De bergen van de Alpen zijn niet altijd die liefelijke en idyllische plekken die ansichtkaarten laten uitschijnen, want in realiteit vormen ze meer dan eens een harde en vijandige omgeving voor de mens. Wintherr, meesterbrein van het in 1997 in de regio van Bern opgerichte Paysage d’Hiver, probeert op diens derde reguliere album “Die Berge” de essentie van zijn bergachtige Zwitserse thuisland vast te leggen in het rauwe blackmetalgeluid waarvoor de band al jaar en dag gekend staat.

Paysage d’Hiver beschikt als geen ander over de gave om luisteraars op een meedogenloze manier onder te dompelen in diens winterse wereld vol duisternis en ijs, net zoals volgelingen van het Noorse Immortal al jarenlang meegenomen worden op een winterse trip naar hun ‘Blashyrkh’-koninkrijk. Bij elke release vertelt Paysage d’Hiver een nieuw hoofdstuk van een doorlopend verhaal over een mysterieuze hoofdpersoon genaamd ‘Der Wanderer’. “Die Berge” neemt de zwerver mee naar het veertiende hoofdstuk, dat misschien wel zijn laatste zou kunnen zijn aangezien het hoofdthema van het album draait om de dood. De reis van de enigmatische zwerver is deze keer vergelijkbaar met die van een zenmonnik die naar de top van een berg wandelt met het gevoel dat zijn tijd gekomen is.

Maandagavond had ik een lange terugrit van Parijs voor de boeg en “Die Berge” leek me de ideale soundtrack voor die nachtelijke rit langs verduisterde snelwegen waarbij de regenbuien hevig te keer gingen. Ook al was het landschap allesbehalve bergachtig, toch deed de muziek van Paysage d’Hiver de grijze bergreuzen noot voor noot ontwaken zodra “Urgrund“, verwijzend naar de wortels van de bergen, aftrapte. Deze opener is met zijn meer dan achttien minuten speeltijd meteen de Mont Blanc van de tracklist hoewel er achteraan ook nog wel twee hoge en steile toppen beklommen en bedwongen dienen te worden. Tezamen klokt deze bergtocht op meer dan honderd minuten af, maar de liefhebber van Paysage d’Hiver is zulke epische platen natuurlijk al lang gewoon.

Majestueus, krachtig, gevaarlijk, bedreigend en toch inherent aan een woeste schoonheid, weerspiegelen de zeven epische nummers de enorme proporties van de Zwitserse berglandschappen. Daarbij gorgelt Wintherr regelmatig diepe en abstracte keelklanken naar de oppervlakte of produceert de man hels gekrijs, maar evengoed ontplooit deze winterse soundtrack zich minutenlang instrumentaal. De hartslag voor de grimmige en, door hun op repetitiviteit gestoelde karakter, tegelijk ook hypnotiserende riffbarrages wordt gevormd door geprogrammeerde drums die in tracks als “Verinnerlichung” en “Ausstieg” behoorlijk wild te keer gaan, hoewel de sfeer in laatstgenoemde wel gestaag richting triomfantelijk en plechtstatig overslaat. Elders ligt het tempo lager en komt de muziek majestueuezer over. Een compositie als het sluitstuk van het “Transzendenz“-drieluik flirt het meeste met dromerige ambient die de natuurelementen uitdaagt en de kolossale afsluiter “Gipfel” integreert heel wat UK doominvloeden in het treurige en emotioneel beladen gitaarspel. Wat een apotheose!

Net zoals bij vorige releases zou je je kunnen afvragen of het verhaal soms niet beknopter verteld zou kunnen worden, want waar vind je de dag van vandaag nog de tijd om je regelmatig aan zulke monumentale platen over te geven? Eenmaal je jezelf aan Paysage d’Hiver waagt is het echter niet zo moeilijk om je volledig in hun transcendentale muziek te verliezen. Wie de komende maanden nog op zoek is naar de ideale soundtrack voor lange wandelingen door winterse berg- en boslandschappen heeft er aan “Die Berge” weer een klepper van formaat bij.

JOKKE: 89/100

Paysage d’Hiver – Die Berge (Kunsthall Produktionen 2024)
1. Urgrund
2. Verinnerlichung
3. Transzendenz I
4. Transzendenz II
5. Transzendenz III 1
6. Ausstieg
7. Gipfel