Een tijdje geleden passeerde Pelican’s nieuwste worp “Nighttime stories” aan onze kritische oren en waren we goedgemutst over het feit dat de band terug wat steviger van leer trok. Dezelfde conclusie kunnen we maken over “Blood year“, de alweer zevende (tenminste als ik de “Live at Dunk! Fest“-plaat niet meereken) langspeler van genre- en landgenoten Russian Circles. Voorgangers “Guidance” uit 2016 en “Memorial” uit 2013 lieten een somber en onheilspellend klinkend trio horen en hoewel de zeven nieuw songs allesbehalve liefelijke deuntjes zijn en de gekende Russian Circles-dramatiek nog steeds overvloedig aanwezig is, komt het geheel wel directer over. OK, opener “Hunter moon” fungeert als stilte voor de storm maar vanaf “Arluck” doen de drie muzikanten je middenrif weer op haar huisvesten daveren. Wat klinken die trommels van drummer Dave Turncrantz toch telkens weer zo vet en organisch (danku Kurt Ballou) en de vibraties die Brian Cook’s bassnaren opwekken doen mijn neusvleugels trillen van opwinding. Tel daar nog Mike Sullivan’s kenmerkende finger-tapped leads en de aanwas aan loops vol eigenaardige melodieën bij en we hebben weer alle ingrediënten voor een op-en-top Russian Circles-plaat waarop vocalen geen seconde gemist worden. Inspiratie voor songtitels werd in het verleden al menigmaal in een stad gevonden en deze keer valt de eer te beurt aan Milaan. Het nummer in kwestie is trouwens dé mokerslag die van “Blood year” zo’n intense plaat maakt want halverwege schakelen de muzikanten in hoogste versnelling en razen ze als een zwartgeblakerde sludgeband voorbij. De pletwals aan dissonante distortion laat geen spaander heel van de Milanese duomo. De sluimerende dreiging die in de start van “Kohokia” middels staccato basakkoorden en donkere gitaarlijntjes neergezet wordt, mondt uit in heroïsche gitaarleads waarbij de drums als een stormram tegen je trommelvliezen raggen. “Ghost on high” geldt eerder als rustpunt dan als volwaardig nummer en gunt je als luisteraar tweeënhalve minuut ademruimte alvorens je wordt ondergedompeld in een walhalla aan tremolo gitaarriffs die van “Sinaia” een krijgslustig nummer maken en waarbij we in de bridge een welriekend vleugje black metal ruiken. De trouwe fan verwacht dat Russian Circles in het slotnummer traditiegetrouw een introspectief bezinningsmoment voorziet, maar niets is minder waar want de barbaarse drums van de afsluiter laten je gevierendeeld achter. Met “Blood year” levert Russian Circles ontegensprekelijk haar tour de force af.

JOKKE: 86/100

Russian Circles – Blood year (Sargent House 2019)
1. Hunter moon
2. Arluck
3. Milano
4. Kohokia
5. Ghost on High
6. Sinaia
7. Quartered