batushka

Se Lusiferin Kannel – Valtakunta

Albums lijken gemiddeld steeds minder lang te duren. Hier zal enerzijds de korte aandachtspanne waar veel mensen tegenwoordig last van hebben wel wat mee te maken hebben. Anderzijds brengen heel wat artiesten een nieuwe plaat uit die draait om één of meerdere singles en daarnaast opvullers bevat. Het Finse Se Lusiferin Kannel trekt zich hier niets van aan en levert een kolos van een debuut af waarop slechts vier nummers prijken maar die tezamen op een dikke éénenzeventig minuten afklokken. De Finnen brachten “Valtakunta” oorspronkelijk in 2017 in eigen beheer uit maar Signal Rex geeft het ding nu een tweede leven inclusief nieuw artwork en nieuwe mastering door Stephen Lockhart (Studio Emissary). De plaat is het resultaat van vijf jaar schrijven en bijschaven aan de songs en laat een geluid horen dat liefhebbers van Darkspace of Borgne wel zal kunnen bekoren. Verder kunnen ook Paysage d’Hiver, Evilfeast en een Bekëth Nexëhmü wel als referentie genoteerd worden. “Valtakunta” is een uit-ontelbare-laagjes-bestaande vortex aan majestueuze atmosferische black metal en valt als één ellenlange ononderbroken kosmische trip te ondergaan. De sound is bij momenten heel overdonderend want de multi-dimensionale texturen klinken bombastisch en grandioos. Er gebeurt heel wat maar – eerlijk is eerlijk – tegelijk ook weinig want het is wel héél veel van hetzelfde. Het is dan ook niet alle artiesten gegeven om vier nummers met een gemiddelde speelduur van zeventien minuten van begin tot einde boeiend te houden. Akkoord, je zal her en der wel stukjes theremin ontwaren en de veelvuldig uit de kosmos neerdalende sacrale gezangen hebben soms wel wat weg van Batushka, maar er wordt in een nummer als “Ilmestys myrskystä” te weinig afgewisseld qua intergalactische snelheden. Middels “Auringon valtakunta” wordt de ruimtereis beëindigd en wanneer de overrompelende meteoorregen na dertien minuten stilvalt, brengen relaxerende ambientklanken de welverdiende rust. Op zich klinkt het allemaal niet erg verkeerd, maar een compactere aanpak had zijn vruchten in dit geval wel afgeworpen.

JOKKE: 75/100

Se Lusiferin Kannel – Valtakunta (Signal Rex 2019)
1. Edes vedet eivät saa rauhaa
2. Ilmestys myrskystä
3. Näin vastaa autio maa
4. Auringon valtakunta

Kaosophia – Serpenti vortex

Eén blik op het ronduit fantastische artwork van David Glomba en we weten wat voor vlees we in de kuip hebben met Kaosophia. Juist ja, van occultisme doordrongen black metal. Deze Oekraïners opereerden eerst onder de ietwat vreemde bandnaam Cotard Syndrome (zeldzame psychische aandoening waarbij iemand de waan heeft dat hij dood is, niet bestaat of dat zijn organen of bloed ontbreken). Sinds 2011 doen ze het echter als Kaosophia en met “Serpenti vortex” zijn ze toe aan een tweede langspeler. Het duurde vier jaar alvorens het kwartet – voor de opnames aangevuld met drummer Amorth – op de proppen komt met de opvolger van “The origins of extinction” en dat lange wachten wordt absoluut beloond want “Serpenti vortex” is een absolute aanschaf voor liefhebbers van onder andere Ascension, Blaze Of Perdition, Merrimack en Chaos Invocation. De melodieuze gitaarpartijen tillen de snelle occulte black metal naar een hoger niveau met “Fall into singularity” als kroonjuweel. Het majestueuze gevoel dat een band als Mgła weet neer te zetten, duikt ook in deze song op. Het stemgeluid van vocalist Morthvarg – die zijn teksten zowel in het Engels als Oekraïens schreeuwt – leunt bovendien dicht tegen dat van diens zanger M aan. In “Устремляясь к предвечному” zit subtiele koorzang verscholen waardoor Batushka even komt piepen, maar nergens wordt het zo bombastisch als bij deze Polen. Kaosophia rekt haar nummers nooit te lang uit wat resulteert in korte krakers zoals de titeltrack of “Прощение в крови“, dat op het einde van een swingende drumbeat voorzien is. Enkel het afsluitende “В могиле бытия” duurt met zes en een halve minuut wat langer en is ook de minst snelle song van de plaat. Akoestische gitaren geven deze track extra cachet alvorens het gaspedaal uiteindelijk toch terug tot aan het gaatje ingeduwd wordt voor haar zinderende finale. “Serpenti vortex” is voorzien van een uitstekend geluid dat maakt dat alle instrumenten duidelijk hoorbaar zijn en de snelle passages nergens in een geluidsbrij verzanden. Eigenlijk valt er maar één negatief puntje van kritiek aan te merken en dat is dat 33 minuten wat aan de magere kant is, maar het is wel een meer dan uitstekend half uur!

JOKKE: 86/100

Kaosophia – Serpenti vortex (Lamech Records 2017)
1. Enter the devotion
2. Устремляясь к предвечному
3. Fall into singularity
4. Serpenti vortex
5. Прощение в крови
6. Event horizon
7. В могиле бытия

Cult Of Fire – Life, sex & death

Als er in het black metal wereldje oscars uitgereikt zouden worden, ging het beeldje voor de “Prins Carnaval” van de scene ongetwijfeld naar het Tsjechische Cult Of Fire (met het Poolse Batushka als welverdiende tweede). Hun live “rituelen” bulken van de carnavaleske verkleedpartijen en de stage hand draait overuren bij het opstellen en afbreken van alle rekwisieten die het podium moeten aankleden. Los daarvan kan ik de muzikale output van het trio best wel pruimen. Met “Life, sex & death” presenteert Cult Of Fire opnieuw een tussendoortje in afwachting van een derde langspeler. Op gebied van artistieke vormgeving is deze EP naar analogie van de live shows volledig over the top: zowel de CD- als vinyluitvoering verschijnen in de vorm van een lotusbloem die in het hindoeïsme en boeddhisme van grote betekenis is en de goddelijke geboorte en zuiverheid symboliseert. Op deze manier past dit natuurlijk perfect in het plaatje daar India – in al zijn mystieke aspecten – Cult Of Fire’s stokpaardje is. Dat uit zich meteen in de song”Life” waarmee deze twintig minuten tellende EP opent. Oosterse klanken, gongslagen, mystieke keyboardpartijen, kortom alle gekende ingrediënten zijn aanwezig om de mid-tempo melodieuze en symfonische black metal nét dat tikkeltje meer te geven. In “Chinnamasta mantra” krijgen we zelfs nog de exotisch overtreffende trap te horen middels vrouwelijke gastvocalen van de Indische Gurmeet Kaur die met een zwoele en bezwerende stem de “Srim hrim klim aim Vajravairocaniye hum hum phat svaha” mantra zingt. In deze sfeerzettende song blijven de metalen klanken achterwege. Ook in de andere, meer reguliere nummers valt op dat agressie en gevaar twee thema’s zijn waarop Cult Of Fire meer en meer inboet, maar daartegenover staat dan weer een eigen extreem melodieus geluid dat uit de duizenden herkenbaar is, met “Death” als schoolvoorbeeld. Kleine kanttekening is dat de vocalen te veel op de voorgrond gemixt staan en zo wat in de weg staan van de muzikale drukte. Het bijna volledig instrumentale “Tantric sex” neemt bijna epische cinematografische proporties aan en laat horen dat deze band absoluut een goed oor voor melodie heeft. Deze vier minuten hadden er van mijn part gerust veertien mogen zijn. “Life, sex & death” is een absolute must voor de liefhebbers van de band. Benieuwd hoe ver Cult Of Fire nog kan gaan zonder dat het zaakje uitgemolken wordt.

JOKKE: 85/100

Cult Of Fire – Life, sex & death (Beyond Eyes 2016)
1. Life
2. Chinnamasta mantra
3. Death
4. Tantric sex