De bandnaam Affliction Vector suggereert dat de band hun muziek ziet als een soort besmettingsgolf of katalysator van duistere emoties. Het past in elk geval bij de furieze mix van old-school black en death metal die deze Italianen presenteren. De band werd in 2018 opgericht en begon als een duo bestaande uit zanger/gitarist/bassist Ans (ex-Ooze, ex-Grime) en drummer Chris (Feral Forms, ex-The Secret). Samen maakten ze in 2020 hun debuut met de EP “Death comes supreme” die de wereld liet kennismaken met hun verminkte maar glorieuze zwartgeblakerde sepulchrale death metal. Nadien werd het echter stil rond Affliction Vector, maar in juni keerde de band dan plotsklaps terug met een versgebakken langspeler onder de arm.

Op “Contra hominem” komt de volle kracht van hun potentieel naar buiten. Ondanks het feit dat de line-up uit een duo bestaat, creëren Ans en de nieuwe vellenmepper Stefano (Claustrum, Fuoco Fatuo) een wervelende massa van miasmische lichamelijkheid. Er passeert een scala aan door de mangel gehaalde furieuze passages, maar het ontbreekt de heren ook niet aan wat experimenteerdrift. Zo horen we regelmatig omineuze orgels, diverse vocalen en een enorm gelaagd geluid. Qua tempo gaat de band meermaals voor een spagaathouding want duizelingwekkende snelheden gaan hand in hand met stampende doom metal.

De vochtige analoge productie versterkt deze sensatie en hun songs gaan frontaal in de aanval, maar hoe overweldigend hun black/death aan de oppervlakte ook is, er hangt een bijna etherische atmosfeer over de tracks. De albumtitel “Contra hominem” (“tegen de mens”) zegt veel: dit is geen plaat vol troost, maar een aanklacht tegen menselijkheid en haar zwakte. Tekstueel en qua sfeer ademt het album nihilisme, demonische verheerlijking en anti-humanistische kracht uit. Na een klein half uur zit “Contra hominem” erop en ben je mentaal volledig uitgeput.

“Contra hominem” is geen “gemakkelijk” album, maar een overdonderende ervaring die de luisteraar meesleept in een bijna spirituele maalstroom van lijden en vernietiging. Sterke punten van deze eerste langspeler zijn de dynamiek tussen chaos en atmosfeer, de analoge sound en de doordachte instrumentale lagen. Het rauwe potentieel van de EP heeft plaats geruimd voor een volwassen, compromisloos eigen geluid. “Contra hominem” is een echte aanrader voor maniakken van de recentere Teitanblood of gewaardeerde labelgenoten Possession en Venefixion.

JOKKE: 81/100

Affliction Vector – Contra hominem (Iron Bonehead Productions 2025)
1. Antiuomo
2. Cavern’s murmur
3. Ephemeral lifeless
4. Abyss rises
5. Nero gorgo
6. Animalis irae
7. To Lucifer