vlad tepes

Gaua – Feeble psychotic vortex

Vergeleken met Portugal hinkt de Spaanse black metal-scene toch nog een beetje achterop. Gaua probeert daar verandering in te brengen. Het betreft een nog vrij jonge band die in 2015 werd opgericht en later dat jaar een demo op de markt smeet (“Unearthly sorrowed visions“). In 2018 volgden een split met het Baskische Ur en een EP getiteld “Feeble psychotic vortex” die via Altare Productions op CD en LP verscheen. Écht nieuw is deze 37 minuten (!!) durende EP dus niet, maar vermits ie via Nebular Carcoma nu ook een derde leven op tape krijgt en wat we hier te horen krijgen best overtuigend klinkt, besloten we deze release toch nog even onder de aandacht te brengen. Adepten van Finse bands genre Sargeist (wegens de schurende grimmigheid en de openingsriff van “Schlitze” die wel heel veel wegheeft van diens “Satanic black devotion“) dienen de oren te spitsen voor Gaua. Hun black wordt verder à point gehouden middels een mengelmoes aan slepende melodieuze partijen en leads (finale van “Misfortune“), punky uitbarstingen, marcherende ritmes en Urfaustiaanse psychedelica wanneer de vocalen in “Second lament of a star” de semi-cleane tour opgaan. Wat een heerlijk intoxicerend nummer! De rockende partijen in combinatie met de grauwe screams ademen ook een zekere Nachtmystium-vibe uit. Dit alles verpakt in drie lange songs. Als toetje krijgen we nog een herwerking van het Vlad Tepes’ oudje “Drink the poetry of the Celtic disciple“, dat met zijn veertien minuten speeltijd eerder een ‘dessert deluxe’ is en met een minder ruwe sound dan het origineel laat zien dat dit best een gave compositie is. De aangehaalde referenties zouden jullie in staat moeten stellen een goed beeld te krijgen van dit “Feeble psychotic vortex” dat enerzijds vanuit een basis van traditionele grimmige black vertrekt maar daar toch ook talrijke melodieuze extra’s aan toevoegt.

JOKKE: 81/100

Gaua – Feeble psychotic vortex (Nebular Carcoma 2019)
1. Misfortune
2. Schlitze
3. Second lament of a star
4. Drink the poetry of the Celtic disciple (Vlad Tepes cover)

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons

De blakkies onder ons kennen ongetwijfeld Les Légions Noires, het mysterieuze Franse black metal collectief dat ondermeer Vlad Tepes, Belkètre en Mütiilation voortbracht. Welnu, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, friemelt een soortgelijke commune zich als een serpent doorheen de Amerikaanse woestijnondergrond, met thuisbasis in Zuid-Californië. We hebben het hier over de Black Twilight Circle, opgericht door Eduardo “Volahn” Ramirez, en bekend om de maalstroom aan gelimiteerde cassettereleases die via het Crepusculo Negro label uitgebracht worden. De vele bands of eenmansprojecten die deel uitmaken van dit roemruchte collectief worden gekenmerkt door een eigenwijze kijk op het genre en vertonen tekenen van incestueus gedrag vermits er vele overlappingen qua line-up zijn. In 2013 werd een compilatie uitgebracht (tongbreker “Tliltic tlapoyauak”) waarop maar liefst zestien BTC-gerelateerde bands schitterden. Vorig jaar kwam er onder de noemer “Desert dances and serpent sermons” opnieuw een noemenswaardige verzamelaar uit, zij het ditmaal echter beperkt tot vier bands, die elk een vrij lange track brengen. De bekendste exploten zijn Volahn en Arizmenda, die beiden in 2014 een fantastische langspeler uitbrachten, respectievelijk getiteld “Aq’Ab’Al” en “Stillbirth in the temple of venus”. Volahn trekt de split op gang met zwoel klinkende Americana en spaghetti-Western gitaarklanken (even denk je aan de soundtrack van “True Blood”) alvorens de boel in overdrive getrokken wordt en overschakelt naar pittige black metal, waarbinnen regelmatig bluesy riffs passeren. ’s Mans interesse in zijn Indiaanse/Mexicaanse erfgoed en cultuur komen duidelijk naar voor in zijn frisse aanpak van het atmosferische black metal genre. Ook Shataan maakt volop gebruik van Indiaanse melodieën, instrumenten en percussieritmes om hun prog-black af te kruiden. De (niet altijd toonvaste) cleane zang, fluit(!) en het mondmuziekske zorgen ervoor dat dit de meest exotische bijdrage op de split oplevert. Daarna wordt de stemming een pak grimmiger wanneer Arizmenda aan de beurt is. Hun USBM leunt dicht aan tegen een Predatory Light behalve wanneer het tempo serieus de dieperik ingaat en we doomy black in onze maag gespietst krijgen. Kallathon trekt dan weer eerder de pagan/black kaart. Hun bijdrage komt traag op gang maar wordt na een minuut of vier de moeite. Wie niet vies is van een snuifje experiment, raad ik aan deze split op te snorren. Iron Bonehead en The Ajna Offensive sloegen immers de handen in elkaar om een mooi afgewerkte vinylversie van deze release te brengen.

JOKKE: 85/100

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons (Crepusculo Negro 2015 – Iron Bonehead/The Ajna Offensive 2016)
1. Volahn – Chamalcan
2. Shataan – Caminando del destino/Desert smoke/Wells run dry
3. Arizmenda – Ropeburn mutilation on the outskirts of life
4. Kallathon – Falling into the horizon, burning into the black twilight