Paradise Lost

Marche Funèbre – Death wish woman

Het is ervan gekomen. Ondanks het feit dat ons meest succesvolle exportproduct op gebied van doom metal vorig jaar tien kaarsjes mocht uitblazen, is Marche Funèbre in het verleden nog niet op Addergebroed gepasseerd. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de laatste jaren eigenlijk nog maar bitter weinig naar doom luisterde vergeleken met mijn twintiger jaren. Bovendien zag ik de Mechelaars in het begin van hun carrière een paar keer aan het werk en dat wist me nooit volledig te raken. Reden hiervoor was onder andere de heldere zang van frontman Arne Vandenhoeck die niet altijd wist te overtuigen. De drie platen die de band de afgelopen jaren uitbracht, passeerden mij dan ook zo goed als volledig. Ik had echter horen vallen dat de EP die in oktober vorig jaar uitgebracht werd wat steviger van leer trok, dus besloot ik het kleinood de voorbije dagen toch maar eens een kans te geven. In opener “Broken wings” maakt Arne meteen een statement met zijn diepe grunts en hogere screams en als even later de muziek ook wat steviger wordt, horen we uitstekende death/doom waarbij echter ook wel wat “Damned in black“-era Immortal-momentjes passeren en ook de meest recente Metallica hoor ik in de riffs terug. Er volgen nog mooie melodieuze leads en een pakkend einde inclusief cleane vocalen maakt van deze track een sterke opener. In het titelnummer wordt het tempo hoger gestuwd en denderen de dubbele basdrums van Dennis Lefebvure lustig voort. De strot van de frontman weet opnieuw te overtuigen, zowel in de zwaardere regionen als zijn hoge heldere zang die wat aan Franky DSVD van Channel Zero doet denken. Opnieuw passeert een venijnige black metal-passage en de gitaristen Peter Egbergs en Kurt Blommé riffen naar hartelust, maar ook bassist Boris Iolis eist zijn momentum naar het einde toe op. Met “A departing guest” zakt het tempo voor het eerst naar de échte doomregionen en dat vertaalt zich ook naar een speelduur van meer dan twaalf minuten. Het kwintet musiceert echter dynamisch zodat de verveling niet toeslaat hoewel de break vier minuten voor het einde wat abrupt aanvoelt. Het My Dying Bride-worship kan in deze song moeilijk onder kerkstoelen of banken gestoken worden, maar bijna elke doomband is natuurlijk schatplichtig aan het Engelse doominstituut. Als toetje krijgen we nog een ode aan Paradise Lost, die andere Engelse grootmeesters van het genre, middels een cover van diens “As I die“. “Death wish woman” is een meer dan uitstekende EP waarop vooral zanger Arne laat horen heel wat progressie gemaakt te hebben. Tenslotte nog een extra pluim voor de heldere doch knallende sound waarvoor Markus Stock (Empyrium, The Vision Bleak) met zijn Klangschmiede Studio optekende. Marche Funèbre heeft me serieus overdonderd met deze EP. Beter laat dan nooit heren!

JOKKE: 85/100

Marche Funèbre – Death wish woman (GrimmDistribution/Cimmerian Shades Recordings 2018)
1. Broken wings
2. Death wish woman
3. A departing guest
4. As I die (Paradise Lost cover)

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn

Het was even wachten vooraleer de nieuwe Bloodbath fysiek zijn rondjes kon draaien in casa jokkemans maar ondertussen hebben we al een kleine week kunnen genieten van “The arrow of Satan is drawn” en kunnen we ons oordeel neerpennen. Ten opzichte van het vier jaar geleden verschenen “Grand morbid funeral” is de zanger voor de verandering eens niet vervangen. We horen met andere woorden nog steeds de gravelgrunt van Paradise Lost’s Nick Holmes. De enige line-up wissel vond plaats op gitaar. Tweede gitarist Per “Sodomizer” Eriksson kon immers aan de slag bij het immens populaire Ghost. Craft’s Joakim Karlsson werd als vervanger aangetrokken en mag voortaan zijn tronie met bloed bekladden. Als er een nieuwe Bloodbath verschijnt weet je op voorhand min of meer wat je kan verwachten: brutale maar ook melodieuze Zweedse death metal met die heerlijke Boss HM-2 Heavy Metal pedal-sound. Wat Bloodbath onderscheidt van haar genregenoten is het melancholische gevoel dat je regelmatig hoort opduiken in de melodieën en solo’s. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk als je weet dat de twee enige originele leden Anders Nyström en Jonas Renkse (beiden van Katatonia-fame) het songschrijven voor hun rekening nemen. In “Levitator” en “Warhead ritual” kwam Tomas Åkvik (ex-livelid van Katatonia en Bloodbath) tevens enkele scheurende solo’s uit zijn gitaar persen. Je hoort regelmatig kritiek op ome Nick’s vocalen en hoewel hij inderdaad niet de beste grunter ter wereld is of de meest afwisselende vocalen laat horen, stoor ik mij ook zeker niet aan zijn prestatie. De doodsmetalen klanken nemen verder alle mogelijke vormen aan gaande van snelle knuppelpartijen zoals in opener “Fleischmann” tot in mid-tempo beukwerk (“Levitator” en “March of the crucifiers“) en headbang-songs (“Only the death survive“). Met een meesterdrummer als Martin “Axe” Axenrot (Opeth) in de gelederen weet je dan ook dat alle tempo’s haalbaar zijn. “Wayward samaritan” bevat een zekere old-school thrashy en speed metal vibe en in “Bloodicide” trommelden de heren enkele levende legendes uit de Britse death metal-scene op. Zowel Jeff Walker (Carcass), Karl Willets (ex-Bolt Thrower) als John Walker (Cancer) kwamen een potje meebrullen in het heerlijke nummer. Zowel in “Morbid antichrist” als de hekkensluiter “Chainsaw lullaby” werden koren en morbide orchestraties aan de achtergrond toegevoegd die bijdragen aan de afwisseling omdat Zweedse death metal al gauw saai kan beginnen klinken. Catchy krakers als “Eaten” of “Outnumbering the day” vallen er echter niet te bespeuren. “The arrow of Satan is drawn” is niet het sterkste Bloodbath-album, maar blijkt wel een groeiplaat te zijn waardoor de band samen met Carnation en Sulphur Aeon alsnog de death metal-hoogtepunten van 2018 aflevert.

JOKKE: 85/100

Bloodbath – The arrow of Satan is drawn (Peaceville Records 2018)
1. Fleischmann 
2. Bloodicide 
3. Wayward samaritan 
4. Levitator 
5. Deader 
6. March of the crucifiers 
7. Morbid antichrist 
8. Warhead ritual 
9. Only the dead survive 
10. Chainsaw lullaby

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love

Dat niet alle Italiaanse mannen zonnebank getinte macho’s in roze hemdjes en witte short zijn, die rond cruisen op een blitse vespa om zaterdagavond naar de discotheek te gaan en aldaar grietjes op te pikken en de ochtend erop de zondagsmis bij te wonen en op hun vijfendertigste nog bij hun mama wonen, bewijst Ferdinando Marchisio, beter bekend onder zijn alias Herr Morbid. Met zijn geesteskind Forgotten Tomb stond hij vijftien jaar geleden samen met andere kniesoren zoals het Zweedse Shining, Bethlehem, Silencer en Xasthur aan de wieg van de sub-stroming “suicidal black metal”. Dat Herr Morbid er al een bewogen, complex en zelfdestructief leven vol persoonlijke crisissen en verboden substanties op nahoudt is een understatement (wie hier meer over wil weten en tevens geïnteresseerd is in de geschiedenis achter de voornaamste suicidal black metal bands, raad ik aan “Black metal – The cult never dies vol. 1” te lezen van Dayal Patterson die ook reeds het interessante “Black metal – Evolution of the cult” neerpende). Dat er nog niet veel hoop op verbetering en positieve evolutie op komst is in de man zijn verknipte geest en negatief wereldbeeld, maakt hij duidelijk met de expliciete titel (en dito hoes) van zijn alweer achtste full album getiteld “Hurt yourself and the ones you love”. Eigenlijk best bewonderenswaardig dat dit getormenteerde individu ondanks zijn getroebleerde levensloop al zoveel releases uitgebracht heeft. Muziek als therapeutisch wapen! De kracht van Forgotten Tomb beschouwde ik altijd al de melancholische en vrij catchy gitaarmelodieën (stijl oude Katatonia en Paradise Lost) die in de blote bast van black metal, doom en alternatieve rock gekerfd stonden. Hoewel er sinds de laatste platen, en ook nu weer, van black metal niet veel meer over blijft buiten sporadische blasts in opener “Soulless upheaval” en “Bad dreams come true”. “Suicidal rock” is een vlag die de lading tegenwoordig beter dekt, want de plaat bulkt uit van de meebrulrefreinen en stuwend riffwerk (“King of the undesirables”, “Bad dreams come true” met enkele slepende Alice In Chains/Black Sabbath achtige stoner riffs of het tien minuten durende “Dread the sundown”). Als je de ruwe vocalen wegdenkt zou de titeltrack wel eens een Machine Head-achtige ballad kunnen zijn (lijkt een vreemde vaststelling, maar komt spontaan in me op). “Mislead the snakes” trapt af als een Shining track en bevat halverwege samples van de carabinieri en een variatie op de typische (en deels uitgemolken) Forgotten Tomb melodieën zoals die op elke plaat wel in één of meerdere songs verwerkt zijn. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe langspeler rauwer is dan voorganger “…And don’t deliver us from evil” die nogal een clean en transparant geluid had. Hoewel het scherpe randje wel wat van de songs afgevijld is en een track als “Swallow the void” overbodig is, komt de ruwere productie het plaatje vol zelfmedelijden dan weer wel ten goede. Ik prefereer nog steeds “Songs to leave” en “Springtime depression” waarop het er allemaal wat gevaarlijker en grauwer aan toeging, maar de nieuwe kan er absoluut mee door. Het nummer van de zelfmoordlijn meegeven met deze review is echter geen vereiste.

JOKKE: 77/100

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love (Agonia Records 2015)
1. Soulless upheaval
2. King of the undesirables
3. Bad dreams come true
4. Hurt yourself and the ones you love
5. Mislead the snakes
6. Dread the sundown
7. Swallow the void

Bloodbath – Grand morbid funeral

De voorbije weken vloeide er heel wat inkt over het feit dat het Zweedse Bloodbath als nieuwe frontman voor Nick Holmes van Paradise Lost had gekozen. Internetfora werden volgezeikt over het feit of hij zich al dan niet goed van zijn taak zou kwijten, gezien het feit dat het haast een eeuwigheid geleden lijkt dat de brave man zijn grafputrochel nog eens van stal had gehaald. Voorganger Mikael Åkerfeldt (Opeth) overklassen lijkt op papier reeds een verloren zaak, daar deze zowat over de ultieme, meest diepe (maar verstaanbare!) deathgrunt beschikt. Spilfiguren achter Bloodbath zijn Anders “Blakkheim” Nyström en  Jonas Renkse, tevens de masterminds achter Katatonia, aangevuld met Per “Sodomizer” Eriksson (tot voor kort tweede gitarist bij Katatonia) en Martin Axenrot (Opeth). Dat Anders en Jonas erg grote fan zijn van de “Gothic” plaat van Paradise Lost uit 1991, weet eenieder die de band iets of wat volgt. Het zal voor beide heren dan ook een natte droom zijn dat ze good ol’ Nick hebben kunnen strikken. En dat ze een stevig potje heerlijke old school death metal kunnen spelen, bewijzen ze reeds sinds 2000. De nieuwe vierde langspeler met de gezegende titel “Grand morbid funeral” deelt direct een uppercut van jewelste uit met opener “Let the stillborn come to me” en veegt alle vooroordelen over Holmes van de baan. Wat een opener! Meteen dient de link gelegd te worden naar Vallenfyre, de old school death metal band van Gregor Mackintosh, gitarist bij Paradise Lost. “Total death exhumed” hakt er eveneens genadeloos op in, maar bevat ook tragere passages en enkele solo’s van Sodomizer. Het tragere werk wordt niet vergeten met “Church of vastitas” en de titeltrack, beide voorzien van subtiele kerk- en koorzang. “Grand morbid funeral” is geen logische vervolgoefening op voorganger “The fathomless mastery” en keert eerder terug naar de warme sound en oude stijl van “Nightmares made flesh” uit 2004. Iets minder technische hooks dus en een pak minder catchy, en terug meer Zweeds qua sound. Dat Martin zijn bijnaam “Axe” niet uit de lucht gegrepen is, bewijst hij o.a. op het stampende “Anne”, het hakkende “Unite in pain” en het felle “Famine of God’s word”, dat een korte blastpassage bevat. Anders laat halverwege “Mental abortion” zijn voorliefde voor melodie naar bovenkomen mits een onverwachte melodieuze passage inclusief solo. Het contrast wordt daarna opgezocht in het met momenten snelle en thrashy “Beyond cremation”. In het variërende en catchy “His infernal necropsy” leeft elk bandlid zich naar hartelust uit (hoewel de bas wel wat ondergesneeuwd is in de totaalsound). Liefhebbers van solo’s komen aan hun trekken in “My torturer” en tal van andere tracks. Eric Cutler (Autopsy) leverde hiervoor enkele solo’s aan en zijn collega Chris Reifert zingt ook nog een deuntje mee op “My torturer“.  Bloodbath bewijst met “Grand morbid funeral” dat ze tot de absolute top qua death metal behoren. Dit gaat live tijdens de zomerfestivals een waar bloedbad aanrichten in de moshpit. Of Nick Holmes de beste brulboei in de geschiedenis van de band is, moet ieder maar voor zich uitmaken, maar feit is dat hij de tegenstanders een serieus poepje laat ruiken. Dé death metalplaat van het jaar!

JOKKE: 90/100

Bloodbath – Grand morbid funeral (Peaceville Records 2014)
1. Let the stillborn come to me
2. Total death exhumed
3. Anne
4. Church of vastitas
5. Famine of God’s word
6. Mental abortion
7. Beyond cremation
8. His infernal necropsy
9. Unite in pain
10. My torturer
11. Grand morbid funeral

 

Ghost Brigade – IV – One with the storm

Het Finse Ghost Brigade is in een kleine tien jaar tijd middels drie sterke albums uitgegroeid tot een gevestigde waarde in de metal scene met hun toegankelijke melodieuze metal, die (gelukkig) een gezonde dosis melancholie bevat zonder de huppeldepup tour op te gaan, een euvel waar veel andere Finse bands aan lijden. Hun sterkte is dat ze elementen uit verschillende sub-stromingen (doom, post-rock, sludge, alternatieve rock) toevoegen aan hun bandgeluid en daaruit een unieke en eigen identiteit destilleren. Hierdoor passen ze perfect op uiteenlopende affiches zoals in het verleden reeds is gebleken uit tours met o.a. Enslaved, A Storm Of Light, Intronaut en Samael. Wat valt er zoal te ontdekken op hun vierde langspeler, getiteld “IV – One with the storm”? Enerzijds zijn er de typische songs waarin met harde distortion en zachte cleane gitaren gejongleerd wordt (opener “Wretched blues”, het catchy “Departures”, “Aurora” “Disembodied voices” en “Anchored”) ondersteund door cleane en grunt/scream-vocalen van frontman Manne Ikonen en doorspekt met prachtige melodieuze gitaarsolo’s. Op plaat klinkt de zang altijd erg sterk, daar waar vooral de cleane zangpartijen spijtig genoeg live dikwijls te wensen overlaten. Na enkele luisterbeurten nestelen de melodieën zich in je brein en kan je de refreinen luid meekelen (ideaal “veur in de otto” dus). Opnieuw zonder dat het ook maar één moment al te cheesy wordt. Anderzijds is het op zoek gaan naar die uitschieters waarin Ghost Brigade het experiment aangaat  en die we deze keer op de tweede albumhelft terugvinden. Een mooi voorbeeld is de song “Electra complex”. Met deze, met spacy keyboards doorspekte, song heeft het sextet voor de eerste keer een nummer neergepend dat de tienminutengrens overschrijdt en dat ondergetekende als eerste uitschieter beschouwt. De zwaardere songs, waarin de band meer de sludge/doom weg opgaat, zijn “Stones and pillars” en het gave “The knife”. Het stevige, uptempo en volledig in het Fins gebrulde “Elämä on tulta” zorgt voor de passende afsluiter van een album dat Ghost Brigade verder gaat doen doorstoten naar de top van de hedendaagse metal. De band musiceert op een hoog tempo. De keyboardpartijen van nieuw bandlid Joni Vanhanen zorgen voor een meerwaarde en voegen nóg meer sfeer of dreiging toe aan de metalen basis. Een andere factor die niet over het hoofd gezien mag worden is drummer Veli-Matti Suihkonen die de boel op een vakkundige manier strak bijeenhoudt met zijn straffe drumroffels (check “Elämä on tulta”). “Long way to the graves” wordt door de vellenmepper op een knappe manier ingezet en zijn afwijkende drumbeat zorgt voor de ruggengraat van deze fragiele emotionele song. Met tien songs tikt het album af op 68 minuten, maar het voelt geenszins als een lange rit aan doordat er de nodige afwisseling te bespeuren valt. Liefhebbers van Katatonia, Amorphis en Paradise Lost weten wat doen: zich zo snel mogelijk naar de platenboer begeven en 16 februari met een dikke stift in de agenda markeren want dan passeert Ghost Brigade samen met Talbot en Agrimonia langs het Antwerpse Kavka om hun nieuwe album live voor te stellen.

JOKKE: 87/100

Ghost Brigade – IV – One with the storm (Season of Mist 2014)
1. Wretched blues
2. Departures
3. Aurora
4. Disembodied voices
5. Electra complex
6. Stones and pillars
7. Anchored
8. The knife
9. Long way to the graves
10. Elämä on tulta