horna

Behexen – The poisonous path

De aandachtige lezer heeft waarschijnlijk reeds opgemerkt dat ik fan ben van alle orkestjes waar de heer Luctus (spilfiguur in de Nidrosian scene) bij betrokken is of was: One Tail One Head, Darvaza, Dark Sonority, Mare, Celestial Bloodshed, Ritual Death, Aptorian Demon, Dødsengel, Kaosritual en Black Majesty. Wat jullie misschien niet weten is dat deze Noor sinds 2009 ook als gitarist actief is bij het Finse Behexen, zij het onder het pseudoniem Kraath. Samen met Azaghal, Horna en Sargeist behoren deze Finnen tot een constante van de Finse black metal scene en met “The poisonous path” verscheen eerder dit jaar een vijfde langspeler. Naast Kraath bestond de line-up van Behexen op deze plaat uit oudgedienden Hoath Torog (vocals), Horns (drums) en Shatraug (gitarist). Die laatste is ondertussen echter met de noorderzon vertrokken, terwijl hij in zijn band Sargeist dan weer grote kuis gehouden heeft en Hoath Torog en Horns aan de deur heeft gezet. Hoewel de drie heerschappen over een blinkende kale knikker beschikken, zit er dus precies een serieuze haar in de boter. Soit, het oude werk van deze duivelaanbidders mocht er best wezen, maar wat Behexen op “The poisonous path” laat horen, is een absolute topprestatie. Een klein uur (!) lang is het genieten geblazen van dynamische, energieke black metal waarbij de tremolo-picking riffs, melodieuze bridges, hakkende breaksblastend drumwerk en in reverb gedrenkte vocalen rond je oren vliegen. Wat opvalt zijn de laaggestemde gitaren, waardoor het riffwerk eerder de boomstamzagende Zweedse death metal tour opgaat (in de chaotische ramstukken van “Chalice of the abyssal water” denk ik zelfs regelmatig aan hun grinding landgenoten van Rotten Sound). Wanneer Behexen de rockende tour opgaat, komt het Deense Horned Almighty dan weer vanachter de hoek piepen. Grof gezegd kan het album in twee stukken opgedeeld worden, waarbij de eerste helft van het album vooral focust op snelheid en agressie (echter zonder koppig aan één stuk door te razen), alvorens in het tweede deel een meer epische kant van hun met corpsepaint bekladde smoel te laten zien met het in het Fins gezongen “Rakkaudesta saatanaan” als episch hoogtepunt. Centraal op het album staat met “Umbra luciferi” een absolute kraker waarbij dynamiek en duivelse schoonheid hand-in-hand gaan. Ook “Luminous darkness” is een knaller, zij het één die zich op doomtempo voortbeweegt en waarbij talloze samples en een sinistere, maar pakkende melodie je in een wurggreep nemen. Moeilijk om hier iets negatief over te zeggen. Behexen staat dan ook tot aan haar knieën in een rottende berg menselijke botten van de slachtoffers die ze met deze prachtplaat heeft gemaakt.

JOKKE: 90/100

Behexen – The poisonous path (Debemur Morti Productions 2016)
1. The poisonous path
2. Wand of shadows
3. Cave of the dark dreams
4. Sword of promethean fire
5. Umbra luciferi
6. Luminous darkness
7. Chalice of the abyssal water
8. Pentagram of the black earth
9. Gallows of inversion
10. Rakkaudesta saatanaan

Nox – Ancestral arte negro

Neen, het gaat hier niet over een verzameling danshits van de beruchte discotheek uit Antwerpen. En neen, het gaat hier ook niet over nieuw werk van de Nederlandse death metal band waarvan de leden zelf het verschil amper kunnen uitmaken met hun andere band Centurian. Het gaat hier over het Columbiaanse (!) Nox, die met de 7” EP “Ancestral arte negro” een derde wapenfeit aflevert na het debuut “Manifestaciones de la eterna noche” uit 2015 dat voorafgegaan werd door een split met drie andere gelijkgestemde blasfemische orkestjes. De onheilige drievuldigheid Iscaroth, Morbus en Seth spuwt op deze EP vier nummers uit die – zoals de titel doen vermoeden – zo ver als mogelijk van hedendaagse moderne black metal willen blijven. De helden uit begin jaren negentig worden geëerd met een sound die we eigenlijk verwachten uit het land van de duizend meren aan de andere kant van onze aardkloot. Nox brengt immers het soort chaotische, striemende old school black metal die we ook kennen van Finse acts genre Sargeist en Horna. De hysterische naar oeroude Enslaved neigende vocalen van het debuut hebben plaats geruimd voor een sappiger stemgeluid waar meer speekselproductie aan te pas komt en de old school productie past het plaatje als gegoten. Nox slaagt met deze EP perfect in haar opzet want nostalgisch kijk ik terug naar de oude obscure black metal tijden die hier twintig minuten lang herleven. Met opgeheven vuist in de lucht probeer ik het aanstekelijke refrein uit opener “Espectro” mee te brullen met die héél beperkte notie die ik van het Spaans bezit. Ook de drie navolgende tracks doen mijn bloed met hun rockende riffs en effectieve drumslagen koken. Nox katapulteert zich meteen naar de top van de Columbiaanse black metal scene. Niet dat daar veel moeite aan te pas komt, want naast Inquisition – je weet wel, de Immortal-klonen die ondertussen vanuit de VS opereren, daagt er niet meteen concurrentie op in mijn grijze celmassa. Fijne ontdekking! Met dank aan Tom van Hypertension Records om deze band op mijn radar te brengen.

JOKKE: 79/100

Nox – Ancestral arte negro (Forever Plagued Records 2016)
1. Espectro
2. Atravesando el umbral
3. Ancestral arte negro
4. Esperando la muerte

Cornigr – Funereal harvest

De “Funereal harvest” EP van het Finse Cornigr zwerft hier reeds enkele maanden rond ten huize Jokkemans, maar het heeft even geduurd alvorens de review aan een on-line leven kan beginnen. Zo lang zelfs, dat de band ondertussen onder de zoden ligt en een nalatenschap achterlaat onder de vorm van een demo, een langspeler ‘Relics of inner war” en deze EP. Cornigr was het éénmansproject van Vainaya, die ingewijden wel zullen kennen van onder andere Horna, Sargeist en Saturnian Mist. Weet je meteen ook in welke hoek Cornigr gesitueerd kan worden. Exact ja, oncompromisloze en ongekunstelde black metal die terugkeert naar de jaren negentig toen Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas” de toon bepaalde en de troon bezette. De drie meedogenloze tracks die de EP telt blazen een dikke ondoordringbare zwavelmist doorheen je huiskamer. Vainaya slaagt met verve in zijn opzet, want met heimwee wordt je back in time gekatapulteerd. Die sound! Die atmosfeer! Vooral dat naargeestig sfeertje dat in “Devils church” wordt neergezet kruipt onder je vel. Vierentwintig minuten lang vuurt de gitaar van Vainaya dissonante en onderdrukkende akkoorden af die een dodendans dansen over sterk uitgevoerde afwisselende drumlijnen en waarbij zijn mid-range growls satanische teksten evoceren. Kunstzinnig is het allemaal niet, effectief des te meer. Het checken waard indien je de band niet kende.

JOKKE: 81/100

Cornigr – Funereal harvest (Terratur Possessions 2016)
1. Faust’s dictum
2. Devil’s church
3. Furnace of foundation

Borgne – Règne des morts

Dat de heersende Star Wars mania mij totaal gestolen kan worden, wil niet zeggen dat ik mijn metal – naast zwart – soms ook niet een tikkeltje galactisch lust. De industriële black van het éénogige Zwitserse monster Borgne doet me immers regelmatig aan een ruimtereis doorheen oneindige sterrenstelsels denken. Op muzikaal gebied dan toch, want de teksten (Frans, Engels en Grieks) handelen zoals van oudsher over eerder misantropisch gerelateerde onderwerpen. Bezieler Bornyhake lijkt het nog steeds niet zo op zijn medemens begrepen te hebben. Langspeler nummer zes is drie jaar in de maak geweest, maar Borgne verwent zijn aanhang op “Règne des morts” dan ook met een plaat die tot aan het gaatje gevuld is. Voor de luisteraar met weinig tijd zal een album van tachtig minuten niet altijd even gemakkelijk de weg naar de stereo vinden. Wie ’s nachts echter geen rekening hoeft te houden met slapende kinders raad ik aan om “Règne des morts” toch eens aan een nocturnale luisterbeurt te onderwerpen. Dat is immers het momentum waarop de lang uitgesponnen composities het best tot hun recht komen. Het industrieel karakter van Borgne zit hem vooral in de machinaal klinkende drums en allerhande keyboardgeluidjes en soundscapes die de, met momenten razende, black opfleuren. Niet zo theatraal als bijvoorbeeld een Limbonic Art, maar eerder zoals bij de collega’s en landgenoten van Darkspace waarbij de keyboards haast een extra melkwegstelsel creëren dat zich tegen lichtsnelheid een weg baant doorheen het zwarte universum. Bornyhake en kompanen hebben de klus niet alleen moeten klaren en hebben hulp gekregen van enkele gelijkgestemde zielen. Zo verzorgde Dirge Rep (ex-Gehenna, ex-Enslaved en ex-nog een heleboel Noorse bands) de tekst voor opener “Void Miasma” en deden de Finnen Spellgoth en Hex Inferi (beiden actief bij Horna) een duit in het zakje op “Abysmal existence”, het kroonjuweel van de plaat, dat je een ware “slap in the face” biedt na de melancholische aftrap, halverwege een hypnotiserende ambient-laag op je gemoed laat inwerken, om dan weer plots machinaal op je in te stampen. Toch moet ik toegeven dat het album een lange rit is, want om tachtig minuten te blijven boeien is het toch wel ietwat te veel van hetzelfde. Het is gelukkig niet zo erg als bij de eerder dit jaar verschenen dubbelaar van het gelijkaardige Midnight Oddysey, waarbij slechts de helft beklijvend was tegenover een overbodige andere helft, maar “Règne des mort” komt wat mij betreft pas echt op gang vanaf “Everything is a fallacy”, maar dan zijn we toch al meer dan een half uur aan onze ruimtereis bezig. De liefhebbers zal dit echter worst wezen en zullen hun hartje danig kunnen ophalen bij een verder degelijke plaat.

JOKKE: 78/100

Borgne – Règne des morts (Those Opposed Records 2015)
1. Void miasma
2. Eonious fovous
3. When swans are choking
4. Everything is a fallacy
5. Abysmal existence
6. Fear
7. L’odeur de la mort

Sargeist – Feeding the crawling shadows

Sargeist, je kent ze wel, de true Right Direction die niet goed weten wat te doen op een podium. Op plaat daarentegen geen geklaag. Je weet wat je moet verwachten; zijnde een of andere lelijke selfie op de cover en trendy teksten uit het (zowel letterlijk als figuurlijk: immer minimalistisch) boekje. Als het over Sargeist gaat, moet ik altijd aan Monty Python denken, al zal de band zichzelf wel serieuzer nemen. Maar alle gekheid op een stokje, stiekem vind ik Sargeist in al zijn eenvoud en voorspelbaarheid een uitstekende band. Hun vorige werkjes, met “Let the devil in” met stip op nummer één, gooiden steevast hoge ogen. Als geen ander weten deze Finse heersers pakkende melancholie in hun spel te stoppen en “Feeding the crawling shadows” is daar geen uitzondering op. Duivelsgebroed nummer vier houdt het midden tussen snelle mineur akkoorden en meer uptempo Quorthon knipogen. Zoals dat altijd al is geweest. Er zijn echter twee grote verschillen met “Let the devil in“. Zo is naar oude gewoonte Dustsucker weer van de partij en wordt het geheel bedolven onder een lawine van ruis. Ik weet het wel te appreciëren. Ander punt is, dat de man met haaienogen niet enkel krijst, maar zich eerder van een bij wijlen soort, eerder misplaatste grunt bedient. Deze keer geen “Black fucking murder” of een instant orgasme zoals bij de voorganger, maar eerder een afwachtende houding. Voor zover dat mogelijk is bij een rechtdoorzee band als Sargeist heeft “Feeding the crawling shadows” meer tijd nodig. Het album luistert zeker lekker weg, maar blijft niet zo goed hangen. Ligt dat aan de kwaliteit van de nummers; minder goed riffs, weet je wel? Of ligt dat aan de kwaliteit van de nummers; ze moeten groeien? Laat het in het midden wezen.

Flp: 78/100

Sargeist – Feeding the crawling shadows (World Terror Committee 2014)
1. Feeding the crawling shadows
2. In charnel dreams
3. Unto the undead temple
4. Snares of impurity
5. Return of the rats
6. The unspoken ones
7. The shunned angel
8. Inside the demon’s maze
9. Kingdom below
10. Funerary descent

Sargeist – The rebirth of a cursed existence

Sargeist, u weet wel; de Finnen met een duister randje. U weet niet; de aardige jongens erg toegewijd aan het zwart metaal. “The rebirth of a cursed existence” is geen nieuwe langspeler, maar een verzamelalbum van allerlei extra verschenen nummers op vinyl en zeldzaam te vinden spul (van een resem split 7” plaatjes). Het vorige echte album, “Let the devil in” was een dijk van een black metalplaat en was een pak beter dan zijn beide voorgangers (die ook al niet mis waren). Sargeist is heer en meester van de melancholische black metal. Als geen ander kunnen ze steeds weer opnieuw datzelfde mineur toonladdertje recycleren tot een (haast) nieuwe riff. Laat het enige cynisme je niet ontgaan, want Sargeist wijkt haast nooit (het punky met power chords gespeelde “Vorex obscurum” uitgezonderd – Fenriz laat weten vereerd te zijn) van het gekende recept af. Het klinkt allemaal erg poppy en gemakkelijk in het oor en vreemde fratsen zijn uit den boze. Maar Sargeist doet het altijd zo goed, de hoofdmelodie van het titelnummer is fenomenaal. Je komt er goed mee weg, maar mag er niet teveel bij nadenken. In tegenstelling tot de (overwegend) snelle pakkende black metal, verschilt de productie van nummer tot nummer, zoals dat ook te verwachten is op een compilatie cd. Duh-huh. Minder te verwachten is het niet altijd even sterk gekwetter van den Marko, die bij momenten wel erg hard klinkt zoals Donald Duck. Nog minder te verwachten is het ronduit beschamend amateurisme enkele laatste nummers. De heren zijn oftewel potdoof, oftewel knalbegaaid. Wie weet dat een gitaar zes snaren heeft, hoort ook dat ze niet gestemd zijn hier. Schan-da-lig! Maar ik heb goed gekeken, ze komen van een split met Drowning the Light (nog zo een clown) en de “The dark embrace” EP. Releases die niet bepaald zijn uitgekomen in het demo tijdperk van de band (en dan nog). Nu ja, sinds ik Ville en co live heb mogen aanschouwen, vind ik dat niet zo verwonderlijk. Gelukkig wordt “The rebirth of a cursed existence” afgesloten met twee knallers van nummers die op elk vlak perfect zijn. Persoonlijk luister ik graag naar Sargeist, hoe voorspelbaar ze ook zijn. Maar zowel live als tijdens sommige opnames vallen ze door de mand en bewijzen ze dat ze overschat worden. Allé hup, doe maar een nieuw full album.

fLP: 75/100

Sargeist – The rebirth of a cursed existence (W.T.C. Records 2013)
1. Reaping with curses and plague
2. The rebirth of a cursed existence
3. Sinister glow of the funeral torches
4. Wraith messiah
5. Cursed be the flesh I have spared
6. Vorax obscurum
7. Black unholy happiness
8. The covenant rite
9. Dead ravens memory
10. Crimson wine
11. The dark embrace
12. The crown of burning stars
13. The moon growing colder
14. Nightmares and necromancy