Voor de geboorte van Nigrum dienen we af te zakken naar de centrale Mexicaanse hooglanden en diens piramidetempels van Quetzalcoatl. Na enkele moeilijke eerste jaren waarin twee EP’s uitgebracht werden, maakte de band de oversteek naar de Scandinavische kusten om zich te vestigen in het zuiden van Zweden. In 2020 verscheen de demo “Cremer igne” en twee jaar later werd het volwaardig debuut “Elevenfold tail” een feit dankzij een samenwerking met Into Endless Chaos Records. Toch lagen er diepere en meer donkere energieën op de loer die de tweede langspeler “Blood worship extremism” vorm zouden geven. Nieuwe broodheer van dienst is Iron Bonehead Productions.

De vele rituele en occulte ornamenten zoals schedels, een dolk, kaarsen en wierook die op de albumcover prijken doen misschien een orthodoxe en ritualistische vorm van black metal vermoeden, maar dat is niet helemaal waar. Nigrum speelt immers eerder een chaotische vorm van old-school black metal zonder occulte toeters en bellen. Op het toepasselijke getitelde “Blood worship extremism” wordt elk element van de voorganger geïntensiveerd. Nigrum gaat met een zekere sluwheid in de aanval en treft diens tegenstanders met afzichtelijke energieën die altijd in hysterie dreigen over te slaan.

Aan de oppervlakte lijkt “Blood worship extremism” in vergelijking met “Elevenfold tail” bijna regressief. De sound is nu immers heel wat ruwer en rauwer vergeleken met de eerder snijdende en vlijmscherpe sound van het debuut, en dat met een authentiek vintage geluid vergelijkbaar met dat van demotapes uit de jaren ’90 als resultaat. Dat wil echter niet zeggen dat elk instrument, en vooral de basgitaar, niet met een duivelse zwier kan schitteren. De nummers bieden vaak een enorme stuwende kracht waarover barbaarse en uitzinnige zang een bloeddorstige boodschap verkondigt. Het viertal segmenteert hun waanzin met woeste, punchy grooves, afslachtende dubbelebasserupties, dreunende drum fills en high-speed fretwerk dat zowel een wrede demonische dreiging als een wervelende uitbundigheid kanaliseert. De songs grijpen je op een onverzettelijke manier direct naar de keel en overrompelen je de ene keer met hun licht chaotische insteek en dan weer met hun rockende schwung. “Where mountains collide” is hier een gaaf voorbeeld van. Het uit duistere ambient opgetrokken “Telestic gateways” is een welgekomen rustpunt, waarna de heren in “Beneath turquoise waters” weer bloeddorstig ten strijde trekken. Ik wil niet weten welke onderwatermonsters er hier onder het wateroppervlak op de loer liggen om nietsvermoedende zwemmers mee de dieperik in te sleuren.

Pas na meerdere luisterbeurten en een stel frisse oren detecteerden we sommige organische atmosferische accenten die uit Nigrum’s blackmetalketel opborrelen en dat zonder ook maar iets van die verschroeiende intensiteit op te offeren. Het muzikale kompas van Nigrum wijst zowel naar het noorden als naar het zuiden zonder daarbij aan trends in te geven. De meer traditionele metalelementen die op het debuut doorschemerden, lijken nu wel iets minder hun weg naar het geluid gevonden te hebben. “Elevenfold tail” was leuk, maar met “Blood worship extremism” worden door Nigrum toch wel de nodige stappen voorwaarts gezet, hoewel nog wat meer variatie en dynamiek geen kwaad zou kunnen.

JOKKE: 78/100

Nigrum – Blood worship extremism (Iron Bonehead Productions 2024)
1. Blood worship extremism
2. Ineffable empire
3. Visions in the dark
4. Where mountains collide
5. Telestic gateways
6. Beneath turquoise waters
7. Splendor of the old world
8. Murderer dweller