Maurice de Jong blijft maar vermenigvuldigen. Alsof één alias niet volstaat om zijn wereldbeeld uit te kotsen, stapelt hij projecten op elkaar tot de namen vanzelf in elkaar overvloeien: Gnaw Their Tongues, De Magia Veterum, Grand Celestial Nightmare, Cloak of Altering — de lijst gaat maar door — en ergens in dat labyrint huist ook Hagetisse. Met “To wither beneath thy radiance” zit dit éénmansproject al aan full-length nummer zeven in minder dan tien jaar tijd, waarvan we in 2022 enkel “De verminkte stilte van het zijn” onder de loep namen. In die periode was het een komen en gaan van labels; deze keer mag Void Wanderer Productions de honneurs waarnemen.

Hagetisse ademt onmiskenbaar de geest van vroege tot midden jaren ’90 symfonische black metal uit en klinkt kil, groots en verstikkend. Tremoloriffs razen voort, de in dit geval geprogrammeerde drums slaan zonder scrupules door en daaroverheen hangt een permanente sluier van somber pathos. Invloeden uit de hoek van Obtained Enslavement en Odium zijn duidelijk aanwezig, maar de Jong wringt ze door zijn eigen filter van vervorming en existentiële afkeer. Dood, religie, vernietiging en innerlijke ontbinding vormen het vertrouwde vocabularium, al blijft de aanpak persoonlijk en oncomfortabel genoeg om niet volledig te verzanden in nostalgie.

De plaat jaagt zichzelf vrijwel ononderbroken door de speakers, soms tot op het punt van verstikking. Hier wringt het schoentje een beetje want de mechanische drums missen op momenten de nuance en ademruimte die een drummer van vlees en bloed had kunnen brengen. Variatie moet dus komen uit sfeer en melodie, niet uit ritme. Wanneer dat lukt, levert het resultaten op. “De ogen van de dood zijn nooit zielloos” en “My kingdom entombed” trekken breed open met bombastische grandeur en verwrongen vocalen die in meerdere richtingen tegelijk lijken te scheuren. “Self decimation” kruipt dieper het duister in, terwijl “Allesvernietigende leegte” flirt met een bijna postrockachtige, triomfantelijke melancholie. Afsluiter “Mijn vriend de dood, kom zacht binnen” is opvallend aanstekelijk, een gevaarlijk woord in deze context, maar het nummer blijft wel degelijk hangen.

“To wither beneath thy radiance” zal niemand overtuigen die al allergisch was aan symfonische black metal of aan overdaad in het algemeen. Vernieuwing staat hier niet op de agenda, en dat hoeft ook niet. Wat resteert is een degelijke, soms verstikkende, soms meeslepende plaat voor wie zich graag onderdompelt in georkestreerde zwartgeblakerde ellende zonder te vragen om verlossing.

JOKKE: 75/100

Hagetisse – To wither beneath thy radiance (Void Wanderer Productions 2026)
1. To wither beneath thy radiance
2. De ogen van de dood zijn nooit zielloos
3. Allesvernietigende leegte
4. Cleansing fire
5. Thy radiance
6. Self-decimation
7. My kingdom entombed
8. Mijn vriend de dood, kom zacht binnen
9. _