Ebony Pendant, eenmanszaak van illustere West Coast USBM legende S.C., is al sinds enkele jaren een begrip binnen de contemporaine, niet geheel onpopulaire, raw black metal. De man is verder nog actief in het uitstekende Cavurn – denk eindeloos slepende en vorte doom/death metal – en enkele kleinere bands, maar weet vooral met wat hier alweer op de pijnbank komt liggen hoge ogen te gooien. Hij brengt, met wat demo’s en split EP’s terzijde gelaten, bij deze zijn tweede volwaardige release naar buiten, die zonder meer pruttelend en sijpelend overloopt van de ijskoude lofi, hier en daar met punkharmoniën flirtende riffs, eindeloos beukende drumsalvo’s en genadeloos woedende vocalen, allen van een opvallend consequente kwaliteit. “Plenilunar Requiems”, zijn vorige uiting, een split uit 2022 met zomaar eventjes Lamp of Murmuur als tegenhanger, stond bol van de oorwurmen en met de eerste track op die split wist hij wat mij (en collega Cas) betrof net niet de track van het jaar in te palmen. De uitgesponnen, ijle atmospherische black metal uit de eerste demo leek nergens meer te bekennen, maar wat er in de plaats kwam moest op geen enkel vlak onderdoen. Op deze tweede en gelijknamige LP, “Ebony pendant”, horen we vooral een barrage aan oldschool, 90’s worship, second wave black metal in de meest enge vorm van het woord. Een vuile ruis jaagt onafgebroken doorheen de dikke 58 minuten aan misantropische razernij die S.C. hier weet te produceren, aangedikt met feilloze maar evenzeer rauwe en primitieve drums, leads en harmonieën die ook deze keer weer vrijwel meteen blijven plakken en op hun schamele, blote knieën smeken om meer aandacht en luisterbeurten. Algemene goedzak als ik ben, kan ik daar natuurlijk alleen maar op ingaan.
Opener “Ichor drenches my athame” laat vooral niks aan de verbeelding over: enkele seconden diep en iedereen en hun moeder weten dat de pot vanavond desolate afgunst schaft. Hoewel bezieler S.C. met momenten voor de schaamteloos generische toonladder-tremelo kiest, komen er ook arrogante en zinderende riffs voorbij, die evengoed blijven plakken. Op tracks als “Immortal son of damnation”, “A castle in the woods” en vooral “Whispers of a nameless fear” komen dan weer sterke akoestische passages voorbij die effectief bijdragen aan de walgelijke auditieve explosie die even later onvermijdelijk het vlees van je tere lichaam blaast. Laatstgenoemd nummer richt zich in de eerste helft trouwens meer naar wat een verlepte versie van doom/black metal zou kunnen zijn – waarmee S.C. ook klaarblijkelijk probleemloos het beenmerg uit je botten kan zuigen – alvorens wederom in een festijn van tremolo, blastbeats en gestoorde krijsen te verpoppen.
Niet al te vaak weet een plaat in deze met momenten haast lachwekkende niche mij een vol uur onafgebroken te boeien, en nog minder vaak druk ik halsoverkop weer op start eens het is afgelopen – maar Ebony Pendant weet het verdomme weer te klaren. Laat de rauwe melancholie gerust als een subtiele tsunami van bloed en tranen over je heen spoelen terwijl wij vol ongeduld wachten op een lokaal podiumritueel van deze imposante soeverein.
Jules: 90/100
Ebony Pendant – Ebony pendant (Eigen beheer 2023)
1. Ichor drenches my athame
2. The idyllic gate between realms
3. Immortal son of damnation
4. A castle in the woods
5. The impermanence of all
6. He, who casts long shadows
7. Whispers of a nameless fear
8. Spiritual siphoning
9. A flame, imperishable
10. Raven swarm
11. The cave temple
12. Sentiment for a time long forgotten
Addergebroed 