Wie zijn of haar zwartmetaal graag ruikend naar wierook of druipend van het bloed heeft, zit in eigen land gebeiteld bij LVTHN, een mystiek gezelschap dat reeds een decennium lang haar ritualistische geladen occulte black metal op de mensheid loslaat. Na twee demo’s en een split met Lluvia verscheen in 2016 het langspeeldebuut “Eradication of nescience“, waarvan de gelimiteerde fysieke editie necromantische wierook bevatte, wat de rituele esthetiek van LVTHN onderstreept . Nadien volgden nog de “The spider goddess” EP en een split met Häxenzijrkell, maar op een nieuwe full-length bleef het wachten. Nu is er dan eindelijk “The devil’s bridge“, waarvan blijkt dat deze reeds in de zomer van 2019 ingeblikt werd. Het duurde echter nog ruim zes jaar alvorens LVTHN deze tweede langspeler aan de wereld zou kunnen voorstellen – het feit dat sommige bandleden hun handen vol hebben met tal van andere projecten en bands is mogelijks een verklaring voor de lange wachttijd.

Zelf zijn we het meest fan van “The spider goddess” waarop LVTHN ook met trance-opwekkende elementen zoals de hypnotiserende kracht van repetitiviteit aan de slag ging. Maar “The devil’s bridge” lijkt muzikaal gezien toch vooral voort te borduren op het debuut. Wie bekend is met de band zal ons waarschijnlijk bijtreden in het feit dat de black metal van onze landgenoten geen easy listening is en dat de verwrongen riffs eerder een ongemakkelijk gevoel opwerpen, net zoals dat lastige kiezelsteentje in onze schoen. Een sfeer vol onbehagen oproepen kan de band eveneens – het voelt soms alsof de duivel ons vanuit de schaduw nauwgezet begluurt.

De ongetemde dissonante krachten die ontketend worden, leiden in songs als “Cacodaemon” en “Sum quod eris” tot een zwartgeblakerde chaos terwijl ze in meer gestructureerde composities zoals “Grim vengeance” en het “A malignant encounter“-tweeluik meer gedisciplineerd aanvoelen. Het tweede deel bevat zelfs enkele hooks in de vorm van rechtoe-rechtaan riffs die we nu niet meteen van de heren verwacht hadden, maar wel effectief zijn en als aanknopingspunten ter herkenning dienst doen. Het heftige maar met contrasten spelende “Mother of abominations” is dan weer exemplarisch voor de mooie stappen die gezet werden op vlak van dynamisch componeerwerk.

Zanger ZD beschikt over een eerder droge krijsstrot, maar weet zijn stembanden deze keer toch wel wat meer rek te geven wat meermaals resulteert in quasi onmenselijk getormenteerde en bezeten uithalen. Op het afsluitende titelnummer is Kark van Dødsengel te horen die nog een stapje verder gaat aangezien de Noor als het ware in de Duivel zelf lijkt te muteren die ons vanuit de duisternis toespreekt.

De felle, vijandige black metal uit het verleden slaagt er deze keer beter in om de tentoongespreide dissonantie en spanning om te zetten in een extatische bevrijding, te meer daar de riffs scherper en effectiever dan ooit te voren zijn. De songwriting op deze plaat is dan ook bijzonder fascinerend wat meer veelzijdige tracks vol kwade bedoelingen, extase, duivelse gekte en magie oplevert. Het lange wachten wordt met “The devil’s bridge” zeker beloond.

JOKKE: 85/100

LVTHN – The devil’s bridge (Amor Fati Productions 2025)
1. A malignant encounter – The servant
2. A malignant encounter – The master
3. Cacodaemon
4. Sum quod eris
5. Grim vengeance
6. Mother of abominations
7. The devil’s bridge