horna

Adaestuo – Krew za krew

Het internationale gezelschap Adaestuo wist mij twee jaar geleden positief te verrassen met haar eerste EP “Tacent semitae” waarbij de muzikale cocktail van black metal en rituele ambient die de respectievelijk Amerikaanse en Finse multi-instrumentalisten VJS (o.a. Nightbringer, Sargeist) en P.E. Packain (o.a. ex-Cornigr, ex-Sargeist, ex-Horna, ex-Saturnian Mist) schreven, overgoten werd met de excentrieke vocalen van de Poolse Hekte Zaren. Toen World Terror Committee de eerste langspeler “Krew za krew” aankondigde, was ik dus razend benieuwd of het pan-continentale collectief de hoge kwaliteit van de EP kon aanhouden, laat staan overtreffen. Op de vrij compacte EP genereerde de dualiteit tussen black metal, mysterieuze ambient en barokke klanken een spannende brok muziek, maar verspreid over een langspeler van vijftig minuten komt het geheel soms wat versnipperd over. Wanneer de oosterse magie van opener “Red moon” onze ziel bezweert, is er nog geen vuiltje aan de lucht en belooft het een intrigerende reis te worden. In “Transcendental” nemen onheilspellende en horroreske ambient echter al meteen de overhand. Het tien minuten durende “Monument” kent een slepende start die refereert aan het Italiaanse Opera IX en vervolgens overgaat in bombastische snelle black, halfweg transformeert naar ambient-mystiek met rituele percussie om zich vervolgens terug te ontpoppen tot beklemmende excentrieke black. “Subterranean fire” trekt opnieuw zeven minuten lang de ambient/horror-kaart en haalt de vaart uit de plaat. “Death transition” start met een Nightbringer-achtige riff maar houdt het tempo laag en zet bombastische/triomfantelijk klanken centraal waardoor het “Alsvartr (The oath)“-gewijs eerder de ideale intro voor de plaat had geweest. Het is pas in “Shadow pilgrimage” dat black metal terug de overhand neemt, een ontwikkeling die we na een kwartier lange afwezigheid terug hartig welkom heten. Ten opzichte van de EP klinken de black metal-stukken trouwens opvallend minder goed geproduceerd, wat op zich dan wel weer meer bijdraagt aan het mystieke karakter van “Krew za krew“. Het dramatische effect van de titeltrack kreeg nog extra geladenheid mee wanneer tijdens het schrijven van de review plots donkere wolken voor de zon verschenen en mijn woonkamer in complete duisternis verhulden. De gelaagdheid van het geheel ontpopt zich naar het schijnt nog meer wanneer de koptelefoon opgezet wordt, maar deze ervaring dien ik noodgedwongen (dank u tinnitus!) aan mij voorbij te laten gaan. “Krew za krew” is opnieuw een avontuurlijke plaat geworden die nog steeds vertrekt van een black metal-fundament waarop echter een soort haunted house uit een horror movie gebouwd werd. Minpunt is dat er slechts drie songs op de plaat staan waar zwartmetalen klanken de overhand nemen waardoor de vaart uit het geheel verdwijnt. Desalniettemin een avangardistisch black metal-avontuur dat de liefhebbers zal kunnen bekoren.

JOKKE: 79/100

Adaestuo – Krew za krew (World Terror Committee 2018)
1. Red moon
2. Transcendental
3. Monument
4. Subterranean fire
5. Death transition
6. Escaine
7. Shadow pilgrimage
8. Krew za krew
9. Hurmeen tahrima

Sargeist – Unbound

Sinds haar conceptie in 1999 is Sargeist één van de vaandeldragers van de Finse black metal-scene. Oprichter Shatraug heeft zijn aandeel in zowat de helft van de bands die actief zijn in het land van de duizend meren, maar tezamen met Horna is Sargeist toch één van de meest consistente qua uitbrengen van plaatwerk, hoewel voorganger “Feeding the crawling shadows” toch ook weeral vier jaar achter ons ligt. In tussentijd heeft Sargeist echter grote kuis in haar line-up gehouden en heeft spilfiguur Shatraug in de Amerikaanse gitarist VJS (o.a. Adaestuo en Nightbringer), bassist Abysmal (o.a. Saturnian Mist), gitarist Gruft (o.a. Desolate Shrine, Perdition Winds) en zanger Profundus (o.a. Desolate Shrine) nieuwe strijdmakkers gevonden. Ondanks de nieuwe line-up doet Sargeist op haar vijfde langspeler wat van haar verwacht wordt: ongecompliceerde, van alle tierlantijntjes ontdane black metal op de luisteraar afvuren. De productie houdt hierbij het midden tussen grimmig en krachtig zodat de melodieën toch goed te volgen zijn. “Psychosis incarnate” is meteen een fijne binnenkomer die de toon zet voor de overige vijfenveertig minuten. Ook “To wander the night’s eternal path” is Finse black volgens het boekje. Voor sommigen zal daar het schoentje wringen omdat je voor verrassingen of experiment bij Sargeist écht wel aan het verkeerde adres bent. Op zich is er niets verkeerd aan de traditionele aanpak van het vijftal, maar van enige afwisseling is er bijgevolg dan ook weinig sprake hoewel “The bosom of wisdom and madness” door haar gevarieerde vocale aanpak positief opvalt. “Death’s empath” springt er eveneens bovenuit door haar semi-rockende semi-blastende opzet en pakkende riffs (waar Shatraug, na meer dan honderd nummers geschreven te hebben, de inspiratie vandaan blijft halen, is me dan ook een groot vraagteken). In “Hunting eyes” daalt het tempo aanvankelijk en weten de riffs opnieuw een heupwiegje in gang te zetten. De titeltrack is goed gekozen want deze perfectioneert de vintage-Sargeist sound tot in de perfectie. Daar waar ik tegen het einde van zowat elke Sargeist-plaat mijn focus verlies, is dat bij “Unbound” niet het geval. “Grail of the pilgrim” sluit deze viering van old-school Finse zwartgalligheid dan ook perfect af. Sargeist is geen rocket science, maar bewijst opnieuw dat het goed is in wat het doet en levert met “Unbound” met stip haar beste werk af.

JOKKE: 83/100

Sargeist – Unbound (World Terror Committee 2018)
1. Psychosis incarnate
2. To wander the night’s eternal path
3. The bosom of wisdom and madness
4. Death’s empath
5. Hunting eyes
6. Her mouth is an open grave
7. Unbound
8. Blessing of the fire-bearer
9. Wake of the compassionate
10. Grail of the pilgrim

Cosmic Church – Täyttymys

Deze week lekte het nieuws dat het Noorse One Tail One Head de handdoek in de ring gooit maar eerst nog hun debuut full length zal uitbrengen, en een tijdje geleden gaf ook de Zweed achter Panphage er met het magistrale Jord de brui aan. Dit is echter nog niet het einde van de Scandinavische miserie, gezien ook in Finland een meesterlijk project zijn laatste stralen daglicht heeft gezien. Na een dertien jaar durende carrière houdt Luxixul Sumering Auter, meesterbrein achter Cosmic Church, het voor bekeken. Echter sluit ook hij het hoofdstuk in schoonheid af door middel van een allerlaatste langspeler. Albums als “Ylistys” en de “Vigilia” EP vinden al enkele jaren regelmatig de weg naar mijn gehoorgang dus waren de verwachtingen voor zwanenzang “Täyttymys”, een titel die zich passend laat vertalen naar ‘voltrekking’, hooggespannen. Hoewel Cosmic Church van Finse bodem afkomstig is leunt de sound dichter aan bij die van pakweg Blood Red Fog, Kêres en Burzum dan bij de ‘typische’ punky Finse sound, uitgedragen door Horna en aanverwanten. Naast de herkenbare albumhoes met een ‘bosfoto’ waarin de protagonist een rode badjas draagt, brengt “Täyttymys” ons subtiele keyboardlagen bovenop geloopt, bijzonder melodieus gitaarspel (dat vrij helder klinkt en niet verdrinkt in een poel van distortion). Wat de drums betreft moet het allemaal zo ingewikkeld en experimenteel niet zijn en de krijsende vocalen zitten net genoeg weggestopt om niet alle aandacht op te eisen. Ondanks de simpele opzet weet de man opnieuw een zeer eigenzinnig werk uit te brengen waarin een ode aan de eerste werken van Burzum wordt gebracht (zeker “Vangittu” getuigt hiervan), maar waarin meerdere invloeden te bespeuren vallen. Zo pik ik in “Sinetti”, een song waarin het tempo ferm de hoogte in gaat en waarin de spanningsboog naar het eind toe absoluut meesterlijk ineenzit, ook enkele post-vibes op, terwijl “Armolahja” enige folkmelodieën ten berde brengt. Ondanks de verschillende invloeden is de rode draad doorheen dit eind-epos duidelijk voelbaar: mede dankzij de zeer heldere productie waarin elk instrument goed tot zijn recht komt en de keys duidelijk aanwezig maar niet al te overweldigend zijn, zit er een duidelijke flow in het album. Net zoals bij het hiervoor aangehaalde album van Panphage het geval was, is het ook hier duidelijk de bedoeling op play te drukken en je drie kwartier te laten meevoeren, aangezien individuele nummers minder goed op zichzelf staan. Het is zonde om alweer een fantastisch project naar de geschiedenisboeken te verwijzen, maar Cosmic Church valt moeilijk met enige andere band te vergelijken en heeft met “Täyttymys” alvast een indrukwekkend en eigenwijs slotstuk aan zijn discografie toegevoegd.

CAS: 87/100

Cosmic Church – Täyttymys (Eigen beheer, 2018)
1. Aloitus
2. Armolahja
3. Sinetti
4. Huuto
5. Vangittu
6. Alttari
7. Täyttymys

Horna/Pure – Split

We zijn nog geen maand ver in het nieuwe jaar of de Finse beeldenstormers Horna zijn al aan hun tweede release toe. Na de “Kuolleiden kuu” EP is het nu tijd voor een brok duivelse muziek die het gevolg is van een bloedpact gesloten met het Zwitserse Pure, het (solo-)project van Ormenos die ingewijden zullen kennen van een resem topacts waarvan Borgne, Manii en Oculus de bekendste zijn. Maar alvorens deze muzikale duizendpoot zijn kunnen mag laten horen, krijgen we vier zweepslagen van Horna te verwerken. Het is het eerste werk waarop LRH op drums te horen is, nadat hij de band in 2016 vervoegde. Dat heeft lang geduurd als je weet dat deze vellenmepper de broer is van zanger Spellgoth die toch al sinds 2009 dood en verderf zaait bij Finlands meest productieve black metal band. Hoewel voorganger Vainaja ook best kon drummen, klinken de beats en tempo’s swingender en soepeler dan ooit tevoren en stelt het Horna in staat om middels opener “Nielkää tuhkaa!” en het snelle “Kielletyn tulen kantaja” met het beste werk in lange tijd over de brug te komen. En wat blijft dat Fins toch een mooie, maar onnavolgbare taal! Er wacht Ormenos een zware taak om de Finnen te evenaren en hoewel hij een begenadigd multi-instrumentalist is, heeft hij zich voor deze release toch laten bijstaan door Thorns (Darvaza en nog ontelbaar veel acts) op drums en Beast op bass. Pure klinkt scheller, snijdender en meer bezeten, vooral door de lading effecten die de screams nóg maniakeler uit de boxen doen schetteren. De band laat twee snelle en twee mid-tempo songs horen die, ondanks het verschil in beats, beide een serieuze impact hebben. Goed spul van enerzijds veteranen die op hun best klinken en anderzijds een band waarvan ik het oudere werk dringend ook eens moet opsnorren.

JOKKE: : 82/100 (Horna: 83/100 – Pure: 81/100)

Horna/Pure – Split (World Terror Committee 2018)
1. Horna – Nielkää tuhkaa!
2. Horna – Kaaos
3. Horna – Kielletyn tulen kantaja
4. Horna – Kohti myrskyjen vuosia
5. Pure – Astral vanity
6. Pure – Imara
7. Pure – The black depths
8. Pure – Disclosure of knowledge

 

Horna – Kuolleiden kuu

Wie de discografie van het Finse Horna van buiten kent, is een échte diehard. Deze bende hellehonden onder leiding van Shatraug bestookt de mensheid sinds haar oprichting in 1993 onophoudelijk met releases in welk vorm dan ook. Op deze “Kuolleiden kuu” EP krijgen we vier songs voorgeschoteld die achter de hand gehouden werden tijdens de opnames van de laatste langspeler “Hengen tulet” uit 2015. “Tähdet tähdet” klinkt als een degelijke mid-tempo Horna song, maar blijkt een cover te zijn van de Finse rockzanger Rauli Badding Somerjoki. De originele versie ben ik voor de gein maar eens gaan opzoeken en al snel blijkt dat van het oorspronkelijke swingende karakter van de song geen hol meer overblijft eens het door de Horna-mangel gehaald wordt. Zoals we van deze Finnen gewend zijn, klinkt hun black gortdroog en is er geen ruimte voor frivole fratsen en of het nu mid-tempo rockt, punky thrasht of blastend knalt maakt niet veel uit. Horna doet, wars van alle trends, simpelweg waar het goed in is, maar tot de absolute toppers behoren, doen ze na vijfentwintig jaar nog steeds niet. Natuurlijk wel eeuwig respect voor de stugge houding en de bakken doorzettingsvermogen.

JOKKE: 75/100

Horna – Kuolleiden kuu (World Terror Committee 2018)
1. Uskonpauhu
2. Kuolleiden kuu
3. Tähdet tähdet
4. Viattomien silmin

Doedsvangr – Satan ov suns

Als je de heren Shatraug (Sargeist, Horna, Behexen en een peloton andere bands), AntiChristian (o.a. Tsjuder en Isvind) en Doedsadmiral (Nordjevel) samen een potje muziek laat maken, weet je van tevoren al dat het resultaat geen balverschrimpelende power metal zal zijn, maar ouderwets klinkende black. Voor deze Noors/Finse-collaboratie zou in theorie het predicaat “superband” van onder de mottenballen gehaald mogen worden. In theorie, want de praktijk leert ons dat het samenbrengen van muzikanten die hun sporen al dubbel en dik verdiend hebben, toch niet altijd tot muzikaal vuurwerk leidt. In het geval van Doedsvangr valt het allemaal wel mee. Natuurlijk kennen de heren het klappen van de zweep en beheersen ze hun instrumenten tot in de puntjes, maar het wordt slechts zelden écht spannend op dit debuut. We horen veelal uptempo black à la Dark Funeral, hoewel het trio wel weet dat ze op tijd en stond ook eens wat gas moeten terugnemen (o.a. in de titeltrack), want dat een blastfestijn van meer dan vijftig minuten anders al snel gaat vervelen. Het dynamische “Black dawn” steekt met haar aanstekelijke riffs boven de middelmaat uit en ook “Black sun nimbus” weet te bekoren, maar dan zijn we spijtig genoeg reeds bij het laatste nummer aanbeland. Doedsvangr brengt zijn black te veel volgens de regels van het boekje en mede door de te proper en modern klinkende productie (o.a. machinaal klinkende bassdrums) en de eentonige doordeweekse screams van Doedsadmiral, is dat onvoldoende om boven de grijze massa uit te stijgen. Het surrealistische artwork spring dan weer wel in het oog. Hier had toch wel wat meer ingezeten als je het mij vraagt.

JOKKE: 75/100

Doedsvangr – Satan ov suns (Immortal Frost Productions 2017)
1. Our lord cometh!
2. Rituals
3. Doedsvangr
4. Black dawn
5. Northern watchtowers
6. Diaboli
7. Gnashing of teeth
8. Breath of lucifer
9. Throne of black illumination
10. Blood whores
11. Black sun nimbus

Ordo Omegae Absolutae – Compendium ordinis

Het Portugese Altare Productions is een underground-label dat ondermeer interessante releases van Black Cilice, Névoa en Turia heeft uitgebracht. Met “Compendium ordinis” presenteren ze een dwarsdoorsnede van de Belgische Ordo Omegae Absolutae-cirkel, een groep jonge en hongerige wolven die er een heleboel bands op nahoudt waarbij het een incestueus uitwisselingsproject aan bandleden betreft die, afgaande op het merendeel van de bandnamen, samen Latijnse gevolgd lijken te hebben. We krijgen vijf bands gepresenteerd die elk middels twee songs een ander spectrum van hun visie op black metal laten horen, hoewel rauwe en ongecompliceerde black als gemene deler beschouwd mag worden. Telkens er een nieuw project aan zet is, wordt die voorafgegaan door een intro die als bindmiddel de coherentie van deze compilatie ten goede komt. Odibilis Signatus trapt de boel in gang met simpele recht-voor-de-raap black die je regelmatig uit Finland voorgeschoteld krijgt. De melo-black met oog voor groove haalt het niveau van een Horna of Sargeist nog niet, maar dit luistert wel lekker weg. Morkenatten is Noors voor “donkere nacht” en hoewel hun sound in het verlengde van de voorgaande band ligt, is er iets meer ruimte voor atmosfeer en dynamiek en zorgt de basgitaar voor een extra draagvlak in de muziek. Op productioneel vlak klinkt Morkenatten net iets doffer dan Odibilis Signatus, maar beide bands hebben wel wat last van een dertien-in-een-dozijn scream, waarbij de échte pijn, kwelling of haat gemist wordt. Bij De Vermis Mysteriis klinken de vocalen woester en is de sound ook terug scheller. Aangezien alle drie de bands in elkaars vaarwater zitten, ontgaat het me een beetje wat de meerwaarde van de ene act ten opzichte van de andere is. Misschien de pijlen beter op één band richten? Met Sepulchrum duikt er voor het eerst een andere sound op door de diepere death metal grommen, hoewel de basis ook hier rauwe en primitieve black metal is, zij het met een bestial randje. Necrosophia tenslotte is duidelijk het vreemde eendje in de bijt met getormenteerde vocalen die al eens naar Urfaust durven knipogen, maar waar ik niet altijd even goed gezind van wordt. De scherpe, iele en snerpende riffs weten mijn gehoorgang bijwijlen in plakjes te snijden, en dat is een compliment. Op vlak van primitieve no-nonsense black lijdt onze scene dezer dagen aan bloedarmoede. Hopelijk kunnen enkele projecten uit de Ordo Omegae Absolutae-stal ons daarom interessante dingen brengen in de toekomst. Er zijn nog wel wat werkpunten: soms is het nog vrij rommelig of middelmatig en het ontbreekt de eerste drie bands wat aan een eigen identiteit, maar dat zijn logische groeipijnen. De goede intenties zijn er in elk geval en voorlopig bezit Sepulchrum voor ondergetekende het meeste potentieel.

JOKKE: 70/100

Ordo Omegae Absolutae – Compendium ordinis (Altare Productions 2016)
1. Odibilis Signatus – Nihilistic reveries
2. Odibilis Signatus – A stain upon the shroud of eternity
3. Morkenatten – Mourning fixation
4. Morkenatten – Secrets within the natural facade
5. De Vermis Mysteriis – Tentacles from out of the ooze
6. De Vermis Mysteriis – From the loss of identity
7. Sepulchrum – Astral portal Pt. I
8. Sepulchrum – Astral portal Pt. II
9. Necrosophia – Necrosophic rituals Pt. I
10. Necrosophia – Necrosophic rituals Pt. II