black sabbath

Abhor – Occulta religio

De Italianen van Abhor timmeren al heel wat jaren aan de weg, maar ondanks het feit dat ze al 23 jaar op de teller hebben staan, is “Occulta religio” mijn eerste kennismaking met de band rond zanger Ulfhedhnir en snarenplukker Domine Saevum Graven die er beiden reeds vanaf het begin bij waren. Gitarist Kvasir en organist Leonardo Lonnerbach vervoegden de band respectievelijk in 2004 en 2014, die laatste om de overleden Errans Inferorum te vervangen. De invloed van Lonnerbach is niet gering in de esoterische horror black metal die ze zelf menen te spelen. En die omschrijving gaat best op. Het algemeen etiket dat op deze zevende langspeler kan gekleefd worden, is er één waarop in grote letters “vintage” geschreven staat. De sound van Abhor is noch regressief, noch progressief en combineert veelal mid-tempo black metal met een sinistere doomy atmosfeer en teksten die handelen over satanisme, occultisme, alchemie, hekserij, esoterie en donkere folklore. Doorheen de black metal-riffs schemeren echter ook wel de nodige rock-invloeden door. “Engraved formulas” is hier een mooi voorbeeld van en bevat hypnotiserende gitaarmelodieën. In het trage “Demons forged from the smoke” (mijn favoriet!) valt duidelijk te horen dat Black Sabbath een oude liefde van de bandleden is en in plaats van de drijvende kracht te zijn, wordt het orgel hier eerder ingezet om een bepaalde riff te ondersteunen. Frontman Ulfhedhnir bewijst hier tevens heel wat gevarieerde klanken, gaande van diepe gutturale borrels tot smerige en sappige screams, uit zijn stembanden te kunnen persen. Een song als “Exemplum satanicus” moet het dan weer hebben van haar headbangpartijen en simpele maar effectieve (doom)-riffs waarover de zanger als een satanische priester klinkt. Ondanks de grote invloed van het orgel in bijvoorbeeld “Black bat recalls” of de titeltrack waarin het instrument bijna als een lokkende sirene klinkt, valt de muziek van Abhor echter niet écht onder symfonische of theatrale metal te categoriseren. Fans van de oude Griekse en Italiaanse scene of oude Samael zullen dit misschien wel kunnen smaken.

JOKKE: 79/100

Abhor – Occulta religio (Iron Bonehead Productions 2018)
1. Elemental conjuring
2. Fons malorum
3. Engraved formulas
4. Demons forged from the smoke
5. Exemplum satanicus
6. Black bat recalls
7. Occulta religio

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love

Dat niet alle Italiaanse mannen zonnebank getinte macho’s in roze hemdjes en witte short zijn, die rond cruisen op een blitse vespa om zaterdagavond naar de discotheek te gaan en aldaar grietjes op te pikken en de ochtend erop de zondagsmis bij te wonen en op hun vijfendertigste nog bij hun mama wonen, bewijst Ferdinando Marchisio, beter bekend onder zijn alias Herr Morbid. Met zijn geesteskind Forgotten Tomb stond hij vijftien jaar geleden samen met andere kniesoren zoals het Zweedse Shining, Bethlehem, Silencer en Xasthur aan de wieg van de sub-stroming “suicidal black metal”. Dat Herr Morbid er al een bewogen, complex en zelfdestructief leven vol persoonlijke crisissen en verboden substanties op nahoudt is een understatement (wie hier meer over wil weten en tevens geïnteresseerd is in de geschiedenis achter de voornaamste suicidal black metal bands, raad ik aan “Black metal – The cult never dies vol. 1” te lezen van Dayal Patterson die ook reeds het interessante “Black metal – Evolution of the cult” neerpende). Dat er nog niet veel hoop op verbetering en positieve evolutie op komst is in de man zijn verknipte geest en negatief wereldbeeld, maakt hij duidelijk met de expliciete titel (en dito hoes) van zijn alweer achtste full album getiteld “Hurt yourself and the ones you love”. Eigenlijk best bewonderenswaardig dat dit getormenteerde individu ondanks zijn getroebleerde levensloop al zoveel releases uitgebracht heeft. Muziek als therapeutisch wapen! De kracht van Forgotten Tomb beschouwde ik altijd al de melancholische en vrij catchy gitaarmelodieën (stijl oude Katatonia en Paradise Lost) die in de blote bast van black metal, doom en alternatieve rock gekerfd stonden. Hoewel er sinds de laatste platen, en ook nu weer, van black metal niet veel meer over blijft buiten sporadische blasts in opener “Soulless upheaval” en “Bad dreams come true”. “Suicidal rock” is een vlag die de lading tegenwoordig beter dekt, want de plaat bulkt uit van de meebrulrefreinen en stuwend riffwerk (“King of the undesirables”, “Bad dreams come true” met enkele slepende Alice In Chains/Black Sabbath achtige stoner riffs of het tien minuten durende “Dread the sundown”). Als je de ruwe vocalen wegdenkt zou de titeltrack wel eens een Machine Head-achtige ballad kunnen zijn (lijkt een vreemde vaststelling, maar komt spontaan in me op). “Mislead the snakes” trapt af als een Shining track en bevat halverwege samples van de carabinieri en een variatie op de typische (en deels uitgemolken) Forgotten Tomb melodieën zoals die op elke plaat wel in één of meerdere songs verwerkt zijn. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe langspeler rauwer is dan voorganger “…And don’t deliver us from evil” die nogal een clean en transparant geluid had. Hoewel het scherpe randje wel wat van de songs afgevijld is en een track als “Swallow the void” overbodig is, komt de ruwere productie het plaatje vol zelfmedelijden dan weer wel ten goede. Ik prefereer nog steeds “Songs to leave” en “Springtime depression” waarop het er allemaal wat gevaarlijker en grauwer aan toeging, maar de nieuwe kan er absoluut mee door. Het nummer van de zelfmoordlijn meegeven met deze review is echter geen vereiste.

JOKKE: 77/100

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love (Agonia Records 2015)
1. Soulless upheaval
2. King of the undesirables
3. Bad dreams come true
4. Hurt yourself and the ones you love
5. Mislead the snakes
6. Dread the sundown
7. Swallow the void

Electric Wizard – Time to die

Tien jaren lang heeft het geduurd. Destijds riep Ewiz het nog vrolijk van de daken: “We live motherfuckers!” We gaan er tegenaan! We gaan eens lekker knallen! Troetelbeertjes straal! Maar tegenwoordig heeft de man, wiens voornaam bij 98% inwoners van een bepaald land hun volledige kennis van het Frans beslaat, besloten dat het welletjes is geweest. Ladies and gentlemen, it’s Time to die. Zo begon Electric Wizard hun set eerder dit jaar op Desertfest in Antwerpen. Helaas was dat geen show om in te kaderen. Lizzy was te toondoof om te merken dat haar gitaar haast de hele set ontstemd was en Jus was gewoon te dom door geen nieuwe snaren op te leggen, er eentje te breken en tevens geen extra gitaar achter de coulissen te zetten. Hoe stuntelig de band live was, hoe sterk ze op plaat klinken. “I love the dead, the living make me sick. Profit and greed, bleeding the world dry” – Zo’n zinsnede vraagt om een D-beat, dreadlocks, vuile blote voeten en vochtige honden, maar vergis je niet, “Time to die” is zwart. Pekzwart! Het hele album ademt een nihilistisch en depressief sfeertje uit. Heer Oborn ziet het deze keer echt niet meer zitten. Als Jus volgende week een kogel door zijn hersenpan jaagt, zullen mensen zeggen: “nou ja, dat zag ik aankomen”. “Time to die” klinkt niet als een gimmick. De duisternis is echt. Puur! Weerzinwekkend. Het is met verve het donkerste album op conto van Electric Wizard. Het recept is alom bekend. Een van de scene boomers en toch wel inspiratiebron voor velen kiest steevast voor dezelfde aanpak: dalende toonladders in mineur met een typische rechterhandaanslag. Ja. Dat is saai. Ja. Dat is voorspelbaar. Gelukkig maar! Als tijdens “Funeral of your mind” het tempo enigszins de hoogte ingaat, lukt het net om niet de noodtoestand doorheen het ganse land af te roepen. Laat Ewiz maar hun lekker wegkabbelende doom stoner spelen. Vergeleken met vorige albums kan de fijnproever zich er misschien in berusten dat de nieuweling wat zwaarder op de maag ligt, maar toch nog zo catchy is als het vorige “Black masses“. Ook wordt deze keer terug gegrepen naar meer synthgeluiden, noise en meneer Hammond. Een goede keuze, daar zo de sfeer wat meer in de spotlights staat. However, het blijft niet de band die je beluisterd om eens lekker te grooven. Je moet in een bepaalde mindset zitten om hiervan te genieten. Onze fruitsapman laat graag geloven dat het drugs moeten zijn, maar niks is zo vervelends om Blake Nachtripofftium gewijs op te scheppen over je eigen domheid. “Time to die” knalt zoals geen enkele Wizard album eerder klonk. De productie is enorm! De krakende fuss mag in het woordenboek staan naast “perfecte sound”. Als Jus morgen tussen de zooien ligt, mag hij fier zijn op zo’n afsluiter. And Satan lives! And six six six! En zo van die dingen,…

Flp: 96/100

Electric Wizard – Time to die (Spinefarm Records 2014)
1. Incense for the damned
2. Time to die
3. I am nothing
4. Destroy those who love god
5. Funeral of your mind
6. We love the dead
7. SadioWitch
8. Lucifer’s slaves
9. Saturn dethroned