esoteric

Tchornobog – Tchornobog

Hoewel de bandnaam Tchornobog verwijst naar de Slavische “Zwarte God” draait het bij dit nieuwe project van Markov Soroka (Aureole, Slow) niet om idolatrie maar rond de verschillende metaforen van religie, psychologische wanorde, het begrijpen van het zelfbewustzijn en de betekenisgeving van ons leven. Dit debuut is maar liefst zeven jaar in de maak geweest en gedurende dit lange creatieproces heeft Markov steun gekregen van Svartidauði-drummer Magnús Skúlason en ook Greg Chandler (Esoteric) komt meermaals diep meegrommen op de vier monumentale tracks die samen op maar liefst vijfenzestig minuten speeltijd afklokken. Gedurende dit overrompelende uur komt zowat het hele spectrum aan extreme muziek voorbij geraasd: verstikkende black en dissonante death metal maar ook traag bulderende funeral doom worden tot één misselijkmakend geheel gebald waarin Markov voortdurend worstelt met zijn eigen demonen. Zelfs een tiental luisterbeurten is nog onvoldoende om alle details te ontwaren in dit beklemmende exorcisme. Zo wordt er in het geniale “Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)” gebruik gemaakt van saxofoon, trompet, piano en cello als aanvullend instrumentarium en mijn god, wat wordt er in deze song een beklijvende sinistere sfeer neergezet waarbij met momenten zelfs een klein lichtpuntje doorheen de gitzwarte duisternis lijkt te schijnen! Na een half uur extreme extravaganza kunnen onze reeds-aan-flarden-geblazen-trommelvliezen tijdens deze song even recupereren om daarna terug bloot gesteld te worden aan de zeventien minuten durende grand finale van “Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)”. Deze muzikale maalstroom is natuurlijk niet voor tere zieltjes weggelegd maar liefhebbers van Death Fetishist, Svartidauði, Skáphe of The Ruins Of Beverast kunnen hier simpelweg niet om heen. De visionaire grandeur die Markov met dit album heeft neerzet is immers overweldigend. Natuurlijk ook weeral een welgemeende “chapeau!” voor kwaliteitsleveranciers I, Voidhanger Records en Fallen Empire Records om ons te laten genieten van dit meesterwerk.

JOKKE: 90/100

Tchornobog – Tchornobog (I, Voidhanger Records 2017)
1. The vomiting tchornobog (Slithering gods of cognitive dissonance)
2. Hallucinatory black breath of possession (Mountain-eye amalgamation)
3. Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)
4. Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)

Wederganger/Urfaust – Split

Zowel het legendarische Urfaust als het relatief jonge Wederganger draaien hun hand niet om voor een splitje meer of minder, dus lang kon het niet duren vooraleer de land- én labelgenoten een bloedpact zouden smeden. De wedergangers komen eerst aan de beurt en Alfschijn moet zijn cleane zang nog maar bovenhalen of ik weet meteen dat het weeral snor zit met dit nummer. Maar vergeet niet dat de sterkte van deze band ‘em niet alleen in de cleane zang zit, maar ook in de wisselwerking met de verrotte stembanden van Botmuyl en de muzikanten – onder leiding van MJWW – die beide heren achter zich hebben staan en weten hoe ze catchy pakkende songs moeten schrijven en spelen. De twee nummers die Wederganger ten berde brengt zijn grotendeels down- tot midtempo, hoewel in “Heengegaan” halverwege ook wel even het gaspedaal wordt ingeduwd. “De gebrokene” kent dan weer een meer punky, rockende ondertoon en schreeuwt gewoon om die luchtgitaar boven te halen. De daaropvolgende veertien minuten zorgen IX en VRDRBR – zoals we van hen gewend zijn – voor een verstikkende en onheilspellende, atmosfeer waarbij de aanvang van “Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels” klinkt alsof Joy Division zwaar door de mangel gehaald werd. Naarmate de track vordert, duikt het tempo de dieperik in en mede ondersteund door een onderhuidse keyboardlaag, neemt de song een haast funeral doom karakter aan, iets wat nog verder uitgediept wordt in “Hypnotisch bevel – De daimonische mensch“, waardoor een band als Esoteric nooit veraf klinkt. Hoewel beide bands onder de term black metal gecatalogiseerd worden, ligt hun geluid een spagaatwijdte uiteen, maar passen ze op een bepaalde manier toch ook mooi samen op deze split.

JOKKE: 87/100 (Wederganger: 86/100 – Urfaust: 88/100)

Wederganger/Urfaust – Split (Ván Records 2017)
1. Wederganger – Heengegaan
2. Wederganger – De gebrokene
3. Urfaust – Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels
4. Urfaust – Hypnotisch bevel – De daimonische mensch

Ibex Angel Order – I

Met de release van “I” komt er een einde aan een ongelofelijk sterk jaar qua black metal platen die ons vanuit Nederland bereikten. Het is goed mogelijk dat de naam Ibex Angel Order niet meteen een belletje doet rinkelen, zelfs als je opstaat en gaat slapen met black metal. De band is een voortzetting van Funeral Goat, die op haar beurt ontsproten is uit de zwartgeblakerde assen van het beruchte Sauron. Achter Ibex Angel Order gaan twee heerschappen schuil die al menig zwart watertje doorzwommen hebben. HRRDS (zang en gitaar) kennen we van onder andere Verbum Verus en Abysmal Darkening en de éénhandige trommelaar LDS zit of zat ook bij Sauron en Abysmal Darkening achter de drumkit. Ten opzichte van het “Mass ov destruction” album van Funeral Goat is er een verschuiving merkbaar van primitieve duivelsaanbidding (genre Beherit en Von) naar occulte black metal waar ze bij Daemon Worship Productions een patent op lijken te hebben. De naamsverandering wordt bovendien gejustificeerd doordat de inhoud van de teksten nu persoonlijker van aard is en gnostische en occulte thema’s bezongen worden met Abrasax als centraal element. Hoewel de sound iets verfijnder is vergeleken met hun vorig leven, laat de productie van Greg Chandler (Esoteric) het geheel goed tot zijn recht komen zonder te proper of afgelikt te klinken. Het zijn de mystieke achtergrondeffecten, hypnotiserende riffs en rituele gezangen (check de begeesterende afsluiter “Domedon doxomedon“) die positief opvallen op deze plaat. HRRDS beperkt zich niet alleen tot de standaard black metal scream maar zaait middels zijn sterke afwisselende vocalen en semi-cleane uithalen dood en verderf. Het riffwerk in uptempo stampers als “Unbegotten father” is vrij old school qua opzet, maar het zijn de eerdervernoemde details die wat extra leven in de brouwerij brengen. Ook een eerder slepende song als “Into pieroma” wordt niet geweerd en laat zien dat het duo heel wat in zijn mars heeft. In ”The terrible one” hakt LDS de repeterende midtempo basisriff aan mootjes met zijn kenmerkende snelle hakdrums. Afwisseling troef! “I” is een debuut om allerminst beschaamd om te zijn en dat gretig aftrek zou moeten vinden bij het legioen occulte black metal fanatiekelingen.

JOKKE: 85/100

Ibex Angel Order – I (Daemon Worship Productions 2015)
1. Intro
2. Beyond the seventh
3. Origin of spheres
4. Unbegotten father
5. Numberless am I
6. Serpent of assiah
7. The terrible one
8. Into pieroma
9. Unbroken idol
10. Domedon doxomedon

Monolithe – Epsilon aurigae

Een monoliet is een rots die door competentieverschillen van gesteente uitsteekt boven of uit zijn omgeving“, aldus het grote www. De grootste vind je in Australië, maar de zwaarste staat al jaren rock solid in Frankrijk. Parijs meer bepaald. Monolithe heeft al 4 langspelers op zijn teller staan en bezieler Sylvain Bégot is deze zomer op autistenkamp geweest, want voor het eerst krijgt het album een naam en niet doodleuk een Romeins cijfer. Ook heeft de luilak voor het eerst ooit eens de moeite gedaan om meer dan 1 nummer op te nemen. “Epsilon aurigae” heet de worp en bevat 3 nummers die elk mooi klokken op het kwartier. Zowaar, het lijkt de bedoeling! Voor de leken: Monolithe speelt geen toegankelijke dansmuziek, maar felle (bij wijlen funeral) doom met een atmosferische laag synths. Hoewel de meeste stukken vlotjes doorheen de gehoorgang weerkaatsen, blijft steeds een ongemakkelijk gevoel op de loer liggen. De gitaarpartijen bevatten vaak melodie, maar een dreunende ondertoon zorgt voor veel onbehagen. Opener “Synoecist” doet me dadelijk wat denken aan Esoteric en driekwart het nummer tovert een rasechte terminatorbeat een kleine glimlach op het gelaat. Veel vreugde valt er echter niet te beleven want het instrumentaaltje “TMA-0” ontneemt wederom alles wat leuk is. Afsluiter “Everlasting sentry” laat een blijvende indruk na door de dark ambient soundscapes die het nummer sieren. Voordien, van “I” tot “IV” durfde de verveling wel eens toe te slaan, maar op “Epsilon aurigae” staat Monolithe veel sterker in zijn schoenen. Ook de erg gepolijste productie wist in het verleden wel eens wat sfeer te verdoezelen, maar ook daarin lijkt een betere balans gevonden te zijn. Het is nog steeds erg clean allemaal, maar vloeit mooi samen met de synths. Na al die jaren maakt Monolithe een mooie progressie. Daarvan getuigt ook het absoluut verbazingwekkende artwork. In de beginjaren was het op dat vlak huilen met de pet op. “Epsilon aurigae” is een mooi, maar benauwd album geworden waarin elke doomfanaat zijn aftrek zal vinden.

Flp: 81/100

Monolithe – Epsilon aurigae (Debemur Morti 2015)
1. Synoecist
2. TMA-0
3. Everlasting sentry

 

The Ruins of Beverast – Blood vaults

Deze band is de reden dat ik Ván Records begonnen ben”, aldus de grote man achter het kwalitatieve label. Een opmerking die als een paal boven water staat, aangezien The Ruins of Beverast garant staat voor een hoogstaande mix van allerlei donkere tonen. Zo ook album nummer 4, vrolijk getiteld: “Blood vaults – The blazing gospel of Heinrich Kramer”. U zegt Heinrich wie? Een Duitse celebrity die onder zijn artiestennaam Henricus Institor joeg op heksen en in de 15de eeuw de bestseller “Malleus Maleficarum” (Latijn voor heksenhamer) uitbracht. Nu weet u meteen waarover deze prachtschijf gaat. En een prachtschijf is het ook! De hype rond The Ruins of Beverast neem grote(re) proporties aan, maar is uitermate gegrond. Als geen ander weet bezieler (en tevens enig bandlid) Alexander von Meilenwald een aardezwart en behoorlijk claustrofobisch sfeertje neer te zetten. Naar waarden en normen zou je het werk van The Ruins of Beverast als black metal kunnen bestempelen, maar muzikaal zorgen een diepe grunt, laaggestemde gitaren en een regelmatig terug geschroefd tempo ervoor dat voorgaande stempel de lading niet echt dekt. Bon, het is een pluspunt dat de band zich niet dadelijk laat categoriseren, originaliteit troef! Opener “Malefica” start hypnotiserend met bezwerende koorzang gevolgd door kurkdroog gitaargedreun. Onmiddellijk zuigt “Blood vaults” je op om enkele nummers later wakker te worden met een bedrukt gevoel. Zoals ook Triptykon dat kan, weet “Ornaments on malice” de sfeer erg beklemmend te maken. En nu we toch namen noemen, wil ik Esoteric vermelden als vergelijkpunt bij sommige trancestukken. Maar The Ruins of Beverast klinkt vooral als The Ruins of Beverast. Al hun albums passen bij elkaar en deze is niet anders. Al ligt hier meer nadruk om samples en vocale effecten. Vaak verknipt een filter de zanglijnen zodat ze erg sci-fi klinken. Ik vind het schitterend, maar Joey DeMaio zal het wellicht niet snappen. Het enige zwakke punt is de lengte van het album. Less is more. Na een uurtje zit ik erdoor en snak ik naar wat levensvreugde. Het komende half uur dat daarna volgt durft wel eens vervelen, vooral omdat de sterkste nummers vooraan staan. En ook nog deze kleine opmerking: als je als label zoveel moeite steekt in een originele verpakking (zowel op vinyl als de cd), moet je toch erover waken dat het kleinood technisch helemaal in orde is. Vormgeving is altijd al een hekelpunt geweest bij The Ruins of Beverast. Deze keer mag het artwork dan wel snor zitten, een deel van de teksten is afgedrukt in het bruin… Op een bruine achtergrond. Komaan! Maar laten we niet flauw doen, “Blood vaults – The blazing gospel of Heinrich Kramer” (nog een keertje helemaal) maait zowat alle andere uitgaven dit jaar van de baan. Het is gewoonweg een superplaat met een unieke sfeer die de band live ook weer neer te zetten. Korte samenvatting van deze review: kopen.

FLP: 96/100

The Ruins of Beverast – Blood vaults (Ván Records 2013)
1. Apologia
2. Daemon
3. Malefica
4. Ornaments on malice
5. Spires, the wailing city
6. A failed exorcism
7. Trial
8. Ordeal
9. Monument

Faal – The clouds are burning

Dat de Nederlandse extreme metal scene niet meer is wat het geweest is, is geen vreemd gegeven. Toch komen her en der talentvolle bands boven water. Faal drijft als een vers gedrukte stront op een zacht bed van water. Vier jaar geleden bracht Ván Records de band hun debut “Abhorrence-salvation” uit en met “The clouds are burning” (heerlijke titel, toch?) gaat het mooie verhaal gewoon verder. Rond de put draaien heeft geen zin, want het is erg duidelijk: Faal speelt funeral doom metal. Punt! Het vleugje post-rock van voordien is uit het beeld verdwenen. Heel vaak moet ik denken aan absint, ik bedoel Esoteric. Net zoals Birminghams grootsten weet ook Faal een muur van hallucinante klanken op de bouwen. Het begin van “The incistance wish” doet ook onmiddellijk denken aan The Gathering ten tijde van… 20 jaar geleden. Als Nederlandse band mag Faal dat. Euronymous draait zich tevreden om in zijn graf (zoek dat maar eens op, beste internetgeneratie). “Tempest” gaat dan even een versnelling hoger, maar gaat onherroepelijk trager spelen om in de benevelde zone te trippen. Het bijna een kwartier durende titelnummer sluit het album af en laat een apocalyptische indruk na. “The clouds are burning” klinkt ultra strak, zuiver en zwaar. Een waar topproduct in het genre!

fLP: 78/100

Faal – The clouds are burning (Ván Records 2012)
1. My body glows red
2. The incistance wish
3. Tempest
4. The clouds are burning