De heren Koops & Mollema verschijnen opnieuw ten tonele voor deel twee van de drie EPs uit hun nieuwe muzikale triptiek, waarbij ze in grote mate verderbouwen op het elan van “De kronieken van het verdwenen kasteel I: Harslo”. die in maart van dit jaar het licht zag, en door onderstaande meteen als één van de kanshebbers voor plaat van het jaar werd weggezet. Met rede, want de amper twaalf minuten durende lofzang aan, je raadt het nooit, een verdwenen kasteel in Harslo, stond garant voor magnifieke riffs, opbouwende intensiteit om duimen en vingers van af te likken, verslavende crescendo’s en buitenzinnige krijsen van de bovenste plank. 

Ditmaal is het dus aan Nergena, een kasteel van de Hertog van Gelre uit Bennekom gelegen aan de Gelderse Vallei, dat inmiddels al vele eeuwen geleden tot gruis herleidt werd, na een lange carrière te hebben voldaan in het segment Bisschop van Utrecht buitenhouden. De oplettenden onder ons herkennen misschien stilaan een rode draad doorheen het achterliggende thema, of vragen zich af of er überhaupt iets tussen de lijnen valt te lezen. 

Wie hoopte op haast draconische black metal komt wellicht van een koude kermis thuis, Fluisteraars toont ook hier weer heel wat sonische bravoure en etaleert een gezonde dosis experimenteerdrang door middel van feeërieke, lang uitgesponnen in- en outro’s, dreunende en hypnotiserend repetitieve drumsalvo’s (die bijwijlen aan Plague Organ’s verrukkelijke debuutplaat doen denken), en bovenal: het inzetten van allerhande atypische instrumenten – van fluit, trompet, trombone, piano en tamboerijn tot Saksische heuvelhoorn en Appalachiaans hakkebord – het duo heeft voor de gelegenheid M. Meurs en T. Cochrane bij hun project betrokken om deze auditieve werktuigen ten volle tot leven te laten komen, en schiet als dusdanig regelrecht in de roos. Het is met momenten gokken welk allegaartje van muziekinstrumenten wordt afgeschoten, iets dat de aandacht steeds dicht bij het album houdt en waardoor de herspeelwaarde alleen maar toeneemt. Ik was gedurende een beschamend aantal luisterbeurten steevast overtuigd dat de trompetten halverwege “De maan, zon van de doden” vrouwelijke zanglijnen waren, om maar te zeggen.

Het imposante, triomfantelijke en strijdlustige karakter van deze EP is naast het eclectische arsenaal aan geluidsbronnen het sterkste punt. Je waant je op een glansrijk uitgedost krijgspaard, gehuld in manenschijn reflecterend harnas, met een gruwelijk langzwaard in de hand en een moorddadige grijns op het gezicht; klaar om de vijand de oorsprong van “een kopje kleiner maken” te leren kennen. Op naar deel drie!

JULES: 87/100

Fluisteraars – De kronieken van het verdwenen kasteel II: Nergena (Eisenwald, 2023)

1. De maan, zon van de doden 
2. De mystiek rondom de steen des hamers