De zwartmetalen klanken op “Heliacal rising“, de eerste volwaardige langspeler van Ginnungagap (in 2019 verschenen wel al een demo en EP als voorbereidend werk), deden me de band eerst in Chili situeren, maar deze entiteit blijkt bij nader onderzoek deel uit te maken van de clandestiene Aldebaran Circle waartoe o.a. Degredo, Espírito Aldebaran, Lycanthropic Winter Moon, Mallitiae, Nox Insultum, Occelensbrigg, Ordem Satânica, Stagnat, Trono Além Morte en Voëmmr behoren. En dan komen we dus in Portugal uit.

Het zijn de diepe en monotone Abbathiaanse/Inquisition-achtige keelklanken en de van meet af aan aanzwellende synths (of zijn het toch verwrongen gitaareffecten?) die de mystieke black metal van Ginnungagap ondersteunen, die me de band eerst aan een act als Mánþiel, één van de vele muzikale projecten van de Chileense Lord Valtgryftåke, deden linken, maar dat blijkt dus verkeerd gedacht te zijn. Ginnungagap, wiens bandnaam naar de grote leegte uit de Noordse mythologie verwijst, is in een ondoordringbare nevel gehuld en omwentelt zich op “Heliacal arising” in één groot mysterie. De nummers stralen een soort etherische kracht uit daar ze aan de basis vrij eenvoudig van opzet zijn en er onderling, ondanks het gebruik van verschillene ritmes en dynamieken, ook niet veel variatie te horen valt. Maar deze monotone en ietwat repetitieve aanpak versterkt wel het hypnotiserende karakter van Ginnungagap’s muziek. De zeven composities luisteren als het ware als één grote onaardse en terugkatapulterende rit naar de mysterieuze duisternis van de jaren ’90 weg. Het regelmatig inzetten van meanderende heldere vocalen draagt nog extra bij aan het hallucinogene aura.

De Ginnungagap was aan het begin der tijden de ontmoetingsruimte tussen nevels (Niflheim) en vuur (Muspelheim), voordat de kosmos zich in deze leegte vormde. Die clash tussen vurige blackmetalriffs en ijskoude atmosfeer is duidelijk terug te horen op “Heliacal arsing“. Dankzij Henri Sorvali’s mastering bij Trollhouse Audio werd de grimmige maar schitterende black metal van Ginnungagap trouwens tot een caleidoscopische helderheid geslepen, waardoor de uitkomst heel wat minder lofi en rauw (maar wel nog steeds lekker organisch en grofkorrelig) klinkt dan andere leden van hun cirkel. Met “Helical arising” zet Ginnungagap dan ook een nieuwe maatstaf voor de Aldebaran Circle want de band claimt met deze plaat de beste release die ik al van deze Portugese rakkers heb mogen horen.

JOKKE: 83/100

Ginnungagap – Heliacal arising (Signal Rex 2023)
1. Majestic throne of the sky
2. Heliacal arising
3. Herminius mons
4. Mysteries of the primordial moon
5. Perpetual winter reign
6. Forest of hyperborean evil
7. Polar solitude III