Utrecht is zowat het epicentrum van de hedendaagse NLBM-scene en in diens diepste krochten waren bevreemdende creaturen zoals Cruentare, Himelvaruwe, Kaffaljidhma en Mirre rond. Die laatste brengt na een resem demo’s nu eindelijk een eerste langspeler uit, maar “Het gedoofde licht” blijkt – zoals de titel eigenlijk al aangeeft – ook meteen de zwanenzang van het trio te zijn. Een half uur lang dompelt het trio ons onder in een hypnotische waas aan rauwe riffs die even overweldigend als bedwelmend klinken en die, net zoals de geur van mirre en wierook, in je kleren kruipen en daar zelfs na ettelijke wasbeurten blijft hangen. Doorheen de penetrante wasem waart het hopeloze gehuil en gekrijs van Myrrha’s verbazingwekkende stem. Dronende repetitieve drums en verwrongen noisey gitaarriffs zijn uit op een verstikkende gloed en slagen in hun opzet. Vergeleken met het demomateraal klinken de vier “nummers” hier meer gepolijst maar laat dat nu nog relatief wezen voor dit soort atmosferische rauwe black. Voer voor wie niet vies is van experimentele lo-fi black en noise.

JOKKE: 77/100

Mirre – Het gedoofde licht (Eigen beheer 2020)
1. I
2. II
3. III
4. IV