Het interbellum, de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, een periode gekenmerkt door vrede en economische welvaart, bleek in de realiteit vooral een tijd van angst, armoede, geweld en algemene socio-economische onrust te zijn. Twintig jaar lang, give or take, was men in de waan dat de wrede miserie van WOI niet meer herhaald zou worden – de geschiedenis werd helaas het bewijs van een geheel andere waarheid.

Het interbellum moet voor de generaties die het zelf meemaakten lang hebben geduurd, maar het verbleekt bij de tijd die Naked Whipper nodig had om met een nieuwe plaat op de proppen te komen. Niemand dacht dat deze gruwel zichzelf nog zou herhalen, maar wederom bewijst de geschiedenis het tegendeel. Het valt alleszins op dat onze politieke, sociale en culturele situatie zich op het moment als geen ander leent als voedingsbodem voor het misselijkmakende miasma aan geluidsgolven dat deze fanatiekeling uit Hessen, Duitsland aan de dag legt. Na zijn werk als vocalist voor het uitstekende “Christbait” van de band Blood, werd Naked Whipper hét geesteskind van Alex Schulze a.k.a. Dominus A.S. – de eerste wapenfeiten, twee EP’s en een full lenght met de titel “Painstreaks”, liet hij met een ongetwijfeld grote grijns op een nietsbeseffend publiek los tussen 1993 en 1995, en met dit kort vertoon van ongebreidelde haat en afgunst voor de mensheid (en voornamelijk het immer populaire Christendom) wist de band zich onherroepelijk te asfalteren tussen de groten in het genre; Blasphemy, Bestial Warlust, Sarcophago en Conqueror stonden erbij en keken er, met het nodige respect, naar.

Nu is de tweede langspeler daar, “Chapel defilement”, een ode aan war metal uit de tijd voor war metal effectief een ding werd – woeste, schuimbekkende black metal, doordrongen met subtiele (sic) elementen van thrash en grindcore. Main man Dominus A.S. zat zo’n twaalf jaar vast voor doodslag, maar kwam in 2021 vrij – met deze plaat als gevolg. De albumhoes van Chris Moyen staat de virulente plaat bij als een spreekwoordelijke kers op de taart. Arme schapen offerende op het altaar van snelheid en agressie, de draak stekende met contemporaine acts die diepgang en complexiteit door hun zwartgeblakerde songwriting weven, de voorkeur gevende aan oerprimitieve auditieve rotzooi waar je aan de lopende band hersencellen bij kwijtspeelt. Op een goeie dertig minuten raast “Chapel defilement” doorheen niet minder dan dertien tracks van uitstekende kwaliteit, voorzien van belezenheid etalerende titels zoals “Wow wow wholy whore, hot wax fat candles”, geënt op helemaal niks meer dan hun eigen demonen, de monsters die hun zielen al decennialang met een infernale en arglistige doeltreffendheid bezitten. Blood for the blood gods, skulls for the skull throne!

JULES: 89/100 

Naked Whipper – Chapel Defilement (Iron Bonehead Productions 2025)

1. Intro
2. Depraved to the bone
3. Bloodstained white icon
4. Top notch slave driver
5. (Pray macabre) Chapel defilement
6. Fucked on cross
7. Intro
8. Celebrate their downfall
9. Nail or be nailed
10. Out the norm
11. The swinepriest bedlam
12. Flamethrow messiah/The purgatory
13. Wow wow wholy whore, hot wax fat candles