Doorgaans volgen we de releases van het Duitse Vendetta Records vrij goed op maar toch glipte het self-titled debuut van het Schotse Aristarchos drie jaar geleden door de mazen van het net. Als we die plaat even opsnorren blijkt al snel dat die lange composities propvol helse black metal met tal van snerpende naar Nightbringer en Akhlys neigende leads stond. Net als de Amerikaanse voorbeelden een ware uitputtingsslag en bijwijlen een aanval op het zenuwstelsel.

Dat blijkt toch ietwat anders te zijn op het tweede album “Martyr of star and fire” dat overigens verbluffend mooi coverartwork meekreeg. De snelheid mogen we gerust nog als demonisch bestempelen en de epische composities hebben wederom een rijk en goed gevuld karakter met esotherische trekjes. De spectrale melodieën werden (gelukkig) wel iets beter gedoseerd en draaiden ook meer behapbaar uit. Doorheen opener “Atrium – Martyr of star and fire” echoot bijvoorbeeld een soort Blut Aus Nord-psychedelica die fel gesmaakt wordt en ook de ambientpassage iets over halfweg injecteert de nodige zuurstof.

Het meer dan tien minuten durende “Orb – Shadow memories of the enlived amid the deathless aether” schiet als een rollercoaster uit de starblokken, maar breekt verderop wel open om zich in een bijna serene atmosfeer te hullen. Zinderende blastbeats en krijsende zang ruimen daarbij plaats voor gefluister en percussie waarna de druk gestaag terug opgevoerd wordt totdat de climax volgt en Aristarchos ons met diens extreme black metal een serieuze pandoering geeft. Diepe heldere gezangen zorgen in de laatste minuut nog voor een fijne rituele afkruiding.

“Oath – Dispersal of the spectral awning in perpetual flame” gaat voor een andere aanpak en is bovendien het enige compactere nummer qua speelduur. Ambient omgevingstexturen strekken zich uit naar diepe gezangen die haast een mantra lijken te brengen. Subtiele synths voegen net genoeg beweging toe en geven de eerste helft van dit nummer een spacey en zelfs psychedelisch aura. Daarna schiet de extreme metal in zesde versnelling, maar de ideeën die eraan voorafgingen versmelten nu tot een kolkende maalstroom voordat een buitenaardse outro het nummer beëindigt. Zeer interessante compositie met een andere insteek.

In het laatste nummer “Adornment – Endless syzygies of the constant immaterial‘ – what’s in a name? – vermengen diepe heldere vocalen zich met schreeuwende en vervormde extreme zang terwijl een kakofonie van drums en gitaren de muzikale begeleiding vormt. De synths creëren een onheilspellende ondertoon voor de agressie die Aristarchos opwekt. Na drie minuten sturen melodieuze gitaarvonken het nummer in een nieuwe richting waarbij melancholie en een gevoel van somber verdriet opgewekt worden. De eindminuten zijn nogal gewelddadig voordat ze vervagen naar de laatste momenten waarin gefluister het laatste woord krijgt.

Aristarchos heeft met “Martyr of star and fire” een complexe plaat geschreven die bol staat van de vurige black metal waarop deze keer wat meer ruimte is voor atmosfeer en esotherische ambient en beter gesmaakt wordt dan het debuut.

JOKKE: 81/100

Aristarchos – Martyr of star and fire (Vendetta Records 2024)
1. Atrium – Martyr of star and fire
2. Orb – Shadow memories of the enlived amid the deathless aether
3. Oath – Dispersal of the spectral awning in perpetual flame
4. Adornment – Endless syzygies of the constant immaterial