Wie nu al dan niet dé meest invloedrijke blackmetalgitarist par excellence is, heeft al menige interessante toogdiscussie opgeleverd. Euronymous, Snorre Ruch, Count Grishnakh, Zephyrous, Ihsahn, Blasphemer, … voor elk van hen valt wel wat te zeggen. Degene die vandaag nog het meest imponeert is ongetwijfeld Rune “Blasphemer” Eriksen, de man die destijds de taak kreeg Mayhem van de ondergang te redden nadat Euronymous door Count Grishnakh afgeslacht werd. De enorm getalenteerde gitarist schreef de meest avontuurlijke en uitdagende Mayhem-platen en was daarnaast nog actief met al van andere bands waaronder het blackthrashcollectief Aura Noir en meer recent nog het zwartgeblakerde doodseskader Vltimas. Maar het bloed kruipt duidelijk waar het niet gaan kan, en de zin en goesting om terug een pure blackmetalplaat op te nemen stak de kop op nadat hij een lang verloren gewaande tape met oude, ongebruikte riffs uit 1998/99 onder oren kreeg.

Al snel werd een nieuwe visie geboren voor een album ondergedompeld in Braziliaanse hekserij (vandaar het Portugees van sommige songtitels en de albumtitel) en het Left Hand Path van de Umbanda-traditie (een syncretistische Braziliaanse religie die Afrikaanse tradities koppelt aan rooms katholicisme, Spiritisme, en overtuigingen van oorspronkelijke bewoners van het Amerikaanse continent) – een praktijk waarin Blasphemer zelf wordt onderwezen – om een ​​nieuw zwart kunstwerk af te leveren in de geest waar Blasphemer sinds zijn baanbrekend werk met Mayhem synoniem voor staat. Het resultaat is het fenomenale “Black royal spiritism – I​.​ O sino da igreja“, eerste deel van een heus drieluik, dat als eerste release van het nieuw in het leven geroepen Ruïm op de mensheid losgelaten wordt.

Wat zo bewonderenswaardig is aan dit debuut is dat Blasphemer, op de drums na waarvoor de begenadigde César Vesvre (o.a. Thagirion en Agressor) aangetrokken wordterd, niet alleen al het snaarwerk verzorgt maar ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Je zou haast kwaadmoedig kunnen stellen dat het zowel Maniac als Atilla Csihar destijds overbodig had gemaakt, want ’s mans prestatie is simpelweg subliem! Wat een verdorven, zieke en gevarieerde strot heeft die kerel wel niet zeg en dan uit de muzikant zich ook nog eens screamend, helder zingend, proclamerend en fluisterend in het Noors, Portugees en Engels! Het levert de perfecte vocale invulling voor de avontuurlijke en complexe muzikale structuren die we acht nummers lang over ons heen gestort krijgen.

Naast een hele stortvloed aan beklijvende en grandioze zwartgeblakerde riffs sijpelen ook de nodige doodsmetalen elementen en dissonanten door. Verder, zoals ondermeer in de tien minuten durende opener “Blood.Sacrifice.Enthronement“, het bezwerende en onder je huid kruipende titelnummer of het intermezzo “Ao rio” ook heel wat atmosferische ambientinlassingen die het occulte karakter van de thematiek van “Black royal spiritism” extra in de verf zetten. En een ferme streep zwarte psychedelica mag eveneens niet ontbreken. Het maakt van deze plaat iets nieuws, unieks, visionairs en zeer eclectisch. “Black royal spiritism” is doordrenkt van onheilspellende en griezelige, zenuwslopende duisternis. Elk nummer is minutieus verweven met een sinistere onderstroom die het resultaat is van Blasphemer’s zeer kenmerkende brute riffstijl. En ondanks de vele soms onverwachte wendingen, kent de plaat een goede dynamiek en flow. Je kan van alle details in de chaos genieten door de heldere en transparante, maar verre van plat geproduceerde dynamische sound.

Ook al lazen we in interviews dat Blasphemer het soms beu is gehoord enkel op zijn werk bij Mayhem te worden aangesproken, toch kon de Noor het niet laten om “Fall of seraphs” van “Wolf’s lair abyss” nog eens door de mangel te halen. Het leuke aan deze versie is dat de zang door Proscriptor McGovern van Proscriptor McGovern’s Apsû wordt verzorgd; kan die vreemde, maar tegelijk geniale kleine Texaan eindelijk eens een wederdienst leveren voor de vele gastbijdragen die Blasphemer destijds voor Absu deed.

Liefhebbers van Blasphemer’s werk met Mayhem, de meer technische Absu-platen, mid-era Deathspell Omega en zelfs wat oudere Gojira kunnen niet om “Black royal spiritism – I​.​ O sino da igreja” heen. Pure koninklijke klasse!

JOKKE: 93/100

Ruïm – Black royal spiritism – I​.​ O sino da igreja (Peaceville Records 2023)
1. Blood.Sacrifice.Enthronement
2. The triumph (of night & fire)
3. The black house
4. Black royal spiritism
5. Evig dissonans
6. Fall of seraphs (Mayhem cover)
7. Ao rio
8. O Sino da Igreja