Carnation – Chapel of abhorrence

Het is nog eens tijd voor een op-en-top old school death metal plaat vol Zweedse crunch en dan nog wel één van eigen bodem. Hoewel het kwintet Carnation nog niet veel jaartjes op de teller heeft staan, klinkt dit doodseskadron als een doorwinterde machine. Op de “Cemetary of the insane” EP uit 2015 liet de band horen heel wat in haar mars te hebben. Ook Season Of Mist was dat blijkbaar opgevallen, want zij lijfden onze landgenoten in. “Chapel of abhorrence” bevat elf nummers en is met zevenenveertig minuten speeltijd vrij lang voor een plaat in het genre. Nochtans boeit het album de volledige rit en zit de koek er dankzij het uptempo spel en dynamiek van de plaat voor je het weet op. Opener “The whisperer” is meteen de langste song van de plaat en tovert met haar raggende riffs, bulderende grunts en hakkende drums meteen een grijns op mijn gezicht. Frontbeest Simon Duson bewijst een oerdegelijke grunt te bezitten die vrij verstaanbaar de lyrics vol dood en verderf in het rond spuwt. Gitaristen Jonathan Verstrepen en Bert Vervoort weten in elke song wel degelijke death/thrash-riffs uit hun mouw te schudden en steken de nummers gelukkig niet tjokvol nietszeggende solo’s. De ritmesectie bestaande uit bassist Yarne Verheylen en drummer Vincent Verstreepen houdt de touwtjes strak in handen en perst er zo ongeveer elk bestaand death metal-ritme uit. Tussen alle dissonante en van enige structuur ontvreemde death metal die ik doorgaan draai door, doet het eigenlijk deugd om nog eens de straightforward kick-ass variant te horen. Carnation eert dan ook de oerbands uit het genre en schreef meerdere nummers die een strofe-bridge-refrein skelet bevatten met daarrond een heerlijk vette riffmassa. Nummers als “Hellfire“, “Sermon of the dead” of de titeltrack zijn dan ook gemaakt om luidkeels op mee te brullen en – voor wie nog kan – de lange haren in het rond te laten zwiepen. Carnation bewijst echter geen one-trick pony te zijn en blaast ons zowel met mid-tempo als retesnel werk van onze sokken. Als ik dan al eens in the mood ben voor dit soort no-nonsense brutaal doodsmetaal, grijp ik steevast naar iets van Bloodbath, maar voortaan is deze “Chapel of abhorrence” van Carnation een mooi alternatief…of toch alvast totdat de nieuwe Bloodbath arriveert.

JOKKE: 85/100

Carnation – Chapel Of abhorrence (Season Of Mist 2018)
1. The whisperer
2. Hellfire
3. Chapel of abhorrence
4. The unconquerable sun
5. Disciples of bloodlust
6. Hatred unleashed
7. Plaguebreeder
8. Magnum chaos
9. Sermon of the dead
10. Fathomless depths
11. Power trip

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s