Het Franse Hell Militia is geen band die er een regelmatig plaat en tour-cyclus op nahoudt. Dat maakt dat er ondertussen al een decennium gepasseerd is sinds de release van “Jacob’s ladder” in 2012. Maar met het kakelverse “Hollow void” onder de arm, lijkt de band strijdvaardiger dan ooit te zijn. We zochten contact met RSDX, de van afkomst Nederlandstalige brulboei van dit zootje ongeregeld, die er een bewogen periode heeft opzitten, maar dat komt zijn teksten naar eigen zeggen alleen maar ten goede. (JOKKE)

Hell Militia is ruim tien jaar van het strijdtoneel verdwenen, althans wat betreft albumreleases, want in tussentijd hebben jullie wel nog de nodige shows gespeeld. Wat maakte dat “Hollow void” zo lang op zich liet wachten?
Het leven dat uit de hand liep, denk ik. Er zijn veel dingen gebeurd in de laatste 10 jaar. Na de studio-opnames van “Jacob’s ladder” waren er wat bezettingswijzigingen, maar dat had geen invloed op de release van dat album of de tours die we daarna deden. We deden een redelijk aantal festival optredens, een oostkust US tour en 2 kleine Europese tours. Daarna was er wat chaos. Enkele bezettingswijzigingen, enkele mensen zijn letterlijk verdwenen aan de andere kant van de wereld of erger… noem maar op, we hebben het meegemaakt. Dit alles betekende dat we de band weer moesten opbouwen en onszelf opnieuw moesten uitvinden om sterker dan ooit terug te komen. We legden de lat hoog en namen onze tijd met het schrijven van nummers om er zeker van te zijn dat we een album zouden hebben zonder compromissen of halfslachtige nummers. We waren bijna klaar om de opnames te beginnen en toen begon de pandemie, waardoor het hele proces nog meer vertraging opliep. Het hele opnameproces duurde langer dan verwacht, maar aangezien het leven zijn draai vond tot aan de zangopnames, was de timing precies wat het moest zijn. We hebben de master in de herfst van vorig jaar afgeleverd bij Season of Mist, en met de huidige levertijden van vinyl, zijn we hier in de lente aan het praten over dit nieuwe album. Voor mezelf is het decennium gewoon voorbij gevlogen.

Jij vervoegde Hell Militia in 2013 ter vervanging van de vorige zanger Meyhnach. Hoe ben je als Nederlander bij een bende Franse blackmetalmuzikanten terecht gekomen?
We kenden elkaar al, want ik had al met Hell Militia getourd met mijn oude band Weltbrand, en dat ik bij Hell Militia kwam was een geval van perfecte timing. De band had net “Jacob’s ladder” opgenomen en zou op tournee gaan, maar die ging niet door. Ik zat in Bethlehem op dat moment, maar dat liep ook op zijn einde. Toen ik een van hen ontmoette en onze huidige situatie besprak, was het duidelijk dat we dit moesten proberen. Ik ging naar Parijs om een weekend te repeteren en te zien of we het onder de ergste omstandigheden met elkaar konden vinden, en hier zijn we dan.

Het is niet de eerste keer dat je het over de landsgrenzen gaat zoeken want je maakte in het verleden o.a. ook deel uit van het Zweedse Valkyrja, het Belgische Goat Torment en het Duitse Bethlehem. Je bent als het ware een nomade/huurling die doorheen het blackmetalandschap trekt op zoek naar gelijkgestemde zielen om mee samen te spelen. Heb je nooit behoefte gehad aan een meer honkvaste band waar je zelf het roer in handen hebt?
Ik doe beide. Eigenlijk is Hell Militia vrij stabiel en mijn aandeel in de band is aanzienlijk. Ik woon alleen niet in dezelfde stad als de meeste van de andere jongens. Onze drummer woont in Stockholm, dus we werken allemaal vanuit ons eigen huis en komen in Parijs bij elkaar om te repeteren voor live shows en/of studio opnames. Dit werkt vrij goed omdat we dit allemaal al gewend waren met een aantal mensen die eerder op de Dominicaanse Republiek woonden. De reden waarom ik met internationale bands werk is omdat mijn netwerk vrij groot is, en ik werk het liefst met mensen die echt een stap verder gaan. Diezelfde spirit vind je vaak niet bij Nederlandse muzikanten die vaak tevreden zijn met hoe het is. Ik wil grenzen verleggen, in mezelf en op creatief gebied, en welke afstand ik daarvoor ook moet afleggen, dat is geen enkel probleem. Ik ben sowieso een reiziger. Ik werk hier trouwens wel aan mijn eigen project.

Welke andere muzikale bezigheden heb je dan nog naast Hell Militia lopen? Goat Torment’s kwel vertelde me dat jullie samen aan iets aan het werken waren, maar dat het project in de diepvries belandde wegens tijdsgebrek?
Ik ben nog steeds met PZ van Weltbrand aan een nieuw project bezig. We hebben het laatste jaar vooral gestaag gewerkt en geschreven en hebben een goed deel van de muziek op papier staan. We hadden al eerder geschreven maar hebben bijna al het oude materiaal weggegooid omdat het niet meer te vergelijken was met wat er nu geschreven wordt. Nu het Hell Militia-album uit is, en ik wat extra tijd ter beschikking heb zal ik me concentreren op teksten en zang arrangementen en er wat mee doen zodra alles zo goed is als ik het hebben wil. Bandnaam, logo etc. staan allemaal vast dus we zullen het uitbrengen als het klaar is. Geen seconde eerder. Daarnaast ben ik ook nog bezig met Bunkur samen met Manuel Tinnemans. Maar dat is uiteindelijk zijn doodgeboren kindje. Ik help graag.

(c) Photophobia

Op je Instagram-account las ik dat je je bijdrage aan Funeral Wind’s “Koude haat” als één van de hoogtepunten uit je carrière beschouwt. Waarom net? En vallen er ook muzikale dieptepunten te vermelden?
Koude haat” was een van de albums waar alles gewoon samenkwam. De instelling, het songschrijven, de manier waarop onze persoonlijke levens waren in die tijd en de radicale houding die we aannamen ten opzichte van alles, de mix, de visuals. Het was wat we waren. Soms heb je van die albums waar het gewoon werkt. Natuurlijk heb ik ook albums waar ik aan gewerkt heb die ik minder goed vind. Het kan zijn dat de band niet in de juiste spirit was op het moment van de opname, of dat mijn eigen spel beter had gekund. Ik ben nu eenmaal een irritante perfectionist. Ik ga hier geen namen noemen, want ik ben geenszins objectief, en als anderen het album goed vinden, goed voor hen.

Naast jezelf vervoegde ook guitarist Saroth de band in 2015. Heeft hij veel bijgedragen aan het schrijfproces of is dat meer de bezigheid van jullie andere gitarist Arkdaemon?
Saroth’s schrijven en bijdrage aan de band zijn aanzienlijk. Hij is degene die het meeste ruwe materiaal schrijft. Ik doe de teksten, vocale arrangementen en voor deze plaat de curatie van het geheel, maar de rest is een bandaangelegenheid, we hebben allemaal inspraak in de compositie, mensen schrijven hun eigen aanvullende partijen die nodig zijn en we gaan op de ouderwetse manier de repetitieruimte in om de nummers meerdere keren te spelen om te zien hoe het live aanvoelt. Pas dan beginnen we zelfs maar aan opnemen te denken. We zijn een vrij organische band, zeker als je bedenkt dat we allemaal vrij ver van elkaar vandaan wonen.

Bassist S. Is tevens VJ voor Hell Militia. Hoe is dat idee destijds ontstaan om een video jockey permanent aan de line-up toe te voegen?
Het idee om visuals toe te voegen aan de live shows ontstond vrij vroeg in de geschiedenis van de band, aangezien het al werd gebruikt in een low-key vorm tijdens de eerste echte tour die de band deed, met Archgoat 17 jaar geleden. Het ging allemaal om het toevoegen van een extra visueel element dat past bij de energie van de band en niet weer een facepalm cliché is zoals de meeste bands die dezelfde visuals van elkaar kopiëren en er daarbij gay as fuck uitzien. Omdat dit zo goed uitpakte, werd besloten om de hele videoshow “live” te doen, wat betekent dat een VJ de hele videoshow samen met de nummers doet in plaats van alleen maar een tape te draaien. Sinds een aantal jaren is S. overgestapt op bas, en hebben we een nieuw persoon als VJ.

Tijdens de opnames van Valkyrja’s laatste album, leek je van de aardbol verdwenen te zijn. Wat was er gaande en hoe kijk je op die periode terug?
Zonder al te veel in detail te treden, of op de verhalen in te gaan die sommige andere partijen er graag van maken, was er te veel aan de hand om in één keer af te handelen en tegelijkertijd mijn gebruikelijke tempo aan te houden. Een aantal doden, een nare nasleep die al mijn tijd en energie opslokte, en daarna was er een lange periode nodig om uit te rusten, weer energie op te doen, en sterker terug te komen. Als je leeft in het tempo waarin ik leefde, jonglerend met carrière, relaties, muziek en altijd onderweg van vliegveld naar snelweg, dan kon een crash and burn op een gegeven moment niet uitblijven. De periode duurde langer dan ik oorspronkelijk had verwacht, maar dat is altijd zo. Je kunt het niet forceren. Er zijn natuurlijk ook goede dingen uit voortgekomen. Het wegwerken van ongewenste elementen was het grootste voordeel.

Ben je in die periode van afwezigheid direct of indirect nog met muziek bezig geweest. Heeft muziek je misschien geholpen in deze moeilijke tijd?
Vanzelfsprekend zijn de teksten van “Hollow void” een direct gevolg van die periode, en van sommige gebeurtenissen die zich vlak voor de zangopnamen afspeelden. Ik schrijf vaak over persoonlijke ervaringen, en hoewel ik veel metaforen gebruik in de teksten (het is tenslotte black metal), zijn de onderwerpen heel echt. Ik stop nooit met schrijven, maar ik merk wel dat ik mijn beste materiaal muzikaal gezien schrijf op de upside, en tekstueel gezien net na een grote gebeurtenis en dan weer opkrabbel en energie heb om het weer in het schrijven te steken. Afgezien daarvan heeft muziek niet veel geholpen, niet meer dan het normaal doet. Ik luister een beetje, ik schrijf een beetje, en als het goed genoeg is breng ik het uit. Maar ik denk dat de flow vorig jaar en dit jaar het beste is geweest, dus ik kan er maar beter gebruik van maken.

Thematisch gezien zijn jouw schrijfsels doordrongen van nihilisme, satanisme en een afkeer van religie en het menselijk bestaan. Richt je daarbij je blik vooral op de buitenwereld of kijk je ook naar je eigen leven en ervaringen?
Het is beide. Ik observeer, van binnen en van buiten. Ik denk dat een aandachtige lezer kan zien wat wat is. De introspectieve teksten zijn veel killer, terwijl de naar buiten gerichte teksten meer instinctief roofzuchtig zijn. “Hollow void” is een dagboek geworden omdat ik na 10 jaar nog veel kwijt moest. Wat het volgende album tekstueel zal zijn, valt nog te bezien. Het is altijd een kwestie van wat het album nodig heeft, en wat mijn stemming is op dat moment.

Je hebt al voor verschillende bands teksten aangedragen. Heeft het al conflicten opgeleverd waarbij je visie, mening of opvattingen niet matchten bij die van de band?
Nee, niet echt. Want zulke zaken worden altijd van tevoren besproken. Ik heb alleen teksten gemaakt voor vrienden en/of ex-collega’s en die weten waar ik voor sta. We bespreken altijd waar hun album over gaat en wat voor soort teksten ze nodig hebben en of het past. Als het past, werk ik graag mee aan het grotere doel. Anders begin ik er niet eens aan, maar dat spreekt voor zich.

Wat is het idee achter de albumtitel? “Void” verwijst naar de Grote Leegte, maar is die niet per definitie hol? Wat symboliseert de Leegte voor jou?
Je zou de toevoeging van het woord “Hollow” als een next level moeten zien. Het is het punt dat je bereikt als alle opties zijn uitgeput en het je niet eens meer kan schelen. Het is dat punt waar elke uitkomst grimmig is en de val een monument op zichzelf zal zijn.

Voor de albumcover werkten jullie samen met Manuel Tinnemans van Comaworx. Op welke manier is het artwork verbonden met de thematiek van de plaat?
Werken met Manuel was geweldig. We kennen elkaar al vele jaren, en hij begrijpt heel goed wat er in mijn hoofd omgaat, dus hij kon al aan de slag voordat de teksten 100% af waren omdat hij het gewoon snapt. Ik hou er altijd van om met goede mensen te werken en alleen het basisconcept te bespreken en ze dan de vrijheid te geven om dit naar een heel nieuw niveau te tillen met hun talent. Manuel heeft dat uitstekend gedaan, en hij heeft veel van de thema’s van het album uit onze discussie erin verwerkt en er behoorlijk wat details van hemzelf aan toegevoegd. Dit is hoe ik graag met mensen samenwerk, in plaats van een ontwerper alleen maar te vertellen wat hij moet doen.

Nu de COVID-pandemie aan het uitdoven is, staat de volgende crisis al in lichterlaaie met de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Zie je dit conflict ooit nog goed komen of denk je dat we op een nieuwe wereldoorlog afstevenen?
Geen idee. Ik ben geen politicus en ik ben niet betrokken bij de besluitvorming daar. Ik weet wel waar ik op hoop, en dat is een lang verwachte versnelling van de dingen die nu eindelijk lijken te gebeuren. Iedereen met een beetje verstand kon zien dat onze perfecte kleine zeepbel in het overbevolkte Westen niet eeuwig kon blijven bestaan, en nu hebben we het deksel op onze neus gekregen. Ik denk zelf dat dit nog maar het begin is. Het Oekraïne-gedoe kan wel of niet snel afgelopen zijn, maar de spanningen zijn wereldwijd hoog. Van de Chinese expansiedrift, tot de maatschappelijke onrust in de VS, tot alles wat er in alle andere werelddelen gebeurt wat we niet eens meer als nieuws beschouwen tot het voor onze deur staat. Het is tijd om de lont aan te steken en het te laten ontploffen.

Hoe heb je de voorbije twee pandemiejaren zelf beleefd? Heb je hier lessen uitgetrokken? Vond je dat er ook positieve aspecten waren aan het stilvallen van het sociale leven en de impact op het dagelijks leven?
Ieder slim mens zou in de afgelopen jaren het een en ander geleerd moeten hebben en er goede dingen uitgehaald moeten hebben. Voor mezelf was het een andere situatie, omdat ik me de jaren daarvoor al uit het openbare leven had teruggetrokken en me eigenlijk mentaal aan het voorbereiden was om weer terug te keren toen COVID begon. Het was dus gewoon een verlenging van de situatie. Zie het als een test van je geduld, je moet gewoon incasseren wat het leven je toewerpt, en af en toe moeten stoppen om alles wat je doet opnieuw te evalueren is niet erg. Het is alleen verbazingwekkend hoe stompzinnig mensen niet in staat zijn om het kleinste verschil in hun leven te verwerken zonder er de meest idiote onzin over te verzinnen. Maar ach, het is maar goed dat ik me nog kan verbazen.

Hoe zou je RSDX anno 2022 vergelijken met je twintig jaar jongere versie? Welke veranderingen of inzichten heeft het ouder worden met zich meegebracht?
Natuurlijk zijn de veranderingen en de evolutie enorm geweest. 20 jaar geleden was ik een wandelende deathwish met meer dan een paar achterlijke acties op mijn naam en een fresh out of prison-attitude die ik veel te lang volhield. Omdat ik op dat moment nogal wat extreme ervaringen achter de rug had, had ik natuurlijk wat tijd nodig om weer met beide benen op de grond te komen. Ouder worden gaat gepaard met wijzer worden, wat empathie (hoewel dat overschat wordt) en vooral geduld krijgen. De “morgen komt nooit-houding” gaat een beetje naar de achtergrond voor een meer strategische manier van denken en groeien. De houding ten opzichte van black metal of wat het zou moeten zijn is echter hetzelfde gebleven. Dat is een ding dat onwrikbaar is in mijn gedachten.

Hoe ben je destijds in het blackmetalgebeuren terechtgekomen en wanneer besloot je zelf ook het pad van muzikant te bewandelen?
Net als ieder ander kind begon ik muziek voor mezelf te ontdekken toen ik een jaar of 10/11 was. Ik doorliep de gebruikelijke muziekroutes, al had ik wel iets met de theatrale bands. Alice Cooper sprak me veel meer aan dan de meeste hardere muziek uit die tijd. Nog steeds. Zoals elk kind ontdek je alles wat je kunt, je krijgt wat tapes van vrienden, familie en buren en rond mijn twaalfde of zo ontdekte ik Venom en het was begonnen. Mijn reis in metal is een vreemde geweest want ik heb niets met heavy metal, ik heb de trash en death metal bijna helemaal links laten liggen maar toen platen als “Oath of black blood“, “Worship him” en “A blaze in the northern sky” werden uitgebracht was ik verkocht. De Noorse zeepbel die spoedig daarna zou ontploffen maakte het er alleen maar beter op. De keuze om muzikant te worden kwam ook in mijn tienerjaren. Ik begon relatief laat met spelen, in mijn late tienerjaren, maar ik bracht dat snel daarna naar een band-niveau.

Hoe heb je de blackmetalscene het afgelopen decennium zien evolueren?
Zoals altijd, ups en downs. Er zijn enkele goede bands geweest die iets nieuws brachten, en elke keer als dat gebeurde, volgden er een aantal slechte bands om te parasiteren op wat dat nieuwe ding ook was en er gewoon een slechte kopie van te maken. Maar de jaren hebben ons enkele uitstekende bands gegeven die het genre een boost gaven. We weten allemaal wie dat zijn. Aan de andere kant word ik erg ziek van al die “snakes, cloaks, chalices bands”. Maar goed…

Gaan black metal en humor samen wat jou betreft?
Niet echt. Ik hou van humor en ik hou van black metal, maar ik heb er nog nooit een geslaagde combinatie van gezien. Elke keer dat iemand probeert de draak te steken met black metal of humor in black metal verwerkt, is het gewoon volkomen saai en oncreatief.  Aan de andere kant zijn er tonnen bands en individuen die onbedoeld hilarisch zijn door zichzelf veel te serieus te nemen of zich voor te doen als een stoere gast die ze niet zijn, maar dat is een heel ander verhaal.

Aangezien dit een interview voor Addergebroed betreft, kunnen we niet om je verleden als filiaalverantwoordelijke van een reptielenzaak heen. Hoe is de liefde voor reptielen ontstaan en wat is je favoriete reptiel? Heb je zelf ook reptielen in huis gehad?
Oh boy. Ik zal proberen het kort te houden, maar dit kan een interview op zichzelf worden. Het reptielengedeelte van mijn leven is ongeveer even groot als het muziekgedeelte. Ik ben mijn hele leven al gefascineerd door reptielen en kocht mijn eerste boa constrictor toen ik 16 was, als ik me goed herinner. Ik ben vele jaren een professionele slangenfokker geweest, en ik heb bijna 5 jaar een reptielenwinkel gerund. Op een gegeven moment ben ik eruit gestapt omdat mijn muziekcarrière en privéleven een hoge vlucht namen en ik veel te veel op reis was om dit te blijven combineren. Ik leefde dan een paar jaar zonder dieren en concentreerde me op andere dingen, maar een telefoontje van het Alice Cooper management lokte me terug in het wereldje omdat ze slangen nodig hadden voor Europese tours. Ik ben nu sinds vele jaren weer actief maar dan als privékweker van boa constrictors en ik concentreer me uitsluitend hierop, terwijl ik in het verleden alles had wat je je maar kunt voorstellen. Ik hou ook witkeelvaranen, maar deze heb ik nog niet kunnen kweken. Op dit moment is mijn huis gevuld met ongeveer 50 boa constrictors en enkele grote varanen. Wat favorieten betreft, ik vind alles prachtig, maar het moeten dan toch wel slangen zijn, zowel giftige als wurgslangen, krokodilachtigen en varanen. Dit is ook een toenemende activiteit voor mij, dus wie weet tot welk niveau dit kan groeien in de komende jaren.

Zijn er plannen om “Hollow void” live te ondersteunen?
Absoluut. Hell Militia is altijd een band geweest die bedoeld is voor het podium en dat is niet veranderd. We hebben ons de afgelopen jaren gedeisd gehouden en aanbiedingen afgeslagen omdat we eerst het nieuwe album uit wilden hebben. Nu dat dit klaar is en we terug zijn met een sterke release is het plan om ook weer op pad te gaan. Sommige concerten zijn al aangekondigd, en we werken aan een paar dingen die we nog niet kunnen aankondigen op het moment van het schrijven van dit interview om de release van het album te ondersteunen.

Tussen het afronden van een plaat en diens release zit tegenwoordig heel wat tijd. Hoe zit het met de creatieve geest en flow binnen de band dezer dagen? Wordt er al aan nieuwe muziek gewerkt?
Ja, we hebben wat fragmenten, maar we zijn nog niet begonnen met het compositieproces. We wilden eerst zeker zijn dat deze release goed afgewerkt wordt en een gezonde afstand nemen van deze plaat, anders zouden we het risico lopen onszelf makkelijk te herhalen. Ik weet dus niet wat het nieuwe materiaal zal worden, maar ik kan alleen maar zeggen dat het zal klinken als Hell Militia, maar we streven er niet naar om een “Hollow void 2” te maken. Wat de teksten betreft, ik ben er nog niet eens aan begonnen, want op dit moment gaat mijn leven te goed. Alles wat ik nu zou schrijven zou een of andere domme generieke blackmetalcliché zijn en ik weiger dat te doen voor een Hell Militia-plaat. De tijd zal het leren voor deze.