Daar heb je de onvermoeibare Taurus weer. Met “Puritans take shelter” presenteert de Amerikaanse multi-instrumentalist wat volgens de begeleidende promotekst de ultieme synthese moet zijn van Atheosophia’s muzikale ontwikkeling. De ijzeren ruwheid van “Bloodline ascendance” en “As the raven flies…” wordt gecombineerd met de meer epische en heroïsche inslag van oudere releases, resulterend in wat wordt aangekondigd als de meest triomfantelijke oorlogsverklaring uit de geschiedenis van het project. Een ambitieuze opzet, al blijkt de uitvoering niet overal even overtuigend.

Dat begint al bij de productie. Wie ons kent weet dat black metal voor ons uiteraard niet gepolijst hoeft te klinken, maar het gitaargeluid op “Puritans take shelter” legt wel erg veel nadruk op de hogere frequenties. De signature sound van Taurus’ werk is ook nu weer instant hoorbaar, maar de overvloed aan treble zorgt ervoor dat de gitaren regelmatig schel en vermoeiend klinken, waardoor bepaalde riffs minder krachtig binnenkomen dan waarschijnlijk de bedoeling was. Vooral tijdens de eerste twee nummers werkt dat op vrij irritante wijze in het nadeel van het album.

In het galopperende “Wintering eternal purity” passeert rond de vierminutengrens een stonerriff en in het van een rockende schwung voorziene “Sturm” integreert Taurus een “chugga chugga”-riff in zijn schrijfstijl. Het levert enkele nieuwe invalshoeken op, maar eerlijk gezegd werken ze als een tang op een varken. Waar een sterke opening de luisteraar meteen zou moeten meesleuren, blijft de impact hier eerder beperkt en duurt het even voordat de plaat haar ware potentieel prijsgeeft.

Gelukkig blijkt dat potentieel wel degelijk aanwezig. Naarmate het album vordert, verschuift de aandacht van de soms storende productie naar de kwaliteiten van het songschrijverschap. Na het repetitieve en recht-door-zee knuppelnummer “Blood legend” worden de composities meeslepender, de epische elementen komen beter tot hun recht en de atmosfeer krijgt steeds meer gewicht. Het is in die tweede helft dat Atheosophia erin slaagt de luisteraar daadwerkelijk onder te dompelen in zijn wereld van heidense strijdlust, historische confrontatie en spiritueel verzet.

In het slepende “Unnatural life” en het afsluitende titelnummer toont Taurus ook waarom Atheosophia binnen het pagan blackmetallandschap een eigen plaats heeft verworven. De combinatie van agressieve riffs, heroïsche melodieën en zanglijnen en een uitgesproken ideologische insteek werkt hier veel overtuigender dan tijdens de aarzelende openingsfase. De muziek krijgt een monumentale uitstraling zonder haar rauwe karakter te verliezen, waardoor de epische ambities van het album eindelijk volledig tot hun recht komen.

Ook visueel wordt de gekozen thematiek consequent doorgetrokken. De albumhoes is een duidelijke knipoog naar de beroemde Amerikaanse anti-naziposter “This is the enemy” uit de Tweede Wereldoorlog. Die iconische propagandabeelden worden herwerkt tot een nieuwe context die perfect aansluit bij de centrale boodschap van het album. Het resultaat is een opvallende en provocatieve hoes die meteen duidelijk maakt dat “Puritans take shelter” geen subtiele plaat wil zijn. Sterker nog, de albumcover maakt aanvankelijk misschien zelfs meer indruk dan de muziek zelf.

Uiteindelijk is “Puritans take shelter” een album dat groeit naarmate het vordert. De eerste nummers en het schelle gitaargeluid vormen een obstakel dat niet iedereen zal willen of kunnen negeren, maar wie doorzet ontdekt een plaat die steeds meer overtuigt en waarvan de sterkste momenten zich in de tweede helft bevinden. Het is misschien niet de onbetwiste triomftocht die de promotekst belooft, maar wel een solide release die bewijst dat Taurus nog altijd over een scherp gevoel voor sfeer en compositie beschikt.

JOKKE: 75/100

Atheosophia – Puritans take shelter (Blood and Crescent Productions 2026)
1. Wintering eternal purity
2. Sturm
3. Blood legend
4. Unnatural life
5. Puritans take shelter