Het subgenre symfonische black metal ontstond in de jaren ’90 toen bands hun geluid via synthesizers en orkestrale samples gingen verrijken met melodieuzere en atmosferischere invloeden. Door blackmetalpuristen wordt en werd het echter niet altijd serieus genomen. Bands als Dimmu Borgir en Cradle of Filth kregen vaak het label “sellouts” of “te commercieel” opgespeld vanwege hun gepolijste sound, theatrale imago’s en succes buiten de underground. Bij symfonische black metal vallen namen als Emperor, Dimmu Borgir, Gehenna, Cradle Of Filth en Limbonic Art meestal als eerste in een conversatie, maar wie iets dieper graaft komt ook al snel uit bij bij underground parels als Obtained Enslavement, Odium, Tartaros, Liar Of Golgotha en Mactätus. Van laatstgenoemde staan debuut “Blot” (1997) en vooral “Provenance of cruelty” (1998) ten huize Jokkemans op een piëdestal. We waren dan ook enorm opgewonden toen we Mactätus-vocalist Hate Rodvitnesson vorig jaar konden strikken voor een terugblikinterview voor ons tweede boek.

Quasi een jaar later biedt een tweede gelegenheid zich aan om nog wat lof te uiten over Mactätus daar toenmalig drummer Mjolne na jaren van afwezigheid met een debuutplaat naar buiten treedt. “Through veils of time” werd het beestje gedoopt en het is een album geworden dat stilistisch in lijn ligt van de eerste drie Mactätus-langspelers. Over de totstandkoming van deze plaat en het verleden van Mactatüs lezen jullie eerstdaags alles aangezien we de sympathieke Noor ondertussen uitgebreid aan de tand hebben gevoeld. Nu buigen we ons verder over “Through veils of time“.

Dat dit album onder de naam Mjolne verschijnt, is geen toeval daar de Noor alle songs componeerde en de plaat ook volledig inspeelde en inzong. De teksten, mix en mastering werden eveneens door de multi-instrumentalist verzorgd. De tien tracks, samen goed voor een 55 minutende durende trip, transporteren ons naar een tijdperk waarin black metal zowel vorstelijk als meedogenloos klonk. Meeslepende symfonische arrangementen, bombastische zangkoren (o.a. in “The olden perspectives“), klassieke pianostukjes, melancholische (akoestische) ingetogenheid (in ondermeer het instrumentale “Skaldekvad” en afsluiter “Ut av tiden“), grimmige melodieën en occasionele drumuitspattingen ontvouwen zich als een vergeten grimoire, gelaagd, dramatisch en doordrenkt van sfeer.

De productie blijft trouw aan de essentie van de late jaren ’90 – koud en toch meeslepend, grofkorrelig en toch verfijnd (hoewel de sound gerust iets bitsiger mocht zijn) – en sluit erg goed aan bij een plaat als “Provenance of cruelty“. Orkestraties rijzen als monumentale berglandschappen op achter blastbeatstroomversnellingen en donkere tremolo-riffbossen, terwijl grimmige zang door de gangen van weleer galmt. Naast zijn (vrij toegankelijke) krijsvocalen gooit Mjolne in ondermeer het titelnummer en het bijna op negen minuten afklokkende “The cries within” ook heldere zang in de strijd, die al eens aan de paganblack van een Kampfar doen denken. Voorts dragen passages met gesproken woord bij aan het verhalende en cinematografische karakter van de muziek.

“Through veils of time” opent een portaal naar een tijdperk waarin de tijd bevroren lijkt in de eeuwige schemering van de noordelijke winters. Eerder dan kosmische en transcendente krachten op te wekken, ademt de muziek van Mjolne een gevoel voor melancholie en verbondenheid met oude tradities en voorouderlijke krachten uit. Maar dat weerhoudt Mjolne er niet van om in de Noorse teksten van het “Til Helheim” drieluik ook een brug met het heden te slaan. Na het recent verschijnen van Cromlech’s “Of owls and eels” kunnen liefhebbers van symfonische black metal nogmaals hun lusten botvieren op deze magnifieke debuutplaat van Mjolne.

JOKKE: 85/100

Mjolne – Through veils of time (ATMF 2025)
1. What I once was
2. The olden perspectives
3. Through veils of time
4. Skaldekvad
5. In the abyss of existence
6. Til Helheim pt.I Reisen
7. Til Helheim pt.II Forvandlingen
8. Til Helheim pt.III Gjenreiselsen
9. The cries within
10. Ut av tiden