Het Noorse Misotheist verkeerde blijkbaar in een zeer gulle bui, want op hun vierde langspeler getiteld “De pinte“, trakteren ze hun luisteraars voor de eerste keer niet op drie maar vier songs! Dat maakt dat dit hun eerste full-length is die op meer dan veertig minuten speeltijd aftikt. Wat wel onveranderd is gebleven vergeleken met de voorgangers “For the glory of your redeemer” (2021) en “Vessels by which the devil is made flesh” (2024) is dat de Noren hun plaat wederom eindigen met een monumentale compositie die de globale speelduur van de voorgaande tracks overstijgt. Niet alleen vanuit wiskundige hoek, maar ook muzikaal weet Misotheist in hun afsluitende track steevast nóg meer te imponeren dan met de, nochtans verre van misselijkmakende, eerste helft van hun albums. En dat is op “De pinte” dus niet anders.

Het afsluitende titelnummer dat kan vertaald worden als “de getormenteerden” en bovendien om goede redenen een knipoog is naar de gelijknamige deelgemeente van het Oost-Vlaamse Nazareth, is een machtige song waarin de muzikanten hun muzikale kunnen volop etaleren en alle registers opengetrokken worden. Wanneer het gaspedaal ingeduwd wordt, vliegt het tostesteron onverbiddelijk in het rond. Maar er gebeurt veel meer dan louter forsbolgerol want de Noorse band, waarvan het nog steeds niet helemaal duidelijk is wie nu welke rol heeft, laat al sinds hun titelloos debuut uit 2018 horen dat ze weten hoe een – vaak langgerekte – compositie dynamisch interessant dient gehouden dient te worden. Er wordt met interessante spanningsbogen gewerkt en de snelheidsmeter hoeft niet voortdurend in het rood te gaan, zoals de loodzware en trage introductie van het titelnummer of de rollende basdrumgroove vijf minuten voor het einde laten horen. Er is bovendien ruimte voor drama en de balans tussen agressie en melancholie wordt nooit uit het oog verloren.

Zanger B. Kråbøl, die eergisteren ook nog passeerde met het nagelnieuwe Diabolus, Mecum Semperterne en er voorts ook nog Enevelde en het familieproject Kråbøl op nahoudt, beschikt over een bulderende stem die alle kwebbelende omstaanders met opener “Unanswered thrice” onmiddellijk stil weet te krijgen. “Blinded and revealed” snoert dan weer alle monden met zijn niet-aflatende agressie en hakkende drumritmes, wat niet wil zeggen dat er geen ruimte mag zijn voor een aanstekelijk gitaarriedeltje die in een melodieuze leadpassage uitmondt en, telkenmale we deze plaat opleggen, nog uren lang in ons hoofd blijft naspoken.

In “Kjetterdom” gooit Misotheist het over een andere boeg want het tempo zakt hier tot op een slepend traag niveau waarbij B. Kråbøl zijn verdorven stembanden in alle mogelijke richtingen stretcht terwijl de duivelse klanken zich gestaag onder je huid vastzetten met weerhaken die niet van plan zijn los te laten zonder blijvende sporen na te laten. De goed hoorbare basgitaar doet in dit trage nummer trouwens ook een ferme duit in het zakje en geeft extra body aan de angstaanjagende gitaarriffs. Misotheist is niet op een foutje te betrappen en schreef in een relatief korte tijdspanne al een impressionante discografie bijeen. Hopelijk valt de band snel nog eens in onze contreien op een podium waar te nemen.

JOKKE: 90/100

Misotheist – De pinte (Terratur Possessions 2026)
1. Unanswered thrice
2. Blinded and revealed
3. Kjetterdom
4. De pinte