esoteric

Lychgate – Also sprach Futura

Het Britse Lychgate behoort sinds hun gelijknamig debuut uit 2013 tot mijn absolute favorieten. Waar ze toen nog te klasseren vielen onder “experimentele black metal”, gaat de muziek sinds het geniale tweede album “An antidote for the glass pill” meer richting een soort technisch progressieve horror doom met black en death invloeden. Daarop werd verder gebouwd gedurende de derde langspeler “The contagion in nine steps” en nu dus ook op de EP “Also sprach Futura“. Laat me deze bespreking echt beginnen met te duiden dat dit niet voor iedereen is. De doodse dissonantie, kille kakofonie en algemene complexiteit van de muziek, die vaak in de verf worden gezet door een typerend kerkorgel, maken deze band tot iets wat – vermoedelijk – eerder mensen zal aanspreken die intensief bezig zijn met wat “ingewikkeldere” muziek. Dit zijn zeer goed uitgedachte en uitgevoerde composities die aandacht en soms geduld vereisen om op prijs gesteld te worden. Concreet over deze EP: die grijpt meer terug naar “Lychgate” en “An antidote for the glass pill” dan het vorige album. Dit hoor je letterlijk al vanaf de eerste noot waarmee het vrij korte “Incarnate” aanzet. Op het eerste gehoor zou je denken dat de bas en de orgels een chaotische tegenpool zijn voor de – in vergelijking – eerder eenvoudige gitaren en drums. Maar dat zijn ze niet, veeleer vult alles elkaar aan. Eigenlijk fungeert de track meer als een soort intro voor “Progeny of the singularity“, een nummer dat iets toegankelijker lijkt door de wat meer traditionele black en doom elementen, maar nog steeds bedrieglijk moeilijk in elkaar zit. “Simulacrum” is voor het grootste deel slepend en een nummer waar je de aanwezigheid van Greg Chandler – zanger/gitarist van o.a. Esoteric – goed kan horen. Het eindigt wat sneller en vloeit mooi over in de laatste track “Vanity ablaze“. Hier is de ritmesectie geweldig op dreef en spelen de cleane en extreme zang ook een grotere rol, ondanks het feit dat deze zoals wel vaker bij Lychgate diep in de mix liggen. Elk instrument heeft een unieke rol die passend is, ook al staat het soms haaks op wat een ander instrument dat moment produceert. Het rauwer geluid, de vaker voorkomende snelle passages en een soms wat minder aanwezige “frivoliteit” voelen misschien als een kleine stap “terug”. Deze is voor een EP echter volkomen aanvaardbaar, zeker als je het concept gaat nalezen dat alles te maken heeft met trans- en post-humanisme. Het is je te vergeven als je soms niet meteen zou merken waar de nummers heen gaan, maar de opbouw is doordacht en heeft wel degelijk een pointe. Echt gaan uitleggen hoe dit klinkt is bijna onbegonnen werk. Meerdere luisterbeurten zijn gewoon onontbeerlijk. Maar als ik enkele referenties moet geven, dan zou ik zeggen dat mensen die fan zijn van Ebony Lake, Dolorian, Esoteric of zelfs mid-era Sadist dit sowieso moeten checken. En eigenlijk ook alle anderen, want dit is simpelweg origineel en steengoed.

Xavier: 95/100

Lychgate – Also sprach Futura (Debemur Morti Productions 2020)
1. Incarnate
2. Progeny of the singularity
3. Simulacrum
4. Vanity ablaze

Esoteric – We weten één ding zeker: we zullen sterven

Esoteric is een gevestigde waarde in de funeral doom scene met een rijke geschiedenis en een herkenbare sound. Ter ere van het laatste album “A pyrrhic existence“, had ik een digitaal praatje met zanger/gitarist Greg Chandler. (Xavier)

De perceptie van de Britse doom metal scene werd lang gedomineerd door bands als My Dying Bride en Anathema, maar de meer kritische fan kent jullie al vele jaren. Is erkenning van de “massa” van belang?
Nou, om eerlijk te zijn, zelfs toen we jong waren en de band begonnen, hadden we geen illusies dat we ooit populair zouden kunnen worden. De muziek is extreem. Door het vaak langzame tempo, het zwaar gebruik van effecten en de donkere atmosferen, zal het waarschijnlijk slechts een minderheid van mogelijke fans aanspreken. Voor ons maakt het niet uit. We schrijven en spelen in Esoteric uit liefde voor muziek, wat een vehikel is voor onze expressie. Als de band goed genoeg is om albums te blijven opnemen en uitbrengen en shows spelen, dan is dat alles wat echt belangrijk is voor ons.

Ironisch genoeg is de term ‘underground’ vaak gereserveerd voor black metal, terwijl – in mijn ervaring – Doom Metal heden ten dage toch meer een niche-subgenre is. Hoe word je gehoord zonder te breken met de muziek waaraan je trouw bent?
Ik denk dat ‘underground’ eender welke band in eender welk genre kan omschrijven. Maar extreme doom is inderdaad het minst populaire sub-genre in vergelijking met veel andere metal, zoals death, black of thrash. We hebben simpelweg geprobeerd onszelf trouw te blijven en nummers te schrijven die komen van onze eigen emoties, gedachten en ervaringen. Als anderen het leuk vinden, is het een bonus en zeer op prijs gesteld, maar het is dus niet het doel. Dus we denken er niet aan om onze fanbase te vergroten wanneer we nummers schrijven, we doen gewoon ons best om degelijke muziek te schrijven die persoonlijk is. Ik denk dat de meeste bands fans hebben, ongeacht hoeveel of weinig. Het is gewoon een kwestie van opgemerkt worden door de luisteraars met oprechte interesse. Seasons of Mist promoot het album en de media verspreiden het nieuws, dus als mensen dit horen, vinden sommigen het misschien leuk en anderen dan weer niet.

Het nieuwste album “A pyrrhic existence” klinkt bijzonder somber, wat in lijn is met de titel. Speelde klassieke geschiedenis/Griekse mythologie een rol spelen bij het schrijven ervan?
De titel is een verwijzing naar hoe het bestaan kan worden gezien als iets dat zoveel verwoesting veroorzaakt dat het zelfs voor de overlevenden gelijk kan zijn aan verslagenheid. De titel is inderdaad gebaseerd op oud-Griekse geschiedenis, ontleend aan de uitdrukking “pyrrusoverwinning”. Voor zover ik weet gaat dat over veldslagen tussen Grieken en Romeinen
die zo een zware tol eisten voor beide partijen dat zelfs de Griekse overwinnaars er eigenlijk als verliezers uitkwamen.

Zou je zeggen dat je een echt gevoel van ‘depressie’ nodig hebt om jullie merk van doom echt te waarderen?
Ik weet het niet. Mogelijks. Ik denk dat iemand die grote droefheid, verlies of duisternis heeft doorstaan, het gemoed in onze muziek misschien wel kan waarderen. Maar ik denk dat muzikale voorkeuren niet verbonden zijn met geestelijke gezondheid. Het is dus ook mogelijk dat iemand donkere muziek kan waarderen zonder zwaarmoedig te zijn.

Nu we het toch over zwaarmoedigheid hebben, wat is je mening over de betekenis van het menselijk leven?
Er is geen betekenis, althans niet dat we weten. Velen beweren ergens een kennis te bezitten van hoe de vork aan de steel zit, maar er is geen definitief, onbetwistbaar antwoord. Onze primaire instincten zijn overleven en voortplanting. Dus dat is wat de meesten doen. Maar er zijn veel vragen over ons bestaan die niet worden beantwoord door geloof, wetenschap of geschiedenis, omdat ons niveau van begrip omtrent de wereld en de menselijke geest gewoon ontoereikend is. Maar of er nu een betekenis/doel is of niet, we weten tenminste één onbetwistbaar feit: “We zullen sterven.” Dus we kunnen net zo goed proberen iets te doen met ons leven.

Ik zag jullie lang geleden in België optreden. Wat zijn de plannen voor internationale concerten?
In december stond Madrid op het programma. In 2020 hebben we shows
in Italië, Rusland en Australië. Ongetwijfeld zullen dat er op termijn meer worden.

Wat maakt een goed metal-album?
Dat is een goede vraag. Ik zou vooral zeggen dat de muziek je aanspreekt en past bij de persoonlijke definitie van wat een metal-album goed maakt. Er zijn zoveel verschillende stijlen van bands onder de metal-genres dat het moeilijk is om één antwoord te geven dat voor iedereen zou werken.

Welke tricks voor tuning/uitrusting/productie gebruik je om zo’n zwaar geluid te krijgen?
We stemmen standaard af op A #, met zessnarige gitaren en bas. We gebruiken ook veel lage frequenties in ons geluid en verdubbelen soms onze versterkingsvervormingen met een fuzz-pedaal, zoals een Big Muff of Supercollider, maar we hebben elk verschillende opstellingen en versterkers. Voor het studiogeluid gebruikt ik meestal een combinatie van een ribbon en dynamische mic microfoon over de gitaar kabinetten waarbij de ribbon het lagere warmere bereikt dekt en de dynamische meer attack geeft. De bas werd opgenomen met 2 amps en cabs en een 3 mic opstelling. De versterkers werden ook erg luid opgenomen, waardoor meer lucht wordt verplaatst. Ook hebben we opgenomen in een goede soundroom
waardoor alles meer leven en sustain krijgt, dan wanneer je dat apart van de versterking doet, achter de knoppen.

Esoteric – A pyrrhic existence

Esoteric is al een slordige kwart eeuw vaste Birminghamse waarde in de Britse doom metal-scene. Maar ondanks heel wat cluboptredens over de jaren, zijn ze nooit echt zo bekend geworden als bepaalde van hun ‘verdoomde’ landgenoten. Er zijn tegenwoordig nogal wat bands die hun beste plaat op de markt gooien en voor mij is dat bij Esoteric ook het geval.
Komen ze dus nu uit de schaduw met deze zevende full-length “A pyrrhic existence“? Helaas, denk ik het niet. Want hoewel dit een dijk van een plaat is, is het ook een erg grimmige muzikale mars met loden schoenen naar een gitzwart eind. Dit is zware kost, geweldig, maar niet licht verteerbaar. Brilliant, maar niet geschikt voor de toevallige luisteraar. Voor mij is dit intense metal van de bovenste plank. Barstensvol sfeer, afwisseling binnen éénzelfde concept, emotie en technisch kunnen. Deze release op twee schijven – bijna 98 minuten – is de culminatie van alles wat de band voordien heeft gedaan. De openingstrack “Descent” klokt af op net geen 28 minuten en zou een magistrale pre-release EP op zich zijn geweest met een langzame opbouw, pakkende melodie en slepende tempowissels kenmerkend voor Esoteric en dit album. Maar de band gaat verder en verkent met elke track een tikkeltje meer de intrigerende snijlijn van meeslepend en incongruent. De eerste disc eindigt met een ambient track die even pauze gunt vooraleer disc twee aanvangt met het scherpe “Consuming lies“. Zesde en laatste track “Sick and tired” slaat de nagels in de gevoelsdoodkist met een traditionelere funeral doom compositie. Het geluid is passend log en alles wordt duidelijk ingespeeld met ervaring en gedrevenheid. Wat het album echt over de top tilt voor mij is echter het feit dat het nooit stil is op de achtergrond. Er is altijd wel een goed geplaatste feedback sound, een ruis of een onderliggend gitaarlijntje om de boel te ondersteunen en te tillen naar een hoger, vreemder niveau. “A pyrrhic existence” is simpelweg de beste release in experimentele funeral doom sinds lange tijd. Trouwens, niet enkel liefhebbers van Evoken en consorten, maar ook fans van Lychgate, The Great Old Ones of Blut Aus Nord kunnen dit best eens checken.

Xavier: 95/100

Esoteric – A pyrrhic existence (Seasons Of Mist 2019)
1. Descent
2. Rotting in dereliction
3. Antim yatra
4. Consuming lies
5. Culmination
6. Sick and tired

Tchornobog – Tchornobog

Hoewel de bandnaam Tchornobog verwijst naar de Slavische “Zwarte God” draait het bij dit nieuwe project van Markov Soroka (Aureole, Slow) niet om idolatrie maar rond de verschillende metaforen van religie, psychologische wanorde, het begrijpen van het zelfbewustzijn en de betekenisgeving van ons leven. Dit debuut is maar liefst zeven jaar in de maak geweest en gedurende dit lange creatieproces heeft Markov steun gekregen van Svartidauði-drummer Magnús Skúlason en ook Greg Chandler (Esoteric) komt meermaals diep meegrommen op de vier monumentale tracks die samen op maar liefst vijfenzestig minuten speeltijd afklokken. Gedurende dit overrompelende uur komt zowat het hele spectrum aan extreme muziek voorbij geraasd: verstikkende black en dissonante death metal maar ook traag bulderende funeral doom worden tot één misselijkmakend geheel gebald waarin Markov voortdurend worstelt met zijn eigen demonen. Zelfs een tiental luisterbeurten is nog onvoldoende om alle details te ontwaren in dit beklemmende exorcisme. Zo wordt er in het geniale “Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)” gebruik gemaakt van saxofoon, trompet, piano en cello als aanvullend instrumentarium en mijn god, wat wordt er in deze song een beklijvende sinistere sfeer neergezet waarbij met momenten zelfs een klein lichtpuntje doorheen de gitzwarte duisternis lijkt te schijnen! Na een half uur extreme extravaganza kunnen onze reeds-aan-flarden-geblazen-trommelvliezen tijdens deze song even recupereren om daarna terug bloot gesteld te worden aan de zeventien minuten durende grand finale van “Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)”. Deze muzikale maalstroom is natuurlijk niet voor tere zieltjes weggelegd maar liefhebbers van Death Fetishist, Svartidauði, Skáphe of The Ruins Of Beverast kunnen hier simpelweg niet om heen. De visionaire grandeur die Markov met dit album heeft neerzet is immers overweldigend. Natuurlijk ook weeral een welgemeende “chapeau!” voor kwaliteitsleveranciers I, Voidhanger Records en Fallen Empire Records om ons te laten genieten van dit meesterwerk.

JOKKE: 90/100

Tchornobog – Tchornobog (I, Voidhanger Records 2017)
1. The vomiting tchornobog (Slithering gods of cognitive dissonance)
2. Hallucinatory black breath of possession (Mountain-eye amalgamation)
3. Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)
4. Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)

Wederganger/Urfaust – Split

Zowel het legendarische Urfaust als het relatief jonge Wederganger draaien hun hand niet om voor een splitje meer of minder, dus lang kon het niet duren vooraleer de land- én labelgenoten een bloedpact zouden smeden. De wedergangers komen eerst aan de beurt en Alfschijn moet zijn cleane zang nog maar bovenhalen of ik weet meteen dat het weeral snor zit met dit nummer. Maar vergeet niet dat de sterkte van deze band ‘em niet alleen in de cleane zang zit, maar ook in de wisselwerking met de verrotte stembanden van Botmuyl en de muzikanten – onder leiding van MJWW – die beide heren achter zich hebben staan en weten hoe ze catchy pakkende songs moeten schrijven en spelen. De twee nummers die Wederganger ten berde brengt zijn grotendeels down- tot midtempo, hoewel in “Heengegaan” halverwege ook wel even het gaspedaal wordt ingeduwd. “De gebrokene” kent dan weer een meer punky, rockende ondertoon en schreeuwt gewoon om die luchtgitaar boven te halen. De daaropvolgende veertien minuten zorgen IX en VRDRBR – zoals we van hen gewend zijn – voor een verstikkende en onheilspellende, atmosfeer waarbij de aanvang van “Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels” klinkt alsof Joy Division zwaar door de mangel gehaald werd. Naarmate de track vordert, duikt het tempo de dieperik in en mede ondersteund door een onderhuidse keyboardlaag, neemt de song een haast funeral doom karakter aan, iets wat nog verder uitgediept wordt in “Hypnotisch bevel – De daimonische mensch“, waardoor een band als Esoteric nooit veraf klinkt. Hoewel beide bands onder de term black metal gecatalogiseerd worden, ligt hun geluid een spagaatwijdte uiteen, maar passen ze op een bepaalde manier toch ook mooi samen op deze split.

JOKKE: 87/100 (Wederganger: 86/100 – Urfaust: 88/100)

Wederganger/Urfaust – Split (Ván Records 2017)
1. Wederganger – Heengegaan
2. Wederganger – De gebrokene
3. Urfaust – Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels
4. Urfaust – Hypnotisch bevel – De daimonische mensch

Ibex Angel Order – I

Met de release van “I” komt er een einde aan een ongelofelijk sterk jaar qua black metal platen die ons vanuit Nederland bereikten. Het is goed mogelijk dat de naam Ibex Angel Order niet meteen een belletje doet rinkelen, zelfs als je opstaat en gaat slapen met black metal. De band is een voortzetting van Funeral Goat, die op haar beurt ontsproten is uit de zwartgeblakerde assen van het beruchte Sauron. Achter Ibex Angel Order gaan twee heerschappen schuil die al menig zwart watertje doorzwommen hebben. HRRDS (zang en gitaar) kennen we van onder andere Verbum Verus en Abysmal Darkening en de éénhandige trommelaar LDS zit of zat ook bij Sauron en Abysmal Darkening achter de drumkit. Ten opzichte van het “Mass ov destruction” album van Funeral Goat is er een verschuiving merkbaar van primitieve duivelsaanbidding (genre Beherit en Von) naar occulte black metal waar ze bij Daemon Worship Productions een patent op lijken te hebben. De naamsverandering wordt bovendien gejustificeerd doordat de inhoud van de teksten nu persoonlijker van aard is en gnostische en occulte thema’s bezongen worden met Abrasax als centraal element. Hoewel de sound iets verfijnder is vergeleken met hun vorig leven, laat de productie van Greg Chandler (Esoteric) het geheel goed tot zijn recht komen zonder te proper of afgelikt te klinken. Het zijn de mystieke achtergrondeffecten, hypnotiserende riffs en rituele gezangen (check de begeesterende afsluiter “Domedon doxomedon“) die positief opvallen op deze plaat. HRRDS beperkt zich niet alleen tot de standaard black metal scream maar zaait middels zijn sterke afwisselende vocalen en semi-cleane uithalen dood en verderf. Het riffwerk in uptempo stampers als “Unbegotten father” is vrij old school qua opzet, maar het zijn de eerdervernoemde details die wat extra leven in de brouwerij brengen. Ook een eerder slepende song als “Into pieroma” wordt niet geweerd en laat zien dat het duo heel wat in zijn mars heeft. In ”The terrible one” hakt LDS de repeterende midtempo basisriff aan mootjes met zijn kenmerkende snelle hakdrums. Afwisseling troef! “I” is een debuut om allerminst beschaamd om te zijn en dat gretig aftrek zou moeten vinden bij het legioen occulte black metal fanatiekelingen.

JOKKE: 85/100

Ibex Angel Order – I (Daemon Worship Productions 2015)
1. Intro
2. Beyond the seventh
3. Origin of spheres
4. Unbegotten father
5. Numberless am I
6. Serpent of assiah
7. The terrible one
8. Into pieroma
9. Unbroken idol
10. Domedon doxomedon

Monolithe – Epsilon aurigae

Een monoliet is een rots die door competentieverschillen van gesteente uitsteekt boven of uit zijn omgeving“, aldus het grote www. De grootste vind je in Australië, maar de zwaarste staat al jaren rock solid in Frankrijk. Parijs meer bepaald. Monolithe heeft al 4 langspelers op zijn teller staan en bezieler Sylvain Bégot is deze zomer op autistenkamp geweest, want voor het eerst krijgt het album een naam en niet doodleuk een Romeins cijfer. Ook heeft de luilak voor het eerst ooit eens de moeite gedaan om meer dan 1 nummer op te nemen. “Epsilon aurigae” heet de worp en bevat 3 nummers die elk mooi klokken op het kwartier. Zowaar, het lijkt de bedoeling! Voor de leken: Monolithe speelt geen toegankelijke dansmuziek, maar felle (bij wijlen funeral) doom met een atmosferische laag synths. Hoewel de meeste stukken vlotjes doorheen de gehoorgang weerkaatsen, blijft steeds een ongemakkelijk gevoel op de loer liggen. De gitaarpartijen bevatten vaak melodie, maar een dreunende ondertoon zorgt voor veel onbehagen. Opener “Synoecist” doet me dadelijk wat denken aan Esoteric en driekwart het nummer tovert een rasechte terminatorbeat een kleine glimlach op het gelaat. Veel vreugde valt er echter niet te beleven want het instrumentaaltje “TMA-0” ontneemt wederom alles wat leuk is. Afsluiter “Everlasting sentry” laat een blijvende indruk na door de dark ambient soundscapes die het nummer sieren. Voordien, van “I” tot “IV” durfde de verveling wel eens toe te slaan, maar op “Epsilon aurigae” staat Monolithe veel sterker in zijn schoenen. Ook de erg gepolijste productie wist in het verleden wel eens wat sfeer te verdoezelen, maar ook daarin lijkt een betere balans gevonden te zijn. Het is nog steeds erg clean allemaal, maar vloeit mooi samen met de synths. Na al die jaren maakt Monolithe een mooie progressie. Daarvan getuigt ook het absoluut verbazingwekkende artwork. In de beginjaren was het op dat vlak huilen met de pet op. “Epsilon aurigae” is een mooi, maar benauwd album geworden waarin elke doomfanaat zijn aftrek zal vinden.

Flp: 81/100

Monolithe – Epsilon aurigae (Debemur Morti 2015)
1. Synoecist
2. TMA-0
3. Everlasting sentry