanum – Realm of sacrifice

Dat de Amerikaan Michael Rekevics ten huize Jokkemans een bescheiden heldenstatus aangemeten krijgt, is te wijten aan het feit dat elke band waar dit heerschap zich mee bemoeit, steeds meer dan de moeite waard is. Alsof onze vriend nog niet genoeg werk heeft met Fell Voices, Sleepwalker, Vilkacis of Vorde slaat hij nu ook nog eens de handen in mekaar met de bevriende Kyle Morgan van collega’s Ash Borer en tevens eigenaar van Psychic Violence Records (ook al zo’n kwijllabel). Als collaboratienaam koos het duo voor Vanum, maar het had echter ook perfect Ash Voices of Fell Borer kunnen zijn, want de sound ligt niet gek ver van de ruwe doch atmosferische black metal waar deze twee USBM bands voor gekend staan. Wat is het nut van Vanum dan hoor ik u denken? Wel: luister zelf maar! Zolang de projecten van deze heren resulteren in hoog kwalitatieve output zoals “Realm of sacrifice” blijf ik al likkebaardend verzot op deze herrie. Dat Michael van het betere knuppelwerk houdt weten we natuurlijk al, maar Vanum kiest soms ook voor een iets gematigder tempo, waarbij ze wat in het vaarwater van een Drudkh komen (check het einde van “In immaterial flame” er maar eens op na). Naar de begeesterende en meesterlijke song “Convergence” kan ik zonder enige moeite de hele nacht on endless repeat luisteren. Wat een atmosfeer! Wat een trip! De afsluitende titeltrack doet er zelfs nog een schepje bovenop. Puur auditief genot! Door de bocht genomen iets gepolijster dan de twee hoofdbands, maar daarom niet minder lekker. Dat “Realm of sacrifice” via Profound Lore uitkomt zegt trouwens ook al genoeg. Psychic Violence Records zal logischerwijs instaan voor de vinylrelease. Hebben hebben hebben…haba haba haba.

JOKKE: 91/100

Vanum – Realm of sacrifice (Profound Lore Records 2015)
1. Realm of ascension
2. In immaterial flame
3. Convergence
4. Realm of sacrifice

Death Karma – The history of death and burial rituals part I

Conceptplaten: ik heb er niets op tegen. Zeker niet als er zoveel bloed, zweet en tranen ingestoken wordt als het geval is bij de eerste full length van het Tsjechische duo Death Karma. De titel van de plaat spreekt boekdelen. Bandleider Vladimir Pavelka (aka Infernal Vlad van o.a. Cult Of Fire) is al zijn hele leven gefascineerd door de dood. “The history of death and burial rituals part I” is het eerste deel (nou moe!) van de vermuzikalisering (is dat een woord?) van postume rituelen en de perceptie van de dood in verschillende culturen en landen over de wereld. In tweeënveertig minuten tijd maken we een reis naar zes bestemmingen gaande van Midden-Amerika tot Azië en van Europa tot Afrika. Daar waar we op de EP “A life not worth living” een geluid voorgeschoteld kregen dat het midden hield tussen death en black metal, is het totaalgeluid op de nieuwe plaat nog meer richting de zwarte kant geëvolueerd, hoewel je afgaande op het concept eerder een shift naar de dode zijde zou verwachten. Vergeleken met de EP is de nieuweling duidelijk the next step in de ontwikkeling van Death Karma. We zijn slechts enkele seconden ver op onze muzikale reis en we moeten meteen aan Cult Of Fire denken (de naam was reeds gevallen), maar aangezien het feit dat ook drummer Tom Coroner deel uitmaakt van die band, moet je het dus niet al te ver gaan zoeken. De hamvraag blijft dan natuurlijk of Death Karma bestaansrecht heeft naast Cult Of Fire. Ik laat jullie nog even in spanning. De rauwe agressie van de EP heeft plaats geruimd voor een meer atmosferische inslag, wat natuurlijk een perfect fit is aangezien het emotionele aspect dat verbonden is aan doodsrituelen. De muziek bevat grootse en bij wijlen catchy melodieën (check opener “Journey of the soul”) en is doorspekt met hammondorgel geluiden, die regelmatig voor een sacrale toets zorgen (“First spell” van het Noorse Gehenna duikt hierdoor ook regelmatig op als referentie). Deze stijlelementen zorgden ervoor dat Cult Of Fire een uniek bandgeluid heeft weten te ontwikkelen binnen de drukbevolkte black metal scene, maar worden door het duo dus ook bij Death Karma gretig ingezet. Het iets ruwere karakter van “Famadihana” wordt ingekleurd door rituele koorgezangen, wat natuurlijk niet mag ontbreken op een dergelijke conceptplaat. “Chichén itzá” gaat van start met morbide en beangstigende vocalen ondersteund door tribal drums die een perfecte weergave vormen van ceremoniële bezweringen in het oude Mexico. Dit is dan ook de meest experimentele track van het album. In “Úmrlcí prkna” komt het thuisland van Death Karma aan bod en gaat de band met een groovende riff aan de slag om toch weer te eindigen met een zekere epiek.  In “Towers of silence” kiest de band voor een instrumentale aanpak en reizen we af naar India. We wisten reeds dat dit land en haar historische gebruiken een grote inspiratiebron vormden voor Vladimir. Gek genoeg doen de gitaar leads me meer dan eens aan het epische Bathory denken, maar er passeren ook speed metal riffs en solo’s. Het afsluitende “Hanging coffins” beschrijft de Chinese traditie waarbij doodskisten aan hoge rotsen gehangen worden in plaats van te begraven om alzo de vrede van de overledenen te garanderen. Weeral iets bijgeleerd! Wie meer wil weten over al deze gebruiken en riten kan aan de slag gaan met de bibliografie die vermeld werd. Interessant voer voor de meerwaardezoeker! De verpakking van de elpee is om duimen en vingers bij af te likken. Elk begrafenisritueel werd door S. Glomba via prachtige tekeningen geïllustreerd waardoor je dus niet alleen een muzikale maar ook visuele weergave krijgt van de behandelde doodspraktijken. Op productioneel gebied, is het eindresultaat misschien net iets té groezelig, om optimaal van alle melodieën te kunnen genieten en alle details te ontdekken, maar dat is natuurlijk een mes dat aan twee kanten snijdt. Wanneer het er té gelikt aan toe zou gaan, staat dit meestal gelijk aan inboeten op gebied van mystiek, atmosfeer en het underground karakter.  Hoewel de aanpak van Death Karma iets afwisselender en nóg experimenteler is dan bij Cult Of Fire, zijn er natuurlijk heel veel paralellen te trekken tussen beide acts. We kunnen dan ook nog uren aan den toog blijven lullen over het feit of deze plaat al dan niet onder de monniker Cult Of Fire had moeten verschijnen, maar feit is dat eenieder die de vuurkult weet te appreciëren, zich ook gretig zal amuseren met Death Karma. Laat deel twee maar snel komen!

JOKKE: 87/100

Death Karma – The history of death and burial rituals part I (Iron Bonehead Productions 2015)
1. Slovakia – Journey of the soul
2. Madagascar – Famadihana
3. Mexico – Chichén itzá
4. Czech Republic – Úmrlcí prkna
5. India – Towers of silence
6. China – Hanging coffins

Mare Cognitum – Persoonlijke muzikale ontdekkingstocht als primaire inspiratiebron

Vorig jaar bracht eenmansband Mare Cognitum haar derde langspeler, getiteld “Phobos monolith” uit. Deze was op zijn zachtst gezegd één van de beste atmosferische black metal platen van 2014. Zelden ben ik ook zo onder de indruk geweest van wat één man muzikaal kan verwezenlijken. Vermits het geesteskind van Jake Buczarksi niet zo gekend is in ons Belgenlandje en ook door de grote magazines niet wordt opgepikt, leek het me geen slecht idee om de beste man zijn zegje te laten doen op uw favoriete blog. (JOKKE)
Mare Cognitum_4

Hey Jake! Hoe is je geesteskind Mare Cognitum ontstaan?
Hey Jokke! Alvast bedankt voor deze kans om geïnterviewd te worden door jou. De aanleiding om Mare Cognitum in het leven te roepen komt eigenlijk voort uit het feit dat ik voorheen ettelijke jaren actief was in allerlei bands uit verscheidene genres, waarvan zo goed als geen enkele een fysieke release of bestaansbewijs heeft nagelaten, doordat we steeds snel uit mekaar vielen omwille van problemen tussen de bandleden of andere complicaties. Desondanks kijk ik met veel plezier op deze periode terug. Ik heb veel geleerd van deze bands, waarbij ik in de meeste gevallen vrij veel taken op mij nam, zoals song writing, opnames en dergelijke. Maar op een bepaal d moment kreeg ik het gevoel dat al mijn werk steeds voor niets was geweest, doordat de bands splitten. In plaats van om de zoveel maanden mijn werk steeds te moeten weggooien, besloot ik om de touwtjes voortaan in eigen handen te nemen, waardoor er niets van mijn creaties verloren gaat en ik de volledige controle over alles heb.

Zijn er bands of artiesten die je bewondert en die een aanleiding waren om muzikant te worden?
Ik ben nu ongeveer negen jaar met muziek maken bezig en mijn muzikale voorkeur zag er destijds iets anders uit. Ik was een tiener die voornamelijk naar death metal luisterde, en keek op naar mannen zoals Chuck Schuldiner, Jeff Hanneman, Karl Sanders of Mohammed Suicmez die dan ook mijn inspiratiebronnen vormden om zelf gitaar te leren spelen. Ik leerde ook de death metal band Bloodsoaked kennen, in feite de eerste eenmansband  waarvan ik ooit hoorde en die bewees dat het mogelijk was om alles alleen te doen. Van black metal had ik toen nog niet veel kaas gegeten. Het was pas enkele jaren later dat ik me verdiepte in dit genre en het mijn perceptie van muziek en hoe ik het muziekmanschap benaderde volledig bijstuurde. Ondanks het feit dat ik atmosferische black metal speel, zijn er nog steeds de nodige death metal invloeden terug te horen in mijn muziek.

Zowel de bandnaam, het artwork en enkele van de songtitels verwijzen naar de ruimte en de onontgonnen uithoeken van de kosmos. Waarnaar verwijst de titel van het album juist?
Phobos monolith is een soort van representatie van de ervaringen die ik wou verwezenlijken met het nieuwe album. De eigenlijke phobos monolith is een bestaande massieve rotsformatie, ter grootte van een gebouw,  op het oppervlak van Phobos, een maan van de planeet Mars. Toen ik over het object las, begon mijn verbeelding de vrije loop te nemen. Hoewel het op het eerste zicht misschien een natuurlijk en op zich vrij oninteressant object lijkt, stelde ik het mij voor als een mysterieuze ontdekking, waarbij het als het ware is alsof een astronaut tijdens het verkennen van het maanoppervlak plots een alien-achtig en levend ding ontdekte, iets onverklaarbaars dat zowel angst als ontzag bij hem opwekt. De afbeelding van de monoliet op de albumhoes is een passende omschrijving, waarbij geesten van aliens rond de top dwalen, alsof de maan zelf glorieus ontwaakte. Het is een dergelijk gevoel dat ik op de luisteraar wou overbrengen. Ruimer bekeken handelt het album  over ideeën van zinloosheid en de angst die gepaard gaat met het nihilistische besef dat het universum geen significante betekenis zou kunnen hebben. Ik heb voor Phobos gekozen omdat zij mythologisch gezien staat voor angst, het gevoel van ontzag dat hoort bij de schoonheid van de observatie, en ook voor de angst die gepaard gaat met de ontmoedigende implicaties.

Waar haal je je inspiratie om muziek te schrijven uit?
Mijn muziek ontstaat duidelijk uit mijn fascinatie voor de natuur en de kosmos, maar mijn eigen muzikale ontdekkingstocht vormt eigenlijk dé primaire inspiratiebron. Ik bezit de oncontroleerbare drang om muziek te creëren en ik wordt angstig en oncomfortabel van de gedachte dat ik er ooit mee zou moeten stoppen. Het is bijna volledig onwillekeurig. Wanneer ik mezelf onderdompel in het proces van muziek creëren, kan ik echt in een trance geraken en geen besef meer hebben van tijd, waardoor er soms ettelijke uren voorbij zijn gegaan, hoewel het aanvoelt als enkele minuten. Ik beschouw het als een soort van persoonlijke meditatie, waarbij ik gezuiverd wordt van stress. Ik zou niet meer zonder kunnen.
Mare Cognitum_3

De huidige black metal scene kan je in twee kampen verdelen, die soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Aan de ene kant vinden we de (volgens hen) “trve” satanische hordes zoals een Watain of Gorgoroth. Aan de andere kant staan de bands die de grootsheid en mystiek van de natuur en de kosmos bezingen à la Wolves In The Throne Room, Agalloch, Ash Borer, Fen en Mare Cognitum. Wat is jouw mening over het feit dat die eerste menen dat er binnen black metal geen plaats is voor de zogenaamde hipsters die black metal spelen en dat black metal als kunstvorm over niets anders dan duivelsaanbidding zou moeten handelen?
Ik apprecieer de vasthoudendheid van het eerste soort bands, de diehard types die geen compromissen aanvaarden op dit vlak. Ik vind dat zij omwille van hun attitude in staat zijn om een speciaal soort muziek te maken, waartoe anderen niet in staat zijn. Het is deze absoluut extreme ideologie die unieke donkere en extreme muziek voortbrengt. Echter kan ik deze idealen niet op mezelf toepassen omdat ik van mening ben dat er verscheidene topics  kunnen aangesneden worden in zowel de traditionele als progressieve black metal stijl, die niets van doen hebben met de duivel of religie tout court. Volgens mij ligt het probleem van deze gedachtegang in het feit dat satanische teksten schrijven in de meeste gevallen niet het eren van satan als letterlijk doel heeft, maar grenzen wil verleggen en het concept van wat gangbaar is binnen muziek wil uitdagen. Omdat deze grens al zo dikwijls verlegd is geweest, begint dit echter aan effect te verliezen. Het is heden ten dage niet langer prikkelbaar om satanische teksten te hebben. Het is eerder een status quo van black metal waaraan zo velen vinden dat ze moeten voldoen om tot de “trve” elite in het genre te kunnen behoren. Hierbij willen ze geen grenzen meer verleggen zoals bands dat twintig jaar geleden deden toen ze hymnen ter meerdere eer en glorie van satan schreven. Ze volgen gewoon regeltjes.  Ik wil hier hoegenaamd ook niet beweren dat er geen goede satanische bands zijn, want die zijn er wel degelijk. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik vind dat deze puristische manier van denken een conservatieve begrenzing vormt voor dergelijke bands en dat ze veel mogelijkheden aan zich voorbij laten gaan door op deze manier te denken. Interessant om weten is dat ik, toen ik begon met het maken van black metal, ook zelf satanische teksten neerpende, zonder dat ik een connectie voelde met wat ik schreef. Het voelde aan alsof ik dit moest doen omdat het zo hoorde en het had geen persoonlijk effect. Tot ik op een dag zoiets had van, fuck it en begon te schrijven over wat ik zelf wou en onmiddellijk aanvoelde dat me dit beter afging.

Met het hoesontwerp van “Phobos monolith” heb je voor het eerst degelijk artwork, dat de sfeer en teksten van de muziek perfect vertaalt. De kleuren en elementen van de cover doen me denken aan de Noorse band Limbonic Art, waarvan de albums ook handelen over de ruimte, het universum en de psyche van de mens. Toeval of zijn ze een inspiratiebron voor jou?
Ik beschouw het absoluut niet als een belediging om mijn vorige hoesontwerpen als crappy te beschouwen (met uitzondering van de Sol cover!!) daar ik beide voorgaande albumcovers in een paar minuten tijd bricoleerde en ik absoluut geen visueel artiest ben. Luciana Nedelea is echter een fantastische kunstenares en ze vertaalde mijn visie perfect in uitermate geslaagd artwork. Deze vraag over Limbonic Art wordt me regelmatig gesteld en ik krijg dikwijls de verbaasde respons omdat ik nog nooit van deze band had gehoord toen ik Mare Cognitum opstartte.  Ik beluisterde hen enkele jaren geleden, toen ik deze vraag voor de eerste keer kreeg, en om eerlijk te zijn deed hun muziek me niet zo veel. Ik haatte het niet, maar ik kan me niet meer herinneren hoe ze juist klonken. Ik ben echter van plan om ze nog eens aan een luisterbeurt te onderwerpen, zodat ik me een betere mening kan vormen, als ik deze vraag nog eens voorgeschoteld krijg.
Mare Cognitum_2

Vergeleken met voorgaande albums is je sound nu warmer en is er meer ruimte voor lange atmosferische passages. Ik hoorde ook enkele post-rock en death metal invloeden opduiken. Was dit een natuurlijke progressie en hoe denk je dat de sound van Mare Cognitum verder zal evolueren?
Zoals eerder aangehaald denk ik dat deze invloeden tot op een bepaalde hoogte steeds aanwezig zijn geweest. Je zal meer dan genoeg post-rock leads en black/death metal riffs terugvinden, zelfs op mijn eerste album. Ze komen nu echter beter door en vormen een beter geheel in de composities vergeleken met hoe ik vroeger tewerk ging. Dit is absoluut een natuurlijke gang van zaken omdat ik probeer te spelen wat ik wil en niet wat mensen verwachten. Een goede filosofie als je vooruitgang wil boeken.  Hierdoor ben ik niet zeker hoe Mare Cognitum in de toekomst zal klinken, misschien polka ofzo…het zal in elk geval exact zijn hoe ik het wil. No compromises!

Voor een eenmansband is de instrumentatie erg professioneel uitgevoerd. Zelf drummer zijnde, wou ik weten of de drums al dan niet geprogrammeerd zijn. Indien dit het geval is, moet ik zeggen dat je dit amper kan horen.
De drums zijn inderdaad geprogrammeerd. Ik heb ontzettend veel tijd en energie gestoken in het mixen en tweaken van de drums om ze zo goed als mogelijk te laten klinken, en nog ben ik niet altijd tevreden. Het doet me echter altijd deugd als mensen zeggen dat ze onder de indruk zijn van de drumsound, dus bedankt voor het compliment! Ik ben nog altijd aan het overwegen om gebruik te maken van een sessiedrummer, wat wel eens werkelijkheid zou kunnen worden op het volgende album.

Nooit de idee gehad om een volledige band van Mare Cognitum te maken, zodat je kan optreden of ben je het solo werken nu zo gewoon dat je geen compromissen meer wilt sluiten?
Hier dagdroom ik soms over, maar het lijkt niet uitvoerbaar. Zoals eerder gezegd, was in een band spelen moeilijk en onvruchtbaar voor mij in het verleden. Het zou niet gemakkelijk zijn om getalenteerde muzikanten én tijd te vinden om alles te organiseren, vooral in een gebied waar er zo goed als geen scene is. Daarnaast, is de structuur van de muziek niet de gemakkelijkste om goed neer te zetten in een live setting zonder gebruik te moeten maken van backing tracks omdat er veel , wat ik zelf “adding and subtracting members” noem, gebeurt van song tot song. De ene track vraagt dus meer gitaren dan de andere, of meer synths, etc. waardoor ik op een punt zou komen waarbij sommige elementen zouden missen of gefaked worden in een live setting, wat absoluut niet is wat ik wil doen. Maar het speelt inderdaad toch dikwijls in mijn gedachten.

Zowel het nieuwe album als de split met Spectral Lore werden gereleaset op het Italiaanse label I, Voidhanger Records. Hoe ben je bij hen terecht geraakt? Tevreden over wat ze voor jou doen? Zijn er plannen voor een vinyl release?
De split met Spectral Lore was eigenlijk wat hun aandacht trok. Oorspronkelijk had Spectral Lore me gecontacteerd alvorens het label me kende en onmiddellijk na de release van “Sol”, nam I, Voidhanger contact met mij op, aangezien ze tevreden waren over hoe de split was uitgedraaid en er goede reviews volgden. Ik denk dat ze van mening waren dat Mare Cognitum perfect op hun label zou passen. En ik moet bekennen dat ze inderdaad consistent interessante platen uit verschillende stromingen uitbrengen, telkens gekenmerkt door een zekere mate van experimenteerdrift.  Ik ben uitermate tevreden over het werk dat ze verrichten: releases krijgen de nodige ondersteuning en passend artwork, de afwerking is top-notch en er is voldoende distributie. Er komen heruitgaven op CD van zowel “Phobos monolith” als “An extraconscious lucidity”.  Voor de vinyluitgave van beide platen ga ik dit jaar een samenwerking aangaan met het Amerikaanse Fallen Empire Records, een ander fantastisch label dat enkel black metal kunst van het hoogste niveau uitbrengt. Ik ben beide labels dus eindeloos dankbaar voor hun steun en toevertrouwen!