isvind

Dødsfall – Døden skal ikke vente

True black metal” staat er te lezen op de inner sleeve van “Døden skal ikke vente“, de alweer vijfde langspeler van Dødsfall. Een geografische prefix als “Norwegian” of “Swedish” werd achterwege gelaten aangezien de band vanuit beide landen opereert en bandleider/oprichter Ishtar bovendien Mexicaans bloed door zijn aderen heeft stromen. Dat de muzikant zich in Scandinavië echter als een vis in het water voelt, maakt hij al sinds 2009 duidelijk via Dødsfall’s muziek. Doorheen de levensloop van de band blijft Ishtar de enige constante want vergeleken met de knappe voorganger “Kaosmakt” uit 2015, is er weer heel wat veranderd in de line-up. Toenmalig sessiedrummer Jocke Wallgren heeft het tegenwoordig te druk bij Amon Amarth, waardoor we nu Telal (Troll, ex-Isvind, ex-Endezzma) op de drumstoel aantreffen. Zanger Adramalech verliet de band net na de opnames van “Kaosmakt“, terwijl Clandestine (ex-Dødheimsgard) de heren vervoegde, maar die is ondertussen ook al weer met de noorderzon verdwenen. Deze wissels maken dat Ishtar naast alle snaarinstrumenten voor het eerst sinds de demo “Svarte vinger‘ uit 2010 nu ook de zang voor zijn rekening neemt. Op zich heeft de man best een raspende strot maar iets meer variatie in zijn screams had toch welgekomen geweest. Na de Endarker Studio en de Sunlight Studio, koos Ishtar voor deze nieuwe plaat de Necromorbus Studio uit. En het moet gezegd worden dat het resultaat niet diens typische geluid heeft meegekregen. Om variatie in de tien nummers aan te brengen, werden elementen zoals piano (“Hemlig vrede“), heel wat gitaarsolo’s, heldere verhalende vocalen en akoestische gitaren (“Svart drömmar“) en subtiele (keel)gezangen (“Tåkefjell” en “I de dødens øyne“) aan de in het Noors vertolkte black toegevoegd. Over het algemeen klink Dødsfall iets minder agressief dan op de voorganger en een dynamisch nummer als “Tåkefjell” heef teigenlijk best wel wat hitpotentieel. Wel weet Ishtar op tijd en stond ook enkele effectieve meer thrashy-getinte riffs uit zijn gitaar te toveren. Het duo levert met “Døden skal ikke vente” een degelijke plaat af die vlot weg luistert en nergens buiten de lijntjes kleurt. Daar is op zich niets fout mee, maar ze gaan hier ook niet veel potten mee breken.

JOKKE: 79/100

Dødsfall – Døden skal ikke vente (Osmose Productions 2019)
1. Hemlig vrede
2. Tåkefjell
3. Svarta drömmar
4. Grå himlar
5. Kampsalmer
6. I de dødens øyne
7. Ødemarkens mørkedal
8. För alltid i min sjæl
9. Ondskapelse
10. Skogstrollet

Disciples Of The Void – Disciples of the void

We blijven nog even in de Finse flow hangen waar we momenteel inzitten. Disciples Of The Void is een nieuwe band uit het land van de duizend meren en verkiest anoniem (what’s new?) te blijven door zich onder zwarte hoodies te verbergen. Het enige gezicht dat we herkennen is het liefelijke snoetje van drumster Trish Kolsvart (Urarv, Elände en ex-live lid van ondermeer Isvind en Craft). Zo onorigineel de presentatie van de band is, zo onorigineel is ook de gebrachte muziek. De leden ontdekten het black metal-genre midden jaren negentig – toen het volgens hen op haar hoogtepunt was – en willen dat eren. Op zich grappig dat er zo veel nieuwe bands rondlopen die teruggrijpen naar de oude dagen en daar precies qua ontwikkeling zijn blijven hangen. Wie luistert er dan eigenlijk naar de hele mikmak aan nieuwe spelers als vroeger toch alles beter was? Soit, de retro-sound van de Finnen is opgesmukt met de nodige symfonische elementen zonder al té overdadig te zijn. De moderne productie mist echter wat levendigheid waardoor de band nogal generisch klinkt en een eigen karakter ver zoek is. Ook al wil je het warm water niet heruitvinden, een eigen sound blijft toch belangrijk want in een shuffle playlist zou ik de band er met haar dertien-in-een-dozijn-geluid nooit uithalen. Qua uitvoering zit alles wel snor want er wordt strak gemusiceerd en we kunnen de band niet op foutjes betrappen. De riffs duiken slechts af en toe onder het vriespunt (“The apocalypse reign“), en klinken een pak Noorser dan Fins (“Per aspera ad noctum“) met op tijd en stond een black ’n roll-infusie (“Dominion“, “The harvest” en “Choronzon“). In het begin van deze laatste track ontwikkelen de heren en dame plots een andere sound door qua vocale aanpak richting Dimmu’s Shagrath te gaan. Het nummer wordt verder ook met cleane epische gezangen opgesmukt en vormt alzo het perfecte bruggetje naar “Home of the once brave“, een minder voor de hand liggende Bathory-cover met het – al dan niet bewust door Quorthon gepikte – einde van de Metallica-klassieker “For whom the bell tolls“. Wie smult van bands als Obtained Enslavement, Troll, oude Covenant of Darkwoods My Betrothed zal hier wel zijn of haar gading in vinden. Voor mij mist het debuut van Disciples Of The Void wat karakter en is het iets te steriel qua sound.

JOKKE: 70/100

Disciples Of The Void – Disciples of the void (Primitive Reaction 2018)
1. Ad gloriam invictus satana
2. Dominion
3. The apocalypse reign
4. Enter the void
5. Per aspera ad noctum
6. The harvest
7. The heirs of wormwood
8. Choronzon
9. Home of the once brave (Bathory cover)

 

 

Elände – Dödens rike

Elände is een trio dat opereert vanuit het Zweedse Göteborg en mijn aandacht trok omdat drumster Trish (ex-Asagraum, ex-Isvind, ex-Nattefrost, ex-Djevelkult) als vellenmepster actief is in de band. Na een demo en een split met Svärta brachten de heren en dame recent hun eerste langspeler “Dödens rike” uit, een plaat die in een half uur tijd de oude black metal dagen van midden jaren negentig doet herleven. In een song als “Det ögat döljer” moet ik qua sound (rauw maar eigenlijk vrij warm) en atmosfeer terugdenken aan de Thy Primordial plaat “Under iskall trollmåne“, hoewel de prominent aanwezige vocalen van gitarist Ve wel bijtender en snijdender zijn. En wanneer Trish het tempo omhoog jaagt, hoor ik ook wel wat Setherial ten tijde van hun debuut “Nord…” terug. Mid-tempo songs zoals opener “Blodmåne” en sneller werk in de vorm van het aanstekelijke “Preludium” en “Gengång” gaan hand-in-hand en er wordt soms ook binnen eenzelfde nummer met sterk uiteenlopende tempo’s gespeeld. Zo start “Det ögat döljer” met een simpele maar effectieve rockende riff alvorens het tempo en de gitaren snediger worden. Hoewel de meeste songs compact van opzet zijn, is er af en toe ruimte voor een akoestische passage, maar het meest nadrukkelijk komen de akoestische snaren aan bod in het zeven minuten durende “In i tomheten” dat erg slepend van opbouw is en waarbij een in-een-loop-gezette-melodie de melancholische toon minutenlang zet. Alzo komt er een mooi einde aan een fijne plaat die absoluut niets nieuws onder de zon laat horen maar liefhebbers van midden jaren negentig (Zweedse) black – zonder Dissection invloeden deze keer – absoluut zal kunnen bekoren.

JOKKE: 80/100

Elände – Dödens rike (Craneo Negro Records 2018)
1. Varsel
2. Blodmåne
3. Preludium
4. Den värld som var
5. Invokation
6. Det ögat döljer
7. Gengång
8. In i tomheten
9. Stillhet

Asagraum – Potestas magicum diaboli

In tegenstelling tot grensoverschrijdend gedrag dat heden ten dage een hot topic is, kunnen we grensoverschrijdende samenwerkingen wél toejuichen. En zeker als het zoals in het geval van Asagraum dan nog eens om twee getalenteerde dames gaat. De band wordt vorm gegeven door de Nederlandse zangeres/gitariste Obscura (Wolvenbloed, Draugur, Infestis) en de Canadese maar in Noorwegen residerende drumster Trish (o.a. Urarv, Nidvind, Gestalte en live op de drumkruk te vinden bij enkele Noorse klasbakken zoals Craft en Isvind). Al van bij de openingsklanken van debuutplaat “Potestas magicum diaboli” voelt het meteen als thuiskomen aan. De black metal die beide dames produceren, katapulteert de luisteraar immers vol nostalgische gevoelens terug naar de jaren ’90, de hoogdagen van het door ons zo geliefde genre. Voor vernieuwing ben je hier aan het foute adres, maar zolang er oorkonden aan goed geschreven en uitgevoerde second wave black metal zoals deze blijven verschijnen, is mijn honger amper te stillen. De band heeft temidden de ijskoude agressie voldoende oor voor gitzwarte melodieën wat maakt dat de acht songs goed in het gehoor liggen en de drang naar het telkens opnieuw inhaleren van deze duistere schoonheid groot is. De hoge screams van Obscura klieven zich als een scheermes doorheen de duivelse tornado aan pakkende gitaarriffs en het niveau van hun meloblack ligt over de gehele plaat hoog. Het is dan ook moeilijk om uitschieters aan te wijzen of het moeten de onheilspellende kick-ass opener “Transformation“, het begeesterende inktzwarte “Black triangle temple“, het furieuze en in het Nederlands gezongen “Daar waar ik sterf” of de diabolische afsluiter “I burn within the devil” zijn. Maar ook de andere nummers moeten verre van onderdoen. Ik berg mijn vinylversie best nog niet op in mijn platenkast want deze gaat de komende tijd nog veel rondjes draaien. Sterk debuut!

JOKKE: 87/100

Asagraum – Potestas magicum diaboli (Kvlt 2017)
1. Transformation
2. Black triangle temple
3. Leviathan
4. Gospel of ignition
5. Daar waar ik sterf
6. Black sun prayer
7. Carried by lucifer’s wings
8. I burn within the devil

Doedsvangr – Satan ov suns

Als je de heren Shatraug (Sargeist, Horna, Behexen en een peloton andere bands), AntiChristian (o.a. Tsjuder en Isvind) en Doedsadmiral (Nordjevel) samen een potje muziek laat maken, weet je van tevoren al dat het resultaat geen balverschrimpelende power metal zal zijn, maar ouderwets klinkende black. Voor deze Noors/Finse-collaboratie zou in theorie het predicaat “superband” van onder de mottenballen gehaald mogen worden. In theorie, want de praktijk leert ons dat het samenbrengen van muzikanten die hun sporen al dubbel en dik verdiend hebben, toch niet altijd tot muzikaal vuurwerk leidt. In het geval van Doedsvangr valt het allemaal wel mee. Natuurlijk kennen de heren het klappen van de zweep en beheersen ze hun instrumenten tot in de puntjes, maar het wordt slechts zelden écht spannend op dit debuut. We horen veelal uptempo black à la Dark Funeral, hoewel het trio wel weet dat ze op tijd en stond ook eens wat gas moeten terugnemen (o.a. in de titeltrack), want dat een blastfestijn van meer dan vijftig minuten anders al snel gaat vervelen. Het dynamische “Black dawn” steekt met haar aanstekelijke riffs boven de middelmaat uit en ook “Black sun nimbus” weet te bekoren, maar dan zijn we spijtig genoeg reeds bij het laatste nummer aanbeland. Doedsvangr brengt zijn black te veel volgens de regels van het boekje en mede door de te proper en modern klinkende productie (o.a. machinaal klinkende bassdrums) en de eentonige doordeweekse screams van Doedsadmiral, is dat onvoldoende om boven de grijze massa uit te stijgen. Het surrealistische artwork spring dan weer wel in het oog. Hier had toch wel wat meer ingezeten als je het mij vraagt.

JOKKE: 75/100

Doedsvangr – Satan ov suns (Immortal Frost Productions 2017)
1. Our lord cometh!
2. Rituals
3. Doedsvangr
4. Black dawn
5. Northern watchtowers
6. Diaboli
7. Gnashing of teeth
8. Breath of lucifer
9. Throne of black illumination
10. Blood whores
11. Black sun nimbus

Murg – Varg & björn

Het zijn Zweden en ze zijn met twee. Neen, niet Björn en Bennie, maar varg & björn. Op de hoes zien we beide figuren afgebeeld: een silhouet van een wolf (varg) en een beer (björn). Veel meer is er over Murg niet geweten, behalve dat ze het muzikale equivalent zijn van een calippo tijdens een bloedhete zomerdag: een aangename verfrissing. Niet in de zin van een frisse wind die beide heren door het muzikale landschap laten waaien inzake vernieuwing, integendeel, hun ijskoude black metal is nog conservatiever dan het gedachtengoed van Paus Benedictus XVI. De stalactieten druipen van de frosty riffs die de rillingen over mijn rug doen lopen. De drummer gaat er aan een rotvaart van door, maar last bij momenten ook enkele adempauzes in. Het midtempo “Massvandring & blodbad” is hier een prachtig voorbeeld van. Qua sound is dit eigenlijk veeleer Noorse herrie zoals we die ook bij een Isvind (nieuwe plaat op komst. Hoera!), Taake, oude Gorgoroth of recente Dødsfall terugvinden. Aan het einde van afsluiter “Ett slut, ingen början” duikt een folky passage op die, net als het gekleurde smeltwater aan het einde van een calippo, overbodig is. Na zevenendertig minuten is de ijslolly opgezogen, maar ik smijt me als een bezetene voor de crèmegelaskaar die net door de straat passeert om nieuwe friscopret te bestellen. Als we punten moeten geven voor vernieuwing zou Contador zeggen: “Zero, zero, zero, …”, qua bevlogenheid en sfeer scoort Murg echter een grote onderscheiding!  “A nice trip down nordic black metal lane.

JOKKE: 85/100

Murg – Varg & björn (Nordvis 2015)
1. Vindarna luktar rök
2. Nejderna briner
3. Grannen är din fiende
4. Massvandring & blodbad
5. Den starkes rätt
6. Farsoternas afton
7. Varg & Björn
8. Ett slut, ingen början