Russian Circles

Caspian – On circles

On circles” is album nummer vijf voor Caspian, de uit Beverly, Massachusetts afkomstige post-rockband. Het sextet is samen met Russian Circles zowat de enige band uit het grotendeels instrumentale genre die ik nog op de voet volg. Naar het alweer uit 2015 stammende “Dust and disquiet” grijp ik nog met de regelmaat van de klok terug al was het maar voor het bazennummer “Arcs of command“. Zo’n klepper van formaat is er tussen de acht nieuwe songs spijtig genoeg niet te vinden, maar over ’t algemeen ligt de kwaliteit wel weer hoog. “On circles” is een plaat die de diversiteit van de voorganger verder doortrekt. De ietwat veilige opener “Wildblood” wordt met saxofoonklanken ingekleurd en in het post-rock epische stereotiepe “Ishmael” en het traag opbouwende “Division blues” draaft de ondertussen veelvuldig gevraagde celliste Jo Quail op. Voor de tweede keer op rij horen we zang op een Caspian-plaat. Deze keer is het in de vorm van “Nostalgist” waarop we Pianos Become The Teeth-zanger Kyle Dufrey aan het werk horen. Het is een rustige popsong die me wat aan het Zweedse South Of You doet denken, maar niet tot de verwachte uitbarsting komt. In de akoestische afsluiter “Circles on circles” horen we Phillip A Jamieson trouwens voor de eerste keer zingen. In “Onsra” tiert de analoge synthesizer sound welig en net zoals in de titeltrack van “Waking season“wordt de climax hier abrupt een einde toegemeten. Het heftige “Collapser” heeft nog het meest weg van “Arcs of command“. Jani Zubkovs’ basgitaar ronkt lekker stoer op Russian Circles-achtige wijze en de vier gitaristen leven zich volop uit waarbij de ene na de andere explosieve gitaarriff doorheen een epische wall of sound op ons afgevuurd wordt. Meer van dat graag! “Flowers of light” hangt aaneen van de loopjes en telwissels waarin Caspian bewijst dat ze ook technisch sterk uit de hoek kunnen komen. Nieuwe drummer Justin Forrest kwijt zich bovendien ook gedegen van zijn taak. Caspian is terug met een sterke, afwisselende plaat die de voorganger echter niet weet te overtreffen.

JOKKE: 82/100

Caspian – On circles (Triple Crown Records 2020)
1. Wildblood
2. Flowers of light
3. Nostalgist (feat. Kyle Dufrey)
4. Division blues
5. Onsra
6. Collapser
7. Ishmael
8. Circles on circles

Chelsea Wolfe – Abyss

De Amerikaanse singer-songwritster Chelsea Wolfe is ongetwijfeld één van de meest intrigerende madammen die er in het muziekwereldje rondlopen. Duidelijk niet voor één gat te vangen als je weet dat ze in haar muziek elementen van black metal, drone, ambient, psychedelica, goth en folk tot een interessant geheel verwerkt, ze reeds een film (“Lone”) heeft uitgebracht en haar muziek reeds gebruikt werd voor onder andere “Game of thrones” en “Fear the walking dead”. Ze houdt er tevens een naarstig werktempo op na want sinds haar debuutplaat “Soundtrack VHS” in 2010 verscheen, bracht ze bijna elke jaar een release uit, zij het een album, EP, collaboratie (King Dude) of gastbijdrage (Russian Circles). Op de eerste single “Carrion flowers” en tevens openingstrack van het nieuwe album “Abyss” wordt meteen duidelijk dat het album heavier, donkerder en mysterieuzer is uitgevallen dan “Pain is beauty” en de rest van haar oeuvre. Het album barst van de distorted guitaren en beukende drumslagen. Met momenten zorgen de dronende gitaarpartijen, die een torenhoge duisterheid doen oprijzen, voor magistrale contrasten met meer ingetogen fragiliteit en kwetsbaarheid, zoals in “Iron moon”. De drummer speelt zelden een steady beat maar kiest eerder voor een rituele invulling van het percussiegegeven. Mevrouw Wolfe klonk nog nooit zo veelzijdig als op de nieuwe langspeler. Regelmatig worden haar vocalen door de effectenmixer gehaald wat resulteert in onheilspellende en hypnotiserende zang zoals in het geniale “Dragged out”. Dat er geen dozijn zangeffecten nodig zijn om de luisteraar te beroeren bewijst ze in rustigere songs zoals “Maw” en “Simple death” en ook wanneer enkel vergezeld door een gitaar (“Crazy love”) weet ze tot het diepst van je ziel door te dringen. In deze song en “Survive” komt de donkere folk het meest uit de experimentele geluidsmuur naar de voorgrond getreden. In “After the fall” zorgt verwrongen gitaargedonder, doorspekt met subtiele elektronica en trip hop voor een onbehagelijk gevoel. “Color of blood” neigt met momenten dan weer meer naar experimentele industrial. Er staat werkelijk geen enkele mindere of overbodige track op “Abyss” wat getuigt van puur vakmanschap. De songs zijn het resultaat van een jarenlang gevecht met rare dromen en slaapproblemen en Wolfe gaat met momenten emotioneel erg diep. Straffe plaat van een straffe madam die by the way 666 keer duisterder en oprechter klinkt dan het gros van de black metal panda’s.

JOKKE: 86/100

Chelsea Wolfe – Abyss (Sargent House 2015)
1. Carrion flowers
2. Iron moon
3. Dragged out
4. Maw
5. Grey days
6. After the fall
7. Crazy love
8. Simple death
9. Survive
10. Color of blood
11. The abyss