Niet enkel in Mexico wordt de Mayacultuur door menig blackmetalband geprezen, ook aan deze kant van de oceaan vinden tal van blackmetalmuzikanten inspiratie in deze intrigerende verloren gegane beschaving. Zo vertelde bv. het “The fourth era“-album van ons eigenste Gorath in 2006 over de Maya’s en ook “Xibalba“, het debuut van nieuwkomer Ershetu, handelt over de mystieke aspecten van de Mayacultuur waarvoor veel inspiratie werd gevonden in het heilige boek van de Maya’s genaamd “Popol Vuh“. Zoals bij zoveel recente bands werd het zaadje voor Ershetu in de Coronaperiode geplant door tekstschrijver/conceptbedenker Void (Debemur Morti productions labelbaas) en songschrijver Sacr. De dood was overal toen de pandemie uitbrak, dus besloot het duo met een jarenlange fascinatie voor de Maya’s, zich te verdiepen in alles wat met de dood te maken heeft in de Mayacultuur, en dat dus met “Xibalba” als resultaat. Voor extra kruiding van de zes composities klopten Void en Sacr bij enkele muzikanten met een mooi palmares aan. Zo wordt de zang verzorgd door niemand minder dan de Noor Lars Are Nedland, beter gekend als Lazare van ondermeer Borknagar en Solefald. Extra gitaartextuur en baspartijen werd voorzien door Blut Aus Nord-mastermind Vindsval. Een zekere Intza Roca verzorgde tenslotte de drumpartijen, percussions en xylo.

Het resultaat is een vrij unieke mix van epische, mystieke en atmosferische black metal die meermaals cinematografische proporties aanneemt. De signatuur van Vindsval is zeker hoorbaar in de meer zwartgeblakerde riffpassages (ondermeer in het wat hevigere “The place of fright“) en ook in de sound die “Xibalba” aangemeten keeg. Maar het zijn de heldere zangstijl van Lazare en de vele obscure rituele gezangen die Ershetu een eigen met een knookje door de neus geboord smoelwerk aanmeten, net als de vele xylopartijen die de composities in Mayafolklore onderdompelen. In een nummer als “The place of fright” roept Lazare’s stemtimbre echo’s van het (ooit machtige) IJslandse Solstafir op. Wel moet gezegd worden dat de xylopartijen gaandeweg wat beginnen tegensteken en op sommige momenten wat te veel als de soundtrack van een Disneyfilm aanvoelen, terwijl we eerder scenes uit “Apocalypto” van Mel Gibson voor de geest willen halen bij het beluisteren van “Xibalba“. In het theatrale “Cult of the snake god“, waarin ik heel wat latere Falkenbach in de zangpartijen detecteer, klopt het plaatje dan weer wel volledig.

De uniek expressieve klankwereld gesmeed uit de oude Mayacultuur, moderne creativiteit en eigenzinnige songwriting maken van “Xibalba” een uitdagende emotionele muzikale reis zonder vaste stilistische grenzen. ’t Is eens iets anders dan de zoveelste folky vikingmetalplaat. Niet 100% mijn ding, maar wel kwalitatief en met veel oog en oor voor detail uitgevoerd. Fans van exotische black metal met licht progressieve toets kunnen ongetwijfeld blind toehappen. Ik twijfel nog.

JOKKE: 78/100

Ershetu – Xibalba (Debemur Morti Productions 2023)
1. Enter the palace of masks
2. From corn to dust
3. The place of fright
4. Cult of the snake god
5. Hollow earth
6. Tunkuluchú