De anti-religieuze beginjaren van Woe maakten doorheen de carrière van deze Amerikaanse band steeds meer en meer ruimte voor existentiële onderwerpen. Dat was ondermeer het geval op de vierde langspeler “Hope attrition” uit 2017 en deze lijn wordt nog sterker doorgetrokken op opvolger “Legacies of frailty“, die net als zijn voorganger via het Duitse Vendetta Records verschijnt. Deze vijfde full-length is een heuse concetplaat geworden die zich bezighoudt met de egocentrische en ruïneuze neigingen van ons allen, de mensheid. Onze nalatenschap is er een van vernieling en Chriss Grigg’s afkeer van de cyclische herhaling van historische verschrikkingen resulteert in het meest agressieve Woe-album tot op heden, maar ook in het meest complexe werk van de band. De drie omgekeerde kruisen in het revamped bandlogo verraden echter dat een afkeer van religie toch nog steeds in de bandthematiek rondsluimert.

Er is wel wat veranderd in het Woe-kamp want ondanks het feit dat bandleider Grigg sinds 2010 een volledige line-up rond zich verzamelde, werd de muziek voor “Legacies of frailty” in quasi volledig isolement door de man zelve geschreven. Nu is dat eigenlijk niet zo vreemd daar de multi-instrumentalist de touwtjes over het concept en de muziek altijd zelf al strak in handen had, maar nu speelde de man de plaat ook quasi alleen in. Enkel drummer Lev Weinstein werd opgeroepen voor de songs “Fresh chaos greets the dawn”, “The justice of gnashing teeth” en “Distant epitaphs” waar hij de partijen inspeelde die hij schreef. Gitarist Matt Mewton gaf zijn mening over demo’s, mixes en ideeën en gitarist/bassist Grzesiek Czapla leidde de opnames in goede banen. Dat maakt van deze nieuwe worp min of meer Grigg’s eerste solo-album sinds het volwaardige debuut “A spell for the death of man” uit 2008.

Muzikaal gezien ligt “Legacies of frailty” in het verlengde van zijn voorganger, maar de songs, die gemiddeld op 8 minuten afklokken, klinken nog sneller, donkerder an agressiever dan ooit tevoren. Misschien daardoor ook wel een tikkeltje rechtlijniger. Grigg bewijst een heuse riffmeester te zijn want de furieze tremolo’s en leads gieren zo wat door elke song heen. Gevoel is daarbij één van de kernwoorden, luistert u bijvoorbeeld maar eens naar de huilende leads in “Shores of extinction” zonder dat Woe daarbij in goedkoop emogedrag vervalt. Ook is de aanpak deze keer wat weeldiger te noemen dan in het verleden. Synthesizers, ambientelementen en vele lagen overdubs dragen in songs als “The justice of gnashing teeth” en de monumentale afsluiter “Far beyond the fracture of the sky” bij tot een voller geluid, wat contrasteert met de pezige en magere sound uit de begindagen.

Wat echter het meest in’t oor springt als nieuw element is het timbre van de vocalen. Daar waar er op “Hope attrition” sprake was van een interactie tussen hogere screams en diepere woeste zang, neemt die laatste nu volop het voortouw, wat een heuse deathmetalatmosfeer aan de muziek toevoegt. Het best is dat te horen in “Distant epitaphs” dat muzikaal ook het meest naar doodsmetaal neigt. De roepende zang in “Scavenger prophets“, dat ook enkele breakdowns bevat, komt duidelijk van diep en bewijst dat Grigg zijn hart en ziel volledig in deze plaat stak.

Woe staat in vuur en vlam en de vonken vliegen er meer dan ooit vanaf, wat perfect wordt geïllustreerd op de hoes gemaakt door het Servische Khaos Diktator Designs, die natuurlijk ook bijzonder passend is voor de aageboorde thematiek. Wat mij betreft positioneert Woe zich met “Legacies of frailty” wederom als één van de vaandeldragers van moderne USBM.

JOKKE: 86/100

Woe – Legacies of frailty (Vendetta Records 2024)
1. Fresh chaos greets the dawn
2. Scavenger prophets
3. The justice of gnashing teeth
4. Distant epitaphs
5. Shores of extinction
6. Far beyond the fracture of the sky