kosmokrator

Ish Kerioth – Under unclean wings

Het regent de laatste tijd black metal demo’s van eigen bodem. En tussen dat aanbod aan tapes zit heel wat potentieel, zo ook Ish Kerioth, een band met leden van Kosmokrator en Lugubrum die met “Under unclean wings” aan hun eerste EP toe zijn, nadat eerder al de veelbelovende debuutdemo “One of the twelve” verscheen. Net als op die eerste tape draait de themathiek hoofdzakelijk rond Judas Iscariot, één van de twaalf apostelen en diegene die Jezus heeft verraden aan de Romeinse autoriteiten, waarna onze vriend gekruisigd werd. Zo verwijst de titel van het nummer “Akeldama” naar de bloedakker die aan Judas Iscariot geassocieerd wordt en trapt opener “In the circle of hunters” af met de aan een film ontleende Bijbelquote “Truly I tell you, one of you is about to betray me…”. Muzikaal gezien krijgen we vier heerlijke black metal nummers voorgeschoteld die een uitstekende – nog steeds rauwe – sound meekregen die werd vastgelegd in de Kosmik Womb Studio en een mastering kreeg van Temple Of Disharmony. Eerder dan pure agressie staat atmosfeer centraal hoewel SNVN het gaspedaal ondermeer in het titelnummer diep intrapt. We ontwaren zowel old-school (het riffwerk van JNDR) als meer moderne elementen (o.a. de vocale aanpak) in Ish Kerioth’s visie op black metal. De rond abrahamitische religies draaiende teksten worden door zanger/bassist JHCR op een sterke, geloofwaardige en ietwat ophitsende wijze neergezet wat bewijst dat een goeie zanger het muzikale niveau van een band nog net dat tikkeltje extra kan opkrikken. De aandachtige luisteraar zal in het riffthema aan het einde van het reeds aangehaalde “Akeldama” ongetwijfeld de melodie van Chopin’s “Dodenmars” herkennen. En inderdaad: dankzij Judas Iscariot zal Jezus geen kommiesjes ni meer doen. Deze EP verschijnt op tape via Haunted By Ill Angels en op vinyl via het Portugese Signal Rex. Daar waar de nieuwe lichting bij onze Noorderburen bijna steevast meteen voor langspelers gaat, doen onze nieuwkomers in black metal land het traag maar gestaag middels kleinere releases. Het wordt echter verdomd tijd dat er hier ook langspeelplaten als statement gemaakt worden die ons Belgenlandje internationaal als waardige leverancier van zwartmetaal op de kaart zetten. Ish Kerioth is zo’n band met dat potentieel.

JOKKE: 85/100

Ish Kerioth – Under unclean wings (Haunted by Ill Angels/Signal Rex 2020)
1. In the circle of hunters
2. Nothing in his name
3. Under unclean wings
4. Akeldama

Almyrkvi/The Ruins Of Beverast

Met de regelmaat van de klok blijven er split releases op onze deurmat vallen en het Duitse Ván Records heeft daar een groot aandeel in getuige interessante splits van Akatechism/Slidhr, Carpe Noctem/Arstidir Lifsins en Kosmokrator/Hadopelagyal. Deze keer is het de beurt aan een alliantie tussen het IJslandse Almyrkvi en het Duitse The Ruins Of Beverast. Beide bands leveren twee nummers af die allen tesamen netjes op meer dan veertig minuten speeltijd afklokken. Je krijgt met andere woorden waar voor je geld, tenminste als je fan bent van atmosferische black/doom die in het geval van Almyrkvi een heuse industriële inslag met tal van Blut Aus Nord-vibes kent. Zoals we van het duo Garðar S. Jónsson en Bjarni Einarsson gewend zijn, klinken hun muzikale hersenspinsels heel cinematografisch en zouden die de perfecte soundtrack kunnen vormen voor een donkere sci-fi prent. Bjarni laat opnieuw horen een gedegen vellenmepper te zijn en stuwt de melodieuze riffgalaxies met inventieve drumroffels verder. Garðar’s meest ingezette vocalen klinken vrij diep en neigen hierdoor wat naar de death metal hoek, maar hij gooit in het dynamische “Asomatous grove” eveneens heldere zangpartijen, ijl gekrijs en mysterieus gefluister in de strijd. Mechanisch klinkende heelalgeluiden zorgen voor een naadloze overgang naar het über-melodieuze “Managarmr“, vernoemd naar een wolf uit de Edda van Snorri Sturluson die de maan verzwelgt. Deze twee space trips smaken naar meer! Alexander von Meilenwald en zijn The Ruins Of Beverast is een band die we nog steeds niet voor de volle 100% doorgronden. Op plaat kunnen de Duitsers me doorgaans wel bekoren, maar live vond ik het al meermaals moeilijk een geeuw te onderdrukken. Tijdens hun laatste passage in de Brusselse AB was dat opnieuw het geval hoewel na een nummer of drie het kwartje plots wel viel. In het dertien minuten durende “The grand nebula pulse” valt alvast geen spoor van hun signature pompeuze black/doom te bespeuren. Dit nummer is grotendeels opgebouwd uit bezwerende ambient en ritualistische vocalen en koorgezangen met enkel een basgitaar en percussie als leidraaid waarover wat trippy gitaarlijntjes gedrapeerd zijn. De experimentele psychedelica staat in schril contrast met de kosmische aanpak van de IJslanders, en toch voelt het niet vreemd aan dat beide bands op een split terecht gekomen zijn. Dit nummer moet je smaak zijn. Aanvankelijk wist het me te beklijven, maar dertien minuten is wel wat te veel van het goede. Het daaropvolgende “Hunters“, daarentegen, geeft ons de pandoering waar we op zaten te wachten. Venijnige black inclusief dito vocalen zetten de boel in lichterlaaie maar het vocaal departement zorgt middels sacrale heldere gezangen ook voor de nodige variatie. Melodieuze leads penetreren doorheen de onderstroom aan repetitieve riffs, maar ook gothrock-achtige gitaarakkoorden worden ingezet waarover Alexander verhalende zang hanteert. Een melodieuze solo neemt terug over en luidt de emotionele Interessante split van twee bands die eigenlijk beter bij mekaar passen dan initieel gedacht. De twee kosmonauten van Almyrkvi bevestigen hun kunnen. Het eerste nummer van The Ruins Of Beverast staat of valt met je smaak, maar het tweede is er boenk op.

JOKKE: 81/100 (Almyrkvi: 83/100; The Ruins Of Beverast: 79/100)

Almyrkvi/The Ruins Of Beverast – Split (Ván Recor ds 2020)
1. Almyrkvi – Asomatous grove
2. Almyrkvi – Managarmr
3. The Ruins Of Beverast – The grand nebula pulse
4. The Ruins Of Beverast – Hunters

Kosmokrator – Through ruin…behold

Hoogtijd om met een volwaardige langspeler op de proppen te komen, moet het black/death gezelschap Kosmokrator gedacht hebben. Daar zat ik trouwens ook al een tijdje op te wachten. De demo “To the svmmit” (2014) en EP “First step towards supremacy” (2016) waren immers twee knappe staaltjes mystieke, atmosferische en occulte black/death die meteen ook de mensen bij Ván Records – toch nog steeds één van dé hofleveranciers van kwaliteitsvolle extreme muziek – wisten te overtuigen. Onze landgenoten staan al een tijdje op mijn “live to see“-lijstje, maar om de één of andere reden ontglipten ze me steeds, zelfs als ik op een event aanwezig was waar ze geprogrammeerd stonden. Gelukkig verscheen eerder dit jaar de liveregistratie “Live at Hamburg Untertage” om de pijn toch een beetje te verzachten. “Through ruin…behold” is de titel die de eerste langspeler meekreeg en de luisteraar driekwartier lang aan zijn of haar boxen kluistert. Muzikaal gezien ligt de plaat in het verlengde van de vorige releases, wat op zich niet zo vreemd is aangezien de nummers tussen 2013 en 2018 geschreven werden en enkele van hen dus zelfs uit de demoperiode van de band dateren. Zoals gewend van de voorganger, wisselt frontman J. ruwe echoënde death metal-vocalen af met semi-cleane uithalen wat voor een dynamisch schouwspel zorgt, dat maakt “The push towards Daath” meteen duidelijk, alleen haalt een bevreemdende passage vol rituele percussie en bezwerende gitaren de vaart wat uit de opener. Kosmokrator is voortdurend op zoek naar een evenwicht tussen heftige, zompige death metalpassages en meer melodieuze elementen zoals groots klinkende gitaarclimaxen en pakkende leads. Verder wordt ook met contrasten tussen trage dissonante riffs en stuwende blastdrums gewerkt, wat bijdraagt aan een hypnotiserend sfeertje dat de nummers bijwijlen uitstralen. “Ruins” is zo’n kraker waarin de verschillende gezichten van dit vijfkoppige monster aan bod komen. In het epische en atmosferische “Kosmokratoras I – In His name shineth the sun” eist bassist T. zijn plaats op en verder geeft ijle vrouwelijke zang een duistere betoverende meerwaarde. Ook in het doomy negen minuten durende “Gestorben muss sein” zijn vrouwelijke vocalen verantwoordelijk voor het schetsen van een dor en druilerig landschap vol ruïnes nadat de ondergang van de mensheid ingezet werd. De post-apocalyptische sfeer die deze afsluiter uitademt staat dan weer in schril contrast met het triomfantelijke beukwerk van een song als “Irreversible pathways“. Kortom: “Through ruin…behold” is een sterke, dynamische plaat geworden waarmee Kosmokrator zonder blikken of blozen kan meespelen in de internationale scene. En nu zorgen dat ik onze afspraak op 6 december niet mis wanneer Kosmokrator samen met Grave Miasma, Spectral Voice en Vort Het Bos in Antwerpen zal ontheiligen.

JOKKE: 87/100

Kosmokrator – Through ruin…behold (Ván Records 2019)
1. The push towards Daath
2. Ruins
3. Irreversible pathways
4. I am the utterance of my name
5. Kosmokratoras I – In His name shineth the sun
6. Nathir
7. Gestorben muss sein

Vort – Demo 2019

Wie af en toe eens iets leest op Addergebroed, weet dat black metal veel meer mijne meug is dan het dodelijke broertje ervan. Ik volg die eerste scene dus veel meer op de voet dan die tweede, dat geldt zowel voor internationale als nationale bands. Qua Belgische death metal passeerde Carnation natuurlijk met diens eerste langspeler, maar dat is ondertussen ook weer al een goed jaar geleden. En voor Kosmokrator moeten we nóg verder terug de tijd in gaan. Met Vort (‘verrot’, ‘corrupt’) halen we nog eens een nieuwe doodsmetalen band van eigen bodem aan, een kakelverse dan nog wel. Via het sympathieke Babylon Doom Cult Records verschijnt Vort’s eerste demo (op 7 inch formaat) waarop twee songs prijken, samen goed voor zo’n dikke negen minuten death metal of old. Voor fans van Grave Miasma en Spectral Voice geeft het persbericht mee. Laat dat nu net twee death metal-bands zijn die ik dik te pruimen vind en waarvan hun platen geen tijd krijgen om stof te vergaren in mijn kallax-kasten. Het trio K.P. (bas), T.S. (drums) en S.A. (gitaar) (en wie voorziet de in-reverb-gedrenkte grunts?) laat met de nummers “Subdermal putrescence” en “Augmentation of the black void” horen dat er voortaan rekening dient gehouden te worden met deze grafdelvers. Snelle old-school death metal stukken worden afgewisseld met doomy atmosferische passages, zodat de dynamiek snor zit en de snelle partijen ook beter aankomen. Qua sfeer en (on)gezelligheid scoort het trio alvast een dikke voldoende. De trage riffs van ‘Subdermal putrescence” doen me ook terugdenken aan de vroege jaren negentig hoogdagen van een Obituary. Het was een tijdperk waarin death metal nog moddervet klonk in plaats van afgelikt technisch. Ook Vort’s sound klinkt lekker zompend en organisch zonder echter een te groot beerput-gehalte te hebben. Deze negen minuten gaan erin als zoete koek en dat de Gentenaren daarbij geen minuut origineel klinkt, is in dit geval helemaal niet zo erg. Grave Miasma en Spectral Voice doen binnenkort ons landje aan. Oproep aan de organisatie: laat Vort de gemoederen maar opwarmen die avond!

JOKKE: 82/100

Vort – Demo 2019 (Babylon Doom Cult Records 2019)
1. Subdermal putresence
2. Augmentation of the black void

Antiversum – Cosmos comedenti

In het pop- en rockcircus is het dikwijls de frontman/-vrouw die in de schijnwerpers staat en met alle aandacht gaat lopen. In het black metal-wereldje lopen er ook zo van die bands rond hoewel de afgelopen jaren steeds meer en meer anonieme entiteiten boven water kwamen waar de band belangrijker is dan de som van de individuen die er deel van uitmaken. Het Zwitserse Antiversum is zo’n band waarbij de identiteit van de leden een waar staatsgeheim is maar een gemeenschappelijke nihilistische kijk op het universum de gemende deler vormt. Vijf jaar na de oprichting in 2010 werd een eerste demo uitgebracht en nu is het tijd voor het volwaardige debuut getiteld “Cosmos comedenti“. Er prijken slechts vier songs op de tracklist die tezamen op achtendertig minuten speeltijd afklokken en waarin we een amalgaam aan kosmosvernietigende black, doom en death metal over ons heen gestuwd krijgen met links en rechts de nodige dissonante klanken. Hier geen doffe ellende zoals we bij soortgelijke bands wel al eens aantreffen, maar een vrij transparante mix waarin alle instrumenten duidelijk van mekaar te onderscheiden zijn. Haaks op de interessante muzikale audiomaalstroom staat echter een zaaddodende, saaie van galm voorziene grunt waarin geen greintje afwisseling te horen valt. Gelukkig zijn er voldoende lange instrumentale passages waar de zanger zijn klep houdt en je een pandoering geven. Wie een referentiekader wil: Irkallian Oracle, Kosmokrator en Grave Miasma.

JOKKE: 79/100

Antiversum – Cosmos comedenti (Invictus Productions 2017)
1. Antinova
2. Creatio e chao orta est
3. Cosmos comedenti
4. Nihil ad probandum

Cult Of Erinyes – Tiberivs

Het Romeinse rijk heeft al menig metalband inspiratie gebracht, zo ook ons eigenste Cult Of Erinyes dat op haar nieuwe derde langspeler de periode van de heerschappij van Tiberius Iulius Caesar Augustus bezingt en muzikaal in kaart brengt. Het is een heerlijke vijfenvijftig minuten durende rituele black metal trip geworden waarin heel wat interessants te beleven valt en tal van (gast)muzikanten een bijdrage leveren zoals de Zweedse bassist Alex (Craft, Hypothermia) die goed hoorbaar de dikke snaren bespeelt in de intro “Achaea, 41 B.C.“. Cult Of Einyes is nog steeds het geesteskind van Corvus die op deze plaat door heel wat broeders van zijn andere bands (Psalm, Wolvennest) wordt bijgestaan. De vinnige, snijdende, maar bij momenten ook pakkende en meeslepende black – check die geweldige opener “Nero (divine providence)” waarin al deze facetten reeds aan bod komen – wordt door zanger Mastema met zijn uitbundige en variërende vocalen naar een nóg hoger niveau getild. Spijtig dat het zijn zwanenzang is geworden maar toch ook benieuwd hoe Déhà het er voortaan zal afbrengen als opvolger. Dit multi-talent is geen onbekende voor de band aangezien hij op “Tiberivs” ook al keyboard en gitaarpartijen verzorgde evenals de drumprogrammering, wat er trouwens écht niet aan te horen is (live zal de drummer van LVTHN en Kosmokrator achter de drumkruk kruipen). Déhà nam tevens de erg geslaagde mix en mastering – waarbij voldoende ademruimte werd gegeven voor de gelaagdheid van de muziek – voor zijn rekening nam. “Tiberivs” is duidelijk een conceptplaat die je in zijn geheel dient te ondergaan maar zijn geheimen slechts mondjesmaat prijsgeeft. De bijwijlen complexe songstructuren en licht progressieve invalshoek zijn hier debet aan, hoewel er ook voldoende furieuze recht-door-zee blastfestijnen te beleven vallen. Na een paar luisterbeurten springt de wolf, die op het cover artwork te zien is, uit de dichte mist om je bij je nekvel te grijpen en je mee te sleuren in deze overdonderende historische flashb(l)ack. “Germanicvs” is halfweg de plaat nog zo’n toptrack waarin met verschillende tempo’s gespeeld wordt en enkele killer riffs én solo’s de revue passeren, maar waarin ook ruimte voor atmosfeer behouden blijft. Afsluiten doet Cult Of Erinyes in stijl met het epische elf minuten durende “For centuries to come” dat in het beklijvende melancholische middenstuk meermaals aan het Zweedse Shining doet denken. “Tiberivs” is een plaat waarop old én new school black broederlijk hand in hand gaan en die weinig black metal liefhebbers onberoerd zal laten.

JOKKE: 88/100

Cult Of Erinyes – Tiberivs (Code 666 2017)
1. Achaea, 41 B.C.
2. Nero (divine providence)
3. Casus belli
4. Bred for war
5. Loner
6. Germanicus
7. First of Men
8. Damnatio memoriae
9. For  centuries to come

Kosmokrator – Vernietigen om te kunnen herschapen

Vorig jaar was daar uit het niets plots Kosmokrator die zich met hun demo “To the svmmit” in één klap op de map van de vaderlandse death metal scene plaatsten. Onze landgenoten werden opgepikt door het geweldige Vàn Records en nu is er met “First step towards supremacy” een nieuwe EP die hen in staat stelt ook internationaal potten te breken. Danig onder de indruk van het nieuwe werk besloot ik de band eens van onder hun steen te halen. (JOKKE)

kosmokrator

Heil Kosmokrator! Er is nog niet veel geweten over jullie band en de identiteit van de individuen (en iets zegt me dat jullie ook niet te veel licht in de anonieme duisternis willen laten schijnen). Wat vormde de aanleiding om Kosmokrator in het leven te roepen en welke ambities hebben jullie met de band?
Hi, het is inderdaad zo dat we willen dat de muziek en de band als collectief primeren op de individuen achter Kosmokrator. Maar het is ook niet zo dat we er alles aan zullen doen om onze identiteiten geheim te houden. Kosmokrator is ontstaan als gevolg van een nood aan creatieve expressie bij verschillende bandleden. De band werd opgericht met het idee om death metal te maken zoals wijzelf die graag horen. Na de demo begonnen we meer te experimenteren.

Hoe is jullie demo “To the svmmit” tot stand gekomen? Ik heb begrepen dat jullie deze zelf op cassette hebben uitgebracht, maar dat hij al snel ook tot bij Ván Records is geraakt die het kleinood ook op cd en vinyl hebben uitgebracht. Jullie sprongen wel een gat in de lucht toen dit uitstekende label interesse toonde, neem ik aan?
Dat deden we inderdaad! “To the svmmit” is opgenomen, gemixt en gemastered in eigen beheer ongeveer een jaar na het ontstaan van de band. Na deze zelf op tape uitgebracht te hebben, verstuurden we hem naar verschillende labels, echter niet met het oog op een heruitgave en werden we gecontacteerd door onder andere Ván Records. Hun aanbod konden en wouden we absoluut niet afslaan.

Opvolger “First step towards supremacy” verschijnt opnieuw via Vàn Records. Tevreden over de samenwerking en de inspanningen die ze doen om Kosmokrator op de kaart te zetten? Voor hoeveel albums werd er een deal getekend?
Absoluut, Ván Records is een meer dan 100% toegewijd label met veel ervaring. Niets dan lof voor hen! We hebben de indruk dan Ván Records een label is waar je nooit weg wilt. Er werd geen deal getekend, we zien wel hoe het verder gaat.

Kosmokrator is een uit het Grieks ontleend woord dat “heerser van de wereld” of ook wel “de duivel en zijn demonen” betekent. Jullie beide releases bevatten samples en verwijzingen naar het occulte en eschatologie. Tegenwoordig wordt er te pas en te onpas met allerhande occulte symboliek gejongleerd en sommige bands gaan zó ver dat het een gimmick wordt die nog amper serieus te nemen is. Wat betekent occultisme voor jullie en in welke mate bepaalt het occulte jullie dagelijkse leven?
CM: Ik kan hier enkel voor mezelf spreken omdat de band uit vijf zeer verschillende individuen bestaat. Niemand van ons volgt echt een bepaald pad of stroming, ook is Kosmokrator absoluut geen religieuze band. Er heerst wel een algemene fascinatie voor occultisme, dood, mystiek, eschatologie… maar ik aanbid geen goden, voer geen rituelen uit,… Occultisme heeft voor mij een eerder filosofische plaats in een nihilistische, maar rationele levensopvatting. Het heeft, zoals nog vele andere interesses, een invloed op mijn denkwijze en acties en draagt bij tot mijn zelfontplooiing.

Ik heb Kosmokrator spijtig genoeg nog niet live weten te aanschouwen. Hoe vertalen jullie het mystieke en occulte naar het podium? Bij vele bands (Cult Of Fire, LVTHN, …) heeft het soms meer weg van een toneeltje of circusopvoering. De scheidingslijn tussen oprechte mystiek en duisterheid en clowneske toestanden is erg dun, vooral op het podium dan.
We houden het graag relatief eenvoudig, ingetogen en niet te theatraal. We maken gebruik van weinig licht, wat podiumaankleding en treden onherkenbaar op (om diezelfde reden die ik aangaf bij je eerste vraag). We willen graag dat de muziek, het visuele en de sfeer één geheel vormen zonder dat het ene de aandacht van het andere te veel afleidt. Alles staat in functie van het geheel.

De titels van beide releases kunnen geïnterpreteerd worden als het feit dat jullie je superieur voelen tegenover iets of iemand. Grootheidswaanzin of zie ik dat verkeerd?
Het gaat hem er niet om dat we ons superieur voelen ten opzichte van iets of iemand, het is eerder een doel om dingen te overstijgen en de weg er naartoe.

Zelf schreef ik in mijn review echter ook dat jullie met de nieuwe EP met gemak de Belgische death metal troon inpalmen. Wat vinden jullie van onze vaderlandse scene op gebied van extreme metal?
Dank voor de lovende woorden! Om heel eerlijk te zijn hebben we niet erg veel affiniteit met de Belgische metal scene. De laatste tijd zijn er wel opnieuw enkele zeer goede releases verschenen (Alkerdeel, Lugubrum, LVTHN, Perverted Ceremony, Saqra’s Cult…), maar er is momenteel zo’n immens aanbod aan goede muziek (nationaal en internationaal) dat het moeilijk is om alles op de voet te volgen.

Wat stelt het vrij abstracte artwork voor en wie was er verantwoordelijk voor het ontwerp hiervan?
Het artwork is een schilderij van de hand van de zeer getalenteerde Lieselot Van Vaerenbergh, een vriendin van de band, dat ze samen met ons speciaal voor deze release heeft ontworpen. Het artwork beeldt letterlijk de metaforische pilaren van het geloof uit die aan het wegkwijnen zijn, de ondergang van een dogmatische moraal, de overgave aan een alles verterende leegte. In de voorgrond kijkt Lucifer, de opponent, toe. Eén van de stappen in het overstijgen waar ik het eerder over had, het vernietigen om te kunnen herschapen.

kosmokrator-cover

Bands zoals jullie maar ook andere bestiale occulte death metal collega’s zoals Grave Miasma, Irkallian Oracle of Abyssal zorgen ervoor dat ik terug met de regelmaat van de klok naar death metal luister. Zelf heb ik het niet zo begrepen op al die technische moderne death metal bands waarbij techniek over gevoel primeert. Bij welke bands hebben jullie de mosterd vandaan gehaald en zijn er nog underground pareltjes die je ons kan aanbevelen?
Bij ons is het inderdaad ook zo dat gevoel primeert op techniek. Grave miasma , Teitanblood, Katharsis… waren zeker een groot deel van de inspiratie, maar de lijst is nog veel langer en uitgebreider dan dat, gaande van klassieke tot elektronische muziek…

Tussen jullie twee releases is een duidelijke progressie hoorbaar. Ten eerste is er vooruitgang geboekt op vlak van productie. Zijn jullie van studio gewijzigd? Hoewel de sound transparanter en minder zompig is, is deze gelukkig nog verre van over gepolijst. Alleen klinken de drums nu misschien iets te dunnetjes, hoewel alle snare-aanslagen wel duidelijk hoorbaar zijn in de blast-stukken. Tevreden over de sound van de EP of zijn er zaken die je achteraf gezien toch liever anders had gezien?
Onze demo hebben we volledig zelf opgenomen in onze repetitieruimte met de beperkte middelen die we toen hadden. Voor de opname van de EP zijn we naar Blackout Studio getrokken, en de mastering gebeurde door Temple of Disharmony. Het “verstikkende sfeertje” zoals je beschrijft in de review is iets dat we absoluut wouden behouden, gepolijst zal het nooit worden, alle intensiteit en ook het ‘live’ gevoel gaan zo verloren. Het is een tijdsfragment en gedane zaken nemen geen keer, we zijn zeer tevreden met het resultaat

Ten tweede maken jullie nu regelmatig gebruik van cleane uithalen die de dynamiek ten goede komen (ook Bölzer lijkt voor deze aanpak te gaan op hun nieuwe plaat). Ontspruiten deze cleane vocalen uit dezelfde strot als de death metal growls?
Dat is inderdaad één en dezelfde strot, het is een element dat zorgt voor meer variëteit, kracht en intensiteit.

Wat zien jullie zelf als het grootste verschil tussen beide releases?
Voor ons is “First step towards supremacy” de logische opvolger van onze demo. De nummers zijn intenser en de nadruk ligt nog meer op de algehele sfeer. Waar “To the svmmit” eerder straight forward was, is de nieuwe EP gevarieerder. Het grootste verschil zijn de nummers zelf die toch wel wat meer inhouden dan die op de demo, dat waren de eerste die geschreven werden als band. Iedereen vind naargelang we verder muziek maken meer zijn draai in het schrijfproces en dat zou zich moeten uiten in deze EP.

Wat heeft de toekomst nog in petto voor Kosmokrator? Zijn er plannen om de release van “First step towards supremacy” live te promoten en wanneer kunnen we de “second step” verwachten?
We hebben reeds een aantal optredens gedaan (Anderlecht, Gent, Oberhausen…), momenteel zijn er nog geen concrete toekomstplannen. We gaan verder zoals we dat altijd doen en er zullen nog meer optredens volgen.  De volgende stap komt er zeker ook, maar zelf hebben we nog geen idee wanneer dit zal zijn.