Het uit Bordeaux afkomstige The Great Old Ones staat al jaar en dag gekend als één van de vaandeldragers wat betreft Lovecraftian black metal. Op de vijfde langspeler “Kadath” laat het kwintet de oceanische diepten van de Cthulhu-mythos voor het eerst voor wat het is, en waagt zich in plaats daarvan aan de Droomlanden. Een uur lang volgen we de hoofdpersoon Randolph Carter terwijl hij op zoek gaat naar de legendarische stad Kadath (stad van de goden) die zijn visioenen achtervolgt. De zeven epische composities resoneren met zijn verlangen en vastberadenheid en belichamen het verraderlijke pad dat hij bewandelt te midden van de grillige goden en monsterlijke entiteiten die in dit schemerrijk verblijven.

Wie The Great Old Ones kent weet dat de heren hun hand niet omdraaien voor kolossale composities en ook nu weer klokken opener “Me, the dreamer” en het majestueuze en instrumentale “Leng” (wat een song!) op respectievelijk elf en zelfs een monsterlijke vijftien minuten af. Het is niet veel bands gegeven om zulke monolithische songs de ganse rit boeiend te houden, en zeker niet als het om een instrumentaal nummer gaat, maar The Great Old Ones heeft natuurlijk al zestien jaar en vier full-lengths lang de nodige ervaring kunnen opdoen met dit soort lange nummers. De songs zitten vernuftig en expressief in mekaar, zijn rijk aan details zoals heldere zanglijnen, akoestische stukjes en subtiele synths en spelen met dynamische spanningsbogen zodat je als luisteraar voortdurend op het puntje van je stoel blijft zitten.

Elke zangnoot en elke riff is doordrenkt met de kracht om de luisteraar te vervoeren en biedt een ontsnapping naar een episch, meeslepend universum. Zo volgen we in opener “Me, the dreamer” Randolph Carter op zijn zoektocht om de verraderlijke Droomlanden te doorkruisen. Het is een ingewikkeld tweedelig nummer dat Carters verlangen naar de schitterende stad die in zijn dromen werd voorspeld weerspiegelt. Maar zoals de goddelijke goden van vroeger het wilden, wordt zijn reis geblokkeerd door onuitsprekelijke gevaren en de belofte van aardse en buitenaardse lotgevallen die met elkaar verweven zijn. Terwijl Carter zich in de griezelige gebieden waagt, komt hij steeds dichter bij de rand van de waanzin en komt hij mogelijk oog in oog te staan met zijn ondergang aan de schaduwzijde van de maan.

Benjamin Guerry’s beschikt over een stel spookachtige raspende stembanden die de verhaallijnen vertolken, maar bezit tevens voldoende zelfvertrouwen om ook overtuigende heldere vocalen in te zetten in “Those from Ulthar” en “In the mouth of madness“. Maar niet alleen de frontman verdient lof want aan de zijde van de zanger/gitarist staan nog vier muzikanten die technisch goed onderlegd zijn en er toch in slagen om hun emoties goed te vertalen naar avontuurlijke, complexe en meeslepende songs. “Kadath” laat atmosferische black metal hoogtij vieren en brengt de plaat op smaak met de nodige progressieve en postblackmetalafkruiding. Het is misschien wel het meest gevarieerde album van The Great Old Ones geworden waarop ze binnen hun stilistische kader naar een epische hoogte, maar ook naar een afgrondelijke diepte duiken.

“Those From Ulthar” druipt van de mystieke atmosfeer en de angst. In “Under the sign of Koth” wordt dan weer geïmponeerd met zware riffs en donderende drums, maar het nummer heeft ook een geweldige black-‘n-roll-feel. De bandleden hadden duidelijk een fantastische tijd tijdens het componeren en construeren van dit album en het is eigenlijk niet te verwonderen dat er daardoor ook zes jaar radiostilte tussen “Kadath” en diens voorganger “Cosmicism“ ligt. Als bonusnummer is er nog een meer dan elf minutende durende instrumentale cover van het Jean-Michael Jarre nummer “Second rendez-vous” dat “Kadath” op een massieve 73 minuten speeltijd doet afklokken, meteen ook de langste plaat uit hun discografie.

The Great Old Ones opereert in de meer modern getinte blackmetalregionen die we in dit geval erg goed kunnen smaken, hoewel we het doorgaans toch liever wat rauwer hebben. “Kadath” is wederom een album vol ongeëvenaarde emotionele diepte en technische bekwaamheid geworden waar we de voorbije weken met plezier naar luisterden. Maar eens deze review erop zit gaan we waarschijnlijk – naar analogie met de vorige albums – nog zelden naar deze plaat teruggrijpen. Dat doet echter niets af aan de kwaliteit ervan.

JOKKE: 85/100

The Great Old Ones – Kadath (Season Of Mist 2025)
1. Me, the dreamer
2. Those from Ulthar
3. In the mouth of madness
4. Under the sign of Koth
5. The gathering
6. Leng
7. Astral void (End of the dream)