Even dachten we hier met nieuw werk van Quaetdoener van doen te hebben die in 2019 hun debuut “Eternal wolf” op de nietsvermoedende kudde menselijke schapen losliet. Het betreft hier echter een nieuwe kennismaking met Quaetdoender – inderdaad met een extra letter “D” in de bandnaam gesmokkeld. Misschien was om verwarring te voorkomen een andere doopnaam beter geweest, maar soit.

“Ongodlike consten” werd als naam gekozen voor het debuut dat in eigen beheer uitgebracht wordt. Het is een archaïsche verwijzing naar “ongoddelijke kunsten”, vaardigheden die ooit als duivels, moreel verwerpelijk of tegen God beschouwd werden. De cover grijpt terug naar het verleden: “Incantation“, gegraveerd door John Dixon naar een ontwerp van John Hamilton Mortimer (ca. 1773), toont een fantasierijk, dramatisch magisch ritueel – een perfecte weerspiegeling van de Gothic imagination: een angstaanjagende, mysterieuze blik op magie en het bovennatuurlijke. Het artwork past bij de nummers “Toverye” en “Alchamia“, al zijn de teksten even geheimzinnig als de herkomst van de band zelf. Dus laten we de muziek voor zich spreken.

Opener “Verderffenisse” begint met een middeleeuws aandoend gitaarriedeltje, waarna een jaren ’90 blackmetalformule uit de mouw wordt geschud. Heftige passages wisselen af met momenten van bezinning, aangevuld met guur natuurgeluid zoals een vlijmscherpe windbries. In “Tovereye” wordt nog harder van leer getrokken, met een reeks sterke, melodieuze riffs. “Verraderie” begint met meer traditioneel getinte metalriffs, neemt dan gas terug, om vervolgens weer vol aan het shredden te gaan.

In de intro van “Alchamia” horen we geluiden van allerhande kabbelende duivelse vloeistoffen die een mid-tempo zwartmetalen brouwsel opleveren waarin Quaetdoender de meer melodieuze kant van zijn sound laat zien. Pas meer naar het einde toe lijkt het giftige spul zijn werk te doen en wordt het tempo opgeschroefd. “Den vrouwenschender” legt er van meet af aan de zweep op en raast er goed vandoor. Ook “Heeresie” hakt er met zijn opzwepende drumritmes goed op los en tapt duidelijk uit een Zweeds getint blackmetalvat. Wanneer het tempo kortstondig zakt, zorgt een sample van onheilspellende klokkengeluiden voor een leuk detail. Bij “Nycromangia” begint onze aandacht echter te verslappen, daar het Quaetdoender nog wat aan écht spannende nummers, evenals een meer uitgesproken eigen smoelwerk, ontbreekt. Hoewel de zanger bij momenten goed verstaanbaar klinkt, ontbreekt het hem aan de nodige variatie in zijn krijswerk. De door de basgitaar ingeluide afsluiter “Vrybutery” is wederom geen slecht nummer, maar vrij exemplarisch voor eerder toegankelijke black metal die nergens de grenzen lijkt af te tasten.

Hoewel Quaetdoender soms wat te gelikt klinkt en te veel volgens het boekje speelt, horen we wel het potentieel. Op een label als Void Wanderer Productions zou deze release niet misstaan, mooi aansluitend bij wat bands als Asgrauw, Hellevaerder en Schavot laten horen.

JOKKE: 75/100

Quaetdoender – Ongodlike consten (Eigen beheer 2025)
1. Verderffenisse
2. Toverye
3. Verraderie
4. Alchamia
5. Den vrouwenschender
6. Heeresie
7. Nycromangia
8. Vrybutery